‘Ik vertel je dat je echt nooit, nooit, nooit meer uit je bed mag komen in de nacht’

Phileine schrijft: 'Dag lief nachtbrakertje van me'

Persoonlijk

Phileine schrijft regelmatig een brief op Famme, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Dit keer werd Phileine midden in de nacht wakker gemaakt door haar dochter die niet meer durfde verder te slapen (heel herkenbaar?), reden voor Phileine om haar een brief te schrijven.

Dag lief nachtbrakertje van me,

Het was weer zover. Midden in de nacht werd ik wakker van jouw voet die je subtiel in mijn gezicht plaatste. Ik schrok en zat meteen rechtop. Daar schrok jij van en voor ik het wist hadden we ook papa wakker gemaakt.

02.30

Er groeien allemaal pedagogisch verantwoorde benaderingen in mijn hoofd, maar mijn brein is niet wakker genoeg om ze echt goed te snappen. Ik word boos op je. Mijn slaperige humeur wordt boos op jouw slaperige snoet en ik vertel je dat je echt nooit, nooit, nooit meer uit je bed mag komen in de nacht.

Natuurlijk ga je keihard huilen. Niet snikken of zachtjes sniffen, maar gewoon keihard huilen. Met hoge uithalen zoals alleen jij dat kunt. En ik snap ‘t wel, maar ik wil het niet begrijpen. Niet nu. SSSSSSSSHHHHHHT, sus ik in je oor als ik je uit mijn bed til. Je moet nu stil zijn en we gaan lekker terug naar je eigen bed.

Godfried van Boullion

‘Maar ik wil niet naar mijn eigen beheeeed. Ik ben bahaaaang’
Weer word ik boos. Ruzie in mijn hoofd tussen de vriendelijke dit-moet-je-rustig-en-begripvol-aanpakken-kant en de Godfried van Boullion-je-gaat-NU-je-bed-in-kant. De laatste wint.

We komen in je kamer en ik probeer je in je hoogslaper te krijgen. Je werkt niet mee en mijn zwangere buik ook niet. Intussen voel ik dat ik wakker ben geworden. Té wakker. Het wordt dus een ramp om de rest van de nacht nog één oog dicht te doen. Ik stoot mijn hoofd tegen de bedrand en roep heel hard dat het een k..bed is. ‘Ik vind het ook geen fijn bed mama, ik wil er nooit meer in slapen.’

Nee, nee, nee, dat is ook niet de bedoeling!
‘Het is juist een heel lief bed. Een prinsessenbed en speciaal en alleen voor lieve, bijzondere meisjes zoals jij! Echt waar!’
Terwijl ik het bed geluidloos nog eens toespreek komt vanonder de klamboe een zoet slaapstemmetje: ‘Mam, wil je nog even een liedje zingen?’

Jouw zoete geur, jouw lieve slaapstem en de betovering van de nacht maken dat ik smelt. Natuurlijk zing ik nog een liedje voor je. En daar zit ik dan, 03.00 uur in de nacht. Over drie uurtjes gaat de wekker weer en staat er weer een drukke dag te wachten.

Paradijs

Maar nu ben ik heel even in het paradijs. Heel even bestaat de wereld alleen maar uit roze en uit lief. Ik zing je lievelingsliedje. Wel vijf keer, terwijl jij al na twee keer zachtjes ligt te snurken.

In mijn buik wordt jouw zusje wakker en samen genieten we nog even van de stilte voor de storm. Als ik om 03.15 uur weer in mijn warme, zachte bed kruip, slaap ik lekkerder dan ooit. Dankjewel lief nachtbrakertje. Dankjewel voor die lieve stille momentjes. Dankjewel dat ik jou in slaap mag zingen. Maar vanavond blijf je in je bed!

Liefs,

Mama Phileine.

Wil je reageren op deze brief? Dat kan via Facebook.

‘Aan jou,
Als jij er niet was geweest was alles anders, was alles nog normaal, was alles gewoon zoals het hoort te zijn. Maar jij was er. Jij was er en je bent er altijd. Altijd. Je naam zit al in het woord verstopt.’

Lees de vorige ontroerende brief van Phileine hier verder >

Phileine op 28-01-2017