‘Mijn zoon is pas 8 en ik lijd nu al aan het empty nest syndroom’

Persoonlijk

Famme’s Muriel ziet nu al op tegen het empty nest syndroom, de dag dat ze haar drie jongens ziet uitvliegen naar studentensteden, vreemde landen en onbekende paden. De dag dat ze niet meer dagelijks het huis verblijden met gestoei, grappen en grollen en knuffels. En dan leest ze in het nieuws dat het nog wel even kan duren. Hoera!

Ik zit de dag na mijn verjaardag – 2 januari, en nee het is geen rotdag – in de trein met een Metro op schoot. ‘Student blijft liever bij moeder thuis’ lees ik op de voorpagina. Mijn hart maakt een sprongetje. Sinds mijn jongste afgelopen jaar naar groep 1 is gegaan en ik al mijn drie kinderen op school heb, is er een gevoel van vervroegd ‘afscheid nemen’. Een beetje vroeg, ik weet het.

Hij zet zich steeds meer tegen me af, als ik weer iets ‘oliedoms’ doe

Nee, ik zwelg niet in zelfmedelijden dat ik geen baby meer heb, ondanks het sluimerende verdriet dat ik heb moeten verwerken dat er nooit een meisje gekomen is. En ook het afscheid van de luier heb ik in een blog van me afgeschreven. Het is gewoon verdomde lastig om die heerlijke ventjes zo snel groot te zien worden.

LEES OOK: 7 herkenbare emoties nadat je hebt besloten dat je geen baby meer krijgt.

Eigen wil

Mijn oudste – bijna 9 jaar (‘Neehee, mam, ik ben 8 en-een-half hoor’) – krijgt steeds meer een eigen wil en zet zich voor het eerst in acht jaar af tegen me, als ik weer eens iets ‘oliedoms doe’. Zoals hem op de fiets naar oma brengen waarbij hij op het zadel zit en ik op de achterdrager vooruit trap. Heel cool leek mij, ‘ECHT NIET’!. Of gek dansen en hem daarmee ongelooflijk generen, ‘DOE NORMAAL MAM’. Of meezingen met de Top2000 en denken dat ik niet vals zing bij Bohemian Rapsody – ‘WEL!’ Typisch voor een opgroeiende tween die langzaamaan richting tienertje kruipt. Maar ‘s avonds kruipt hij nog steeds het liefst tegen me aan in ons bed en wil hij over zijn ruggetje geaaid worden.

Ergens anders wonen

Gister was mijn eerste nog een baby’tje. En het grijpt me soms naar de keel dat die acht jaar zo hard voorbij gevlogen zijn. Ik klamp me vast aan zijn woorden als ik hem vertel dat ik op mijn achttiende het huis uitging: ‘Mam, ik ga echt niet ergens anders wonen. Ik blijf gewoon bij jullie, voor altijd.’

LEES OOK: 28 text afkortingen die elke ouder met een tiener moet weten.

Hoopvol

Ik weet dat het niet waar is, maar de berichten dat studenten liever thuis blijven wonen stemmen mij hoopvol. Dat de reden het leenstelsel is (en de afschaffing van de basisbeurs als gift) en waarschijnlijk niet dat moeders hem nog in slaap mag kriebelen, ontken ik gewoon nog even. Misschien denk ik er over 10 jaar anders over, maar ik wentel me nog zo lang mogelijk in de nachtelijke bezoekjes van het snel groeiende kinderlijfje, dat mij meestal nog de allerliefste moeder van de hele wereld vindt.

Muriel op 03-01-2017