‘Op de echo van Saar was ooit iets gezien, maar wat dat precies was moest nog blijken’

Column #3 De deurbel wordt lastig

Persoonlijk

Als Stephan totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

‘Saar was klein toen ze werd geboren. Ook ik vond haar klein, maar in mijn ogen was iedere baby dat. Op de 20 weken echo was destijds wel iets gezien, maar dat was vaag en moest nog blijken, hoorde ik achteraf. Ik heb er geen aandacht aan besteed, alles deed het en Saar was prachtig. Niks mis mee.’

Stephan Evenblij

‘Dus toen ik gebeld werd door de moeder van Saar met de mededeling: ‘Ze heeft achondroplasie’, hoorde ik haar dat wel zeggen, maar had ik geen idee wat het inhield.
‘Ze is klein.’
‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik. ‘Dat weet ik toch?’
‘Ze blijft klein. Ze is een lilliputter, zeg maar.’
Nog steeds deed het me niks. Misschien verbaast je dat, maar het enige wat ik dacht was: ‘Al was ze 5 cm lang, het maakt mij niet uit. Ze is er.’ Natuurlijk hield het me wel bezig en sprak ik er over met vrienden en familie.

Ik vroeg hem of hij het moeilijk vond, als klein mens

Achondroplasie, dwerggroei, wat houdt dat nou werkelijk in? Waar zal Saar later tegenaan kunnen lopen? Waar moet ik me op voorbereiden? Moet ik dingen aanpassen in mijn huis? Is dat eigenlijk wel iets waar je last van hebt? Of ben je dan gewoon klein? Ik sprak af met Jeroen -letterlijk een kleine vriend- ervaringsdeskundige, zeg maar. We zaten samen op een terras toen ik hem vroeg of er dingen waren die hij had gemist, of moeilijk vond in zijn jeugd als klein mens.
Wat kon ik anders of beter doen dan zijn ouders? ‘Steeph’, zei hij, ‘Ik vergeet het gewoon vaak dat ik klein ben.’ Ik glimlachte. ‘Tot ik merk dat ik meestal niet bij de deurbel kan!’ Ik schoot in een enorme lach! Het contrast van zijn korte voorkomen naast die grote dikke beer, die zaten te schaterlachen op dat terras, moet een grappig gezicht zijn geweest.

Het is gewoon een sprookje! Saartje is klein. So what?!

En toen had ik het: het is gewoon een sprookje! Saartje is klein. So what?! Ík ben dik! Ze is gezond en mooi. En lief! Natuurlijk maak ik me wel eens zorgen. Zal ze op een dag aan me vragen: ‘Papa, waarom ben ik zo klein?’ Dan zal ik iets antwoorden als: ‘Tja, waarom zijn je wimpers zo lang? Ik weet het niet, maar ik ben blij dat je er bent! En je hebt zoveel dingen wel!’ Van haar lengte moet ze het niet hebben, dat staat al vast. Maar uiteindelijk heeft iedereen wel wat. En het is aan mij om haar de liefde en het inzicht te geven dat het leven niet draait om je lengte, je kleur of hoe dik of dun je bent. Maar hoe groot je glimlach is als je ’s morgens wakker wordt en je kunt zeggen: ‘Ik ben blij dat ik er ben!’

‘When you arise in the morning think of what a privilege it is to be alive,
to think, to enjoy, to love …’

― Marcus Aurelius

Lees hier Stephan’s vorige column terug. En dit is hoe het allemaal begon: het verhaal van Stephan en Saartje.

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kinder surprise waar hij continu door verrast wordt. Wil je geen column missen? Schrijf je dan hieronder voor de Famme nieuwsbrief in en ontvang als eerste Stephan’s column in je mailbox.

Stephan op 17-04-2017