Roos: ‘Ik voel de paniek en bezorgdheid in mijn lijf toenemen’

Persoonlijk

Leuke mannen genoeg. Ze verrijkten haar leven een nachtje of een paar jaar. Maar niks hield stand. Nu is Roos vierendertig, een single vrouw met een vurige kinderwens. Daarom staat ze inmiddels op de wachtlijst voor KID (Kunstmatige Inseminatie met Donorzaad). Over minstens tien weken is ze aan de beurt, maar liever nog dan alleen doet ze het samen. Ze zoekt haar prins. Een wit paard is geen vereiste, een Fiatje mag ook. De tijd begint te dringen. Lukt het haar om hem in minstens tien weken alsnog te vinden?

Status wachtlijst: terug naar minstens 10 weken

Huidige dates: Raoul

Mogelijke zaaddonoren: David (61)


Ik ben fan van halve werkdagen. Vroeg uit de veren, een paar uur werken, thuiskomen en nog steeds een groot deel van de dag voor je hebben liggen. Vandaag is zo’n dag. Buiten schijnt een voorzichtig zonnetje, de lente is in aantocht en ik zit met mijn boterham en een pot thee aan tafel. Dezelfde tafel waar ik over drie dagen aan zal zitten lunchen met David en mijn ouders. Wie had dat ooit gedacht, dat ik een man die slechts enkele jaren jonger is dan mijn eigen vader aan mijn ouders voor zou gaan stellen als mogelijk toekomstige donorvader. Inmiddels heb ik ook contact gehad met een goede vriendin van David, ook met haar ga ik binnenkort een keer een kop koffie drinken.

Wat zou er zijn? Is er opeens kanker bij hem ontdekt?

Alsof hij mijn gedachten kan lezen komt er net nu een berichtje van hem binnen. Of hij me ergens vandaag even kan bellen. Ik bel hem gelijk maar even op. ‘Hai Roos. Hoe is het?’ ‘Ja, goed. Ik zat toevallig net aan onze lunch van zondag te denken. Vertel, waar bel je voor?’ Het blijft even stil aan de andere kant van de lijn. ‘Met mij gaat het niet zo goed.’ Het lijkt alsof mijn hart even stopt met kloppen. Mijn brein begint als een razende te draaien. Wat is er? Is er opeens kanker bij hem ontdekt? Ik probeer mijn stem rustig te laten klinken als ik vraag naar het waarom. Hij vertelt over zijn slapeloze nachten van de laatste dagen. Over de spanning die hij opeens voelt. Over de angst die dat in hem oproept om terug te vallen in een depressie. Ik weet dat hij eerder meerdere depressies heeft doorgemaakt. We hebben het er uitgebreid over gehad in onze gesprekken.

Depressieve klachten

Ik heb het meegenomen in mijn overwegingen, maar uiteindelijk besloten dat in het licht van een intelligente sociale gevoelige sympathieke donorvader de mogelijkheid van het overbrengen van een bepaalde genetische belasting voor mij geen reden was om af te haken. Vorige week heb ik hem nog gevraagd hoe hij de kans inschatte dat hij in de komende periode, als we zouden gaan insemineren, geconfronteerd zou worden met die depressieve klachten. ‘Niet groot’ zei hij toen, ‘Ik voel me stabiel, ik kan me niet voorstellen dat dat op korte termijn verandert.’ Nog geen week later heb ik hem nu aan de telefoon en ik hoor de paniek in zijn stem. ‘Ben je nu vrij?’ vraagt hij. ‘Kunnen we elkaar zien?’

Ik moet blijven lopen om mijn emoties onder controle te houden

Nog geen uur later lopen we samen over straat. Hij ziet er verslagen uit. Breekbaar. Niet de joviale man die ik de afgelopen anderhalve maand heb leren kennen. Hij kan het niet verklaren, waarom die emoties nu opeens opkomen. Ziet beren op de weg. Elke stap in het proces ziet hij opeens met spanning tegemoet. Onder druk moeten masturberen voorafgaand aan een inseminatie. Het afwachten of die inseminatie leidt tot een zwangerschap. Maar ook de ontwikkelingen als ik zwanger zou zijn of wanneer ik een kind zou krijgen. ‘Ik ben bang dat het me de hele tijd bezig zou houden, dat ik continu in gedachten bij jou en het kind zou zijn.’ Ik schrik een beetje van zijn woorden. Dit is precies de nabijheid waar ik eerder wat voor vreesde. Hij wijst naar een bankje, maar ik wil niet ergens gaan zitten. Elke stap die ik zet heb ik nodig om mijn emoties onder controle te houden. Hij vertelt over eerdere momenten in zijn leven waarop hij soms enthousiast grote avonturen aanging en hoe die eerder hebben geleid tot depressieve periodes. ‘Ik weet niet of ik het kan. Het risico op terugval is te groot.’ Ik luister en denk na. Ik voel de paniek in mijn lijf. Maar ook bezorgdheid. Om hem en om onze plannen. Zijn welzijn staat bovenaan. Maar dit gesprek werpt ook een ander licht op dat wat we van plan waren. Op de manier waarop we dit aan wilden gaan. ‘En nu?’ zegt hij. ‘Wil je dat ik nu al een definitief besluit maak?’. Ik denk aan wat ik altijd leerde van mijn moeder. Maak nooit een grote beslissing op een moment waarop emoties overheersen. ‘Nee, ik denk dat we het allebei even moeten laten bezinken. Zullen we uiterlijk volgende week elkaar weer spreken?’ Hij knikt, gelaten.

Veertien weken zwanger

Als ik thuiskom staat de halfvolle theepot nog op tafel. De tafel waar dit weekend geen lunch met mijn ouders aan zal plaatsvinden. Ik voel me leeg, mat. Dan piept mijn telefoon. Bericht van Liza, de vriendin die insemineert met zaad van een Deense spermabank. ‘Lieve Roos, het is er nog steeds niet van gekomen om even af te spreken dus dan toch maar even via de app… Ik ben zwanger, vandaag 14 weken en 1 dag… x’.
En dan breek ik.

Heb je de vorige columns van Roos gemist? Je kunt ze hier allemaal teruglezen.

Roos op 17-03-2017