10 x dingen die mijn kinderen vernielden

Of vies, goor en plakkerig maakten

Kids

Er zijn veel momenten waarop het opvoeden van je kinderen allesbehalve leuk is. De eerste keer dat ze ziek zijn, of de eerste keer dat je vergeet te gaan kijken naar hun optreden op school. En het is helemaal klote als ze iets kapot maken wat van jou is.

Er zijn eigenlijk best veel dingen die mijn kinderen hebben vernield in ons huis. Of gewoon dingen die ze vies hebben gemaakt of waar ze over hebben gemorst. Niet fijn en niet grappig. Toch is het beste wat je soms kunt doen: erom lachen. Al lukt dat mij ook niet altijd, hoor.

1

Hun speelgoed

Het is teveel om op te noemen, maar er is me wat speelgoed vernield de afgelopen zeven jaar. Of niet eens vernield, gewoon onbruikbaar gemaakt. Van knuffels die ineens afgekloven oren hebben tot auto’s waarvan de ramen aan diggelen liggen. Beetje jammer dat we geen speelgoed kunnen doorgeven aan neefjes en nichtjes. Het is namelijk allemaal STUK.

Leuke vaasjes, schattige waxinelichthoudertjes, kussen en kaarsen. Alles kan kapot. Blijkt

2

Hun mooie Lego Ninjago- en Chima-bouwwerken

Kijk, ik steek daar dus best veel tijd, in het in elkaar zetten van die bouwsels. En ja, dat vind ik leuk. En daarna heb ik eer van mijn werk, want mijn zoontjes vinden het een mooi voertuig/kasteel of te gekke robot. Maar. Dan komt daar het-vriendje-dat-thuis-alle-bouwwerken-heel-laat-maar-bij-ons-alles-uit-elkaar-haalt spelen en dan weet je het wel. De voertuigen, kastelen en robotten zijn niet meer als zodanig herkenbaar.

3

Onze trendy woonaccessoires

Leuke vaasjes, schattige waxinelichthoudertjes, kussens en kaarsen. Alles kan kapot. Blijkt. En dat gebeurt dus regelmatig. ‘Dit is waarom we geen mooie dingen kunnen hebben in dit huis’, is dan ook een quote die ik er af en toe ingooi. Niet dat het iets helpt, maar ‘one can allways try‘, toch?

Serieus: heb jij je muren thuis weleens goed bekeken? Doe maar niet

4

Onze muren

En dan vooral die op hun slaapkamers. Echt. Ik weet niet wát ze erop smeren, maar het is groenig, soms doorzichtig, soms niet. Serieus: heb jij je muren thuis weleens goed bekeken? Doe maar niet. Ze gebruiken ze waarschijnlijk – net als bij mij – als een soort snoetenpoetser annex vaatdoek waar ze al hun vieze, gore zooi aan kunnen afvegen.

5

Mijn interpretatie van ‘schoon’

Over vieze muren gesproken, die ik dus gewoon negeer. Ik bedoel: heb jij weleens een niet-betegelde muur schoongemaakt? Er zijn meer dingen in huis waar ik me maar niet meer aan erger. Dat kan ik dus blijkbaar. Ik negeer de handafdrukken op ramen en spiegels en ik kan tegenwoordig zelfs door een laagje stof heen kijken. Dat is wat kinderen blijkbaar met je – sorry met mij – doen.

Ze houden bij mij nogal van morsen. Daar zijn ze dus vrij goed in en het erge is: IK ben niet goed met vlekken

6

Kledingstukken

Teveel kledingstukken zijn gesneuveld. Vlekken overal, maar dat niet alleen, ook de gaten vliegen er bij het minste of geringste in. Gelukkig zijn gaten in spijkerbroeken nog steeds hartstikke in, maar ze houden bij mij nogal van morsen. Daar zijn ze vrij goed in en het erge is, IK ben niet goed met vlekken. Die keer dat ik ze er wél uit krijg, mag het op Facebook. Dus please als iemand een goede tip heeft voor échte vlekken, laat ‘m hieronder achter voor me. Ik bedank je later.

In ruil daarvoor heb ik hier dan een goede tip wat je kunt doen met gaten (als je daar toch niet zo van bent), je maakt er hun broeken zelfs nog meer van nu mee.

7

Het boek Johan Cruijff, De Legende

Mijn man las de krant met naast zich een stapel boeken waarop zijn volle theeglas stond. Les 1: niet doen als je kinderen hebt. Les 2: doe je het tóch, laat je kind dan niet met de bal spelen. Les 3: als hij tóch met de bal speelt en richting jou schiet, moet je snel reageren. Mijn man lapte deze regels aan zijn sneakers en daar ging z’n volle glas thee, zo over het boek heen. Ik denk dat hij drie dagen niet tegen onze jongste heeft gepraat. Valt nog mee!

8

Mijn mans koptelefoon

Het was deze vakantie, onderweg naar Zuid-Frankrijk in de auto, dat mijn jongste zo zat te pielen met de hoofdtelefoon van mijn man dat we halverwege de route moesten concluderen dat hij z’n beste tijd had gehad (de koptelefoon dus). Of ik daarna mijn oortjes wilde afstaan (je begrijpt: onder streng toezicht!) Toen de film was afgelopen, moesten ze linea recta weer naar mij. Geen risico’s bij De Sloper.

De tijden dat je standaard in een schone, kruimel- en speelgoedvrije auto stapte, liggen voorlopig achter ons

9

De schone auto

De tijden dat je standaard in een schone, kruimel- en speelgoedvrije auto stapte, liggen voorlopig achter ons. Hoe bestaat het dat ze zo’n bende kunnen maken van deze betrekkelijk kleine ruimte in niet eens zo gek veel tijd. Gelukkig zit ik voorin en hoef ik er niet constant naar te kijken.

Ik dank God op mijn blote knieën voor dat litteken, anders was mijn oudste er waarschijnlijk niet geweest.

10

Een vrij imposant litteken, namelijk dat van mijn spoedkeizersnee

Of telt dit dan weer niet? Voor de goede orde: dat litteken is niet verwoest, het zit er al zeven jaar. Maar het zat er voor die zeven jaar dus niet. Dus tja, die spoedkeizersnee is de boosdoener. En wie kwam er met die keizersnee naar buiten? Mijn oudste! Voor de duidelijkheid: ik dank God op mijn blote knieën voor dat litteken, anders was mijn oudste er niet geweest. Maar, dat wil ik toch even gezegd hebben, een ‘geplande’ keizersnee is littekentechnisch gezien beter, aangezien ze bij de mijne nogal haast hadden.

Maar kids, ga gerust door met jullie sloperstechnieken. We repareren wat we moeten repareren en de rest zullen we omarmen als iets wat nu eenmaal bij het ouderschap hoort.

Dat speelgoed dus hè, dat je liever kwijt dan rijk bent, aangezien het niks meer waard is. Dat is soms nog knap lastig, omdat je kinderen niet van alles afscheid willen nemen. Maar zie, we zouden Famme niet zijn als we daar geen handleiding voor hadden.

iStockphoto.comBabeeni.com