19 dingen die niet leuk zijn voor je kind – maar die hij wel moet ervaren

Redactie 6 dec 2015 Kids

We zien onze kinderen graag opgroeien tot gezonde, liefdevolle, fijne mensen die zichzelf staande kunnen houden in de wereld. In een notendop is dat zo’n beetje wat we met onze liefde en opvoeding(stechnieken) proberen te bereiken, toch? Als het op onze kinderen beschermen aankomt, zijn we allemaal leeuwinnen: als het aan ons ligt houden we alles wat niet leuk, pijnlijk en teleurstellend is zo ver mogelijk bij ze vandaan.

Volgens het boek How to Raise an Adult van Julie Lythcott-Haims dat eerder dit jaar verscheen is het – om dit te bereiken – goed om je kind op bepaalde momenten juist kennis te laten maken met teleurstelling, pech en verdriet. De schrijfster werkte tien jaar als decaan voor eerstejaars studenten op de universiteit Stanford en was met stomheid geslagen toen ze doorhad hoe weinig onafhankelijk de studenten waren. ‘De meest simpele beslissingen konden niet worden genomen zonder dat er een smsje naar papa of mama gestuurd werd,’ adus Lythcott-Haims.

8d468c43bf7f7fd11437d1765036b13d

Bron: Tumblr

Onvermijdelijke teleurstellingen

Om onafhankelijke wezens te worden die met de onvermijdelijke teleurstellingen van het leven om kunnen gaan, is het noodzakelijk dat kinderen af en toe juist de deksel op hun neus krijgen, betoogt de auteur. In haar boek noemt ze een interessante opsomming van zaken – die overigens oorspronkelijk van de hand van een psycholoog en kinderarts zijn – die volgens haar niet leuk, maar wel heel goed voor je kinderen zijn om mee te maken.

[STAP stap=”1″]

Niet uitgenodigd worden op een verjaardagspartijtje of feestje

[STAP stap=”2″]

Een huisdier dat overlijdt

[STAP stap=”3″]

Iets kostbaars breken (een vaas)

[STAP stap=”4″]

Heel hard z’n best doen voor een schoolproject of werkstuk en dan toch een slecht cijfer halen

[STAP stap=”5″]

Autopech krijgen (als meerijder, dus niet als chauffeur)

[STAP stap=”6″]

Zien dat de plant die hij in de tuin gezaaid heeft, het niet redt

[STAP stap=”7″]

Niet mee kunnen op kamp of in de klas terechtkomen waar hij in wil zitten, omdat het vol is

[STAP stap=”8″]

Strafwerk krijgen

c414c452989de0b8f5a7681fd5253fc5

[STAP stap=”9″]

Een tv-programma missen omdat hij iemand ergens mee hielp (euh, de schrijfster kent het fenomeen Uitzending Gemist niet?)

[STAP stap=”10″]

In een auto-ongeluk terechtkomen (met alleen blikschade!)

[STAP stap=”11″]

De schuld krijgen van iets wat hij niet gedaan heeft

[STAP stap=”12″]

Dat een feestje of event niet doorgaat omdat iemand anders zich misdragen heeft

[STAP stap=”13″]

Ontslagen worden van een (bij)baantje

[STAP stap=”14″]

Niet in het sportteam komen waar hij graag in wil

[STAP stap=”15″]

Als laatste eindigen (bij een race bijvoorbeeld), een keer het ‘slechtst’ presteren

[STAP stap=”16″]

Een tik krijgen van een ander kind

[STAP stap=”17″]

Het niet eens zijn met iets dat hem geleerd wordt

[STAP stap=”18″]

Enorm veel spijt hebben van iets dat hij gezegd heeft, maar wat hij niet terug kan nemen

[STAP stap=”19″]

Als laatste gekozen worden in een team (bij gym of spelend met kinderen op straat)

e72c9127ab57af3043a920d51ccc870f

Bron: Tumblr

Ook al is het onze natuur als ouders om onze kinderen te allen tijde te willen beschermen tegen dit soort dingen, soms moeten we op onze tong bijten en op onze handen zitten om dit soort dingen juist wél te laten gebeuren. Op die manier leren ze om te gaan met teleurstellingen, ongemak, frustratie en verdriet, schrijft Lythcott-Haims. Maar vooral: om daarvoor passende oplossingen te vinden en door te gaan.

Wordt vervolgd

Food for thought: de auteur beschrijft in haar boek ook dat onderzoek laat zien dat ‘overouderen’ (overparenting) – teveel inmenging en bemoeienis van ouders – de toekomst van kinderen enorm veel psychologische schade berokkent. Evenals studies die een verband aantonen tussen overouderen en kinderen die op latere leeftijd antidepressiva slikken en/of met paniekaanvallen kampen. Plus: onderzoeken die claimen dat deze kinderen minder openstaan voor nieuwe ideeën en het in het leven moeilijker vinden tevreden te zijn.

‘Deze moet je even zelf oplossen’

Daarover wellicht in een ander artikel meer. Voor nu is de boodschap: ‘vallen en opstaan’ is de way to go. En als ze vallen, dan moeten ze niet meteen om zich heen te kijken om te zien waar papa of mama is, maar moeten ze in hun achterhoofd de stem (van papa of mama) horen die zegt: ‘schatje, deze moet je echt even zelf oplossen’.

Wat vind jij? Reageer op onze Facebook!

Lees ook: 10 tips voor een opvoeding waar je kind je later dankbaar voor is >

Reageer op artikel:
19 dingen die niet leuk zijn voor je kind – maar die hij wel moet ervaren
Sluiten