21x dit denk je als je peuter een driftbui krijgt in het openbaar

Kids

Het dochtertje van Famme’s Anne is tamelijk pittig, zullen we maar zeggen. Thuis valt dat nog wel in goede banen te leiden, maar als ze op pad zijn en de pleuris breekt los en ze krijgt een driftbui, dan wil het nog weleens een ongemakkelijke bedoening worden.

Uiteraard is mijn meisje lief, grappig en heerlijk. Laat daar geen twijfel over bestaan. Maar als ze haar zin niet krijgt – en dat gebeurt nogal eens als je twee jaar bent en nergens gevaar ziet – dan breekt de hel los. In de zin van: krijsen, bijten, zich op de grond werpen en om zich heen schoppen. Thuis negeer ik dat gedrag meestal, maar laatst gebeurde het in de Hema. We hadden samen een taartje gegeten, zij had zich in de speelhoek uitgeleefd en toen was het tijd om naar huis te gaan. Was ze het niet mee eens. Ze wilde haar jas niet aan, ik kreeg haar niet in de buggy en ze gilde als een speenvarken. En ineens wist ik zelf (je hebt toch het gevoel dat iedereen kijkt) ook niet meer hoe ik haar normaal wél rustig krijg. En dus dacht ik de volgende dingen:

1: Zal ik dan toch maar langer blijven?

Nee joh, je moet niet zwichten voor dit soort afpersing. Stand your ground!

2: Als ik nou maar dat verrekte jasje aan krijg

En nu hobbel ik als een debiel achter haar aan door de hele toko.

3: Blijven lachen

Ik doe wel alsof het een leuk spelletje is. Haha, mama pakt jou wel! En maar lachen…

4: Shit, iedereen kijk naar ons

Dus ik moet echt laten zien wie hier de baas is. Anders zullen ze wel denken: wat een slappeling, die moeder.

5: Ongelooflijk hoe hard ze kan gillen

Dat heeft ze dus echt niet van mij. Ik was als kind heel braaf en rustig. Geloof ik.

6: De jas is aan, nu moet ik haar nog in de buggy krijgen. Help.

Alsof ze het ruikt! Ze is alweer ontsnapt richting speelhuisje.

7: Alsjeblieft, werp jezelf niet op de grond

En ze ligt al op de grond. Nu haar maaiende benen ontwijken en haar stevig in de houdgreep nemen. Hebbes!

8: Wat is het warm hier

Het zweet gutst over mijn rug. Eigenlijk is het een soort work-out: worstelen met een doorgedraaide peuter.

9: Mensen kijken nog steeds naar ons

Het is een mix van geïrriteerde blikken (de niet-ouders) en blikken van herkenning (hallo, andere mama’s en papa’s).

10: Dapper blijven glimlachen

Dan lijkt het minder erg. Is een psychologisch foefje dan al generaties lang wereldwijd z’n nut heeft bewezen.

LEES OOK: Zo bescherm je je kinderen tegen een driftbui in de supermarkt

11: Nou zet ze haar voeten af tegen de buggy

Ze kan best hoog springen, indrukwekkend hoor. Maar goed, nu niet afdwalen. De missie moet worden volbracht.

12: Als ze nou maar eens zou stoppen met huilen en gillen

Nogmaals: dit heeft ze niet van mij.

13: Zo, ze zit. Halleluja!

Te vroeg gejuicht. Ze laat zich uit de buggy glijden, de slimmerd.

14: Dan maar een knietje in haar kruis, zodat ze blijft zitten

Dat klinkt erger dan het is. En misschien ziet het er ook raar uit, gezien de blikken van dat bejaarde stel.

15: Straks bellen ze de kinderbescherming

Je weet maar nooit. Er gebeuren gekkere dingen tegenwoordig.

16: Dan maar de verontschuldigende ‘het blijven kinderen, hè?’ blik van verstandhouding

Daar is niemand tegen bestand. Zie, ik krijg al een bemoedigend knikje terug.

17: Nu snel de riempjes vastmaken

Die harde ‘klik’ van de gespjes klinkt me als muziek in de oren.

18: Maar ze huilt nog steeds. Loeihard.

Het houdt niet op, niet vanzelf.

19: Misschien kan ik haar omkopen met een koekje

Niet voor niets the oldes trick in the book.

20: Aaah, rust!

De schoonheid van stilte wordt onderschat.

21: En nu snel wegwezen

Volgende maand durf ik wel weer terug te komen. Excuses voor de overlast!

Soms hebben die draakjes een punt, echt waar: 7 situaties waarin je de ‘nee’ van je peuter bloedserieus moet nemen

Meer leuke content? Like ons op Facebook