4 levenslessen die ik mijn kleuter nu alvast ga meegeven

florine duif 29 dec 2016 Kids

Florine’s dochter wordt binnenkort vier. Jong dus, maar wel een leeftijd dat kinderen naar school gaan en een hele andere kant van het leven ontdekken. Is het dan te jong om je kind normen en waarden bij te brengen die essentieel zijn voor de rest van het leven? Als het aan haar ligt niet.

‘Jong geleerd, oud gedaan’ en in dit geval ben ik het daar mee eens. Kinderen vertonen bepaalde trekken of karaktereigenschappen die normaal zijn op jonge leeftijd, denk aan niet willen delen of zijn of haar zin doordrammen, maar dat betekent niet dat je als ouder zijnde niet alvast wat kunt bijbrengen. Nu ben ik geen supermama en weet ik zeker niet alles over opvoeden, maar ik vind sommige waarden in het leven wel belangrijk. Al is het alleen maar omdat ze vroeg of laat hun vruchten zullen afwerpen wanneer je kind volwassen is.

1. Wees eerlijk

Niet alle kinderen vertellen uit zichzelf de waarheid. Volwassenen trouwens ook niet en dat is precies waar het fout gaat. Een leugentje om bestwil is prima, maar ga niet keihard staan liegen, vooral niet in het bijzijn van je kind. Immers, een kind spiegelt zich aan jou. Wees dan ook niet bang dat je de gevoelens van je kind ‘schaadt’ wanneer je eerlijk bent.

Even een voorbeeld: jouw dochter heeft onenigheid gehad op school met een vriendinnetje. Nu zouden ze morgenmiddag samen gaan spelen, maar heeft je dochter al aangegeven dit niet meer te willen. Het is dan niet zo verstandig om de moeder van dat meisje op te bellen en zeggen ‘Sorry, maar mijn dochter is ziek’, terwijl dat niet het geval is. Wat je beter kunt doen in zo’n geval is uitleggen wat er is gebeurd en dat het beter is als de playdate wordt verzet. Hoe de moeder in kwestie hierop zal reageren weet je niet, maar je bent in ieder geval open en eerlijk geweest. Laat je kind zien dat je de waarheid vertelt.

Achterhaal de waarheid
Zoals ik al zei: kinderen zullen niet altijd de waarheid uit zichzelf vertellen. Klassiek voorbeeld: je kind heeft de vaas omgestoten tijdens het rennen, terwijl de kat ernaast zit. De kans bestaat dat de kat de schuld krijgt, terwijl jij aan het ietwat beschaamde hoofd ziet hoe de vork in de steel steekt. Laat je kind niet het gevoel krijgen dat hij of zij zich hoeft te schamen, maar geef je kroost bedenktijd om te kunnen vertellen wat er is gebeurd. Het is aan jou om dan ook niet direct te gaan gillen, maar luister naar je kind en geef aan dat je blij bent dat-ie de waarheid vertelt. Kun je zelf ook nog iets van leren: het is niet altijd gemakkelijk om de waarheid op tafel te leggen, maar uiteindeljk voelt het voor iedereen het beste.

LEES OOK: Hoe deze lerares pesten aanpakt is ongelofelijk.

2. Toon respect

Afgelopen weekend kwam een vriendinnetje van mijn dochter spelen. De vriendin had een toverstaf in haar hand die per ongeluk in mijn dochters oog kwam. Huilen geblazen, maar het meisje gaf haar direct een kus op haar oog. Niet dat het daardoor één-twee-drie goed was, maar er werd tenminste iets aan gedaan. Toen mijn dochter luttele minuten later op haar fietsje stapte en de ‘taartjes’ van haar vriendin omver fietste, was het wederom drama, maar waren de rollen omgedraaid. Mijn kroost weigerde ‘sorry’ te zeggen en toefde rustig verder. Tja, wat doe je dan in zo’n situatie?

Ik vind het belangrijk dat mijn kind(eren) leren inzien dat je niet overal mee weg kunt komen. Laat ze de gevolgen inzien van hun daden en laat ze er ook wat mee doen. Zo kan een welgemeende ‘sorry’ de eerste stap zijn, maar kijk ook wat de volgende stap kan zijn. Ik zei tegen mijn dochter dat het een goed idee zou zijn als ze meehielp de taartjes weer overeind te zetten. De gezichten waren van beide kanten heel even betreurd, maar gelukkig speelden ze snel weer samen. Leer van je fouten, maar doe er ook wat mee: respect dus.

3. Pesten is nooit een optie

Kinderen zijn knoerthard. Dat zie ik niet alleen op de crèche, maar ook basisscholen. Gelukkig heb ik en ben ik nooit gepest vroeger, maar helaas komt het geregeld voor. Niet alleen in klassen, maar ook op internet. Dat een kind er anders uitziet, een andere mening heeft of extreem gevoelig (en dus misschien wat teruggetrokken is of dit uitstraalt), hoeft niet te betekenen dat er gepest moet worden. Pesten is nooit een optie, ook niet in groepsverband omdat je anders bang bent er niet bij te horen. Hoe ik dit mijn dochter wil bijbrengen? Door zich leren in te leven in anderen. ‘Hoe zou jij het vinden om gepest te worden?’. Bespreek met je kind wat pesten inhoudt en wat het voor de ander betekent. Nu is mijn dochter nog jong en ik ben benieuwd hoe ze zich ontwikkelt, maar ik heb wel het idee dat als je eerlijk en open over dit onderwerp bent, je een hoop kunt voorkomen.

4. Heb een eigen mening!

Dan kom ik ook direct bij punt 4: kopieergedrag is normaal op jongere en oudere leeftijd. Neemt niet weg dat dit altijd het juiste gedrag is. Sterker nog: een kind dat zelfvertrouwen heeft staat sterker in zijn of haar schoenen en voelt uiteindelijk minder de behoefte om de groep te volgen. Zelfvertrouwen is dus key, bij het vormen van een eigen mening. Daar zijn honderden manieren voor (hierover later een artikel), maar het belangrijkste is dat jij je kind hoort en ziet. Geef ‘m complimentjes, zeg dat je in ‘m gelooft, geef een boel liefde en maak hem of haar onafhankelijk. Nogmaals: vier jaar is echt superjong, maar ik geloof erin dat alle kleine stappen leiden naar iets groots.

Ach en zoals ik al aangaf: het moederschap verloopt bij niemand perfect. Niet getreurd, deze 9 opvoedfouten maken we allemaal.

Reageer op artikel:
4 levenslessen die ik mijn kleuter nu alvast ga meegeven
Sluiten