5 x had ik dít maar geweten tijdens mijn eerste jaar als moeder

Persoonlijk

Ons kleine, eigenwijze apekoppie – ook wel bekend onder de naam little miss dynamite vanwege haar nogal explosieve karakter – is vandaag precies 17 maanden oud. Inmiddels zijn we perfect op elkaar ingespeeld, maar zo voelde dat niet altijd. Het eerste jaar was Heftig (inderdaad, met hoofdletter). Had ik toen deze dingen maar alvast geweten…

1

F*ck de checklists

Als we ons dochtertje de fles gaven, gilde ze vaak de hele buurt bij elkaar. Mijn vriend en ik wisten ons geen raad. We gingen van consultatiebureau naar huisarts naar kinderarts, maar verder dan de diagnose ‘reflux‘ bracht ons dat niet. Ook de maagzuurremmende medicijnen hielpen niets, nakkes, nada. Uiteraard googelde ik me suf, en zodoende stuitte ik op een lijstje met kenmerken van koemelkallergie. Nee, dat kon het niet zijn. Onze baby sliep immers prima, had geen eczeem en sommige voedingen gingen wél goed. Exit koemelkallergie-theorie… Tot ik ten einde raad toch maar zo’n pak speciale dieetvoeding aanschafte, als test. Wég waren de krampjes, het gegil en de onrust. Dus toch! Sindsdien wantrouw ik alle lijstjes waaraan kinderen ‘moeten’ voldoen.

Bron: Mashable
2

Wees niet bang om te verwennen

O, wat was ik bang om mijn kleintje ‘verkeerde dingen’ aan te leren. Als ik haar in slaap suste of op mijn borst liet knorren, was ik bang dat ze daarna niet meer in haar eigen bedje wilde liggen. Idem dito als ze in een voedingskussen op de bank of in de box sliep. Ik zou het liefst terug willen gaan in de tijd, om mezelf vast te pakken en toe te schreeuwen: ‘ONZIN!! Pak haar vast en loop de godganse dag met haar rond als je dat wilt, je kunt een baby helemaal niet verwennen of verpesten!’ Een kindje van 17 maanden daarentegen…

3

Het is niet altijd leuk – en dat is niet erg

Voordat ik moeder werd, vond ik schuldgevoel zo’n typisch vrouwenkwaaltje. Zelden tot nooit had ik er last van. Maar toen kwam mijn dochtertje in mijn leven. En nee, ik was niet meteen over the moon verliefd op haar – dat kwam later pas. Enter het schuldgevoel. En nee, ik vond het kersverse moederschap lang niet altijd leuk, hoe gewenst en geliefd mijn kleintje ook was. Verdubbel het schuldgevoel. Inmiddels weet ik: het ís ook niet altijd een feestje, en dat is helemaal niet erg. Want het wordt altijd weer beter (die gebroken nachten houden ooit op, geen enkel kind huilt door tot z’n achttiende) en er is geen moeder op aarde die nooit, al is het maar stiekem, heeft gedacht: waar ben ik in vredesnaam aan begonnen?

4

Accepteer dat alles anders is

Ik zou geen suffe moeder worden die nooit meer een kroeg vanbinnen zag, welnee! Nog steeds zou ik de mode op de voet volgen en mijn vriend en ik zouden plenty quality time samen inplannen, mark my words. En toch liep dit allemaal even anders. Niet dat ik op de bank zit vastgelijmd en enkel huispakken draag, maar feit is dat voor je kindje zorgen tijd kost. Veel tijd. En dat je daar moe van wordt. Heel moe. Ik leerde dat ik wel heel krampachtig kon proberen om mijn oude leventje voort te zetten, maar dat mijn prioriteiten simpelweg veranderd waren. En dat acceptatie daarvan de eerste stap is. Een beetje zoals bij de AA. ‘Ik ben Anne en ik ben moeder.’

5

Het gaat zo snel

Iedereen zegt het tegen je: ‘Geniet er maar van, ze zijn zo groot.’ En verrek, dat klopt! Dus nieuwbakken moeders: geniet van die lieve kreetjes, het slapen op dezelfde kamer, de eerste glimlachjes, die bizar kleine kleertjes en ach, ook van die spuitluiers (luiers met volwassen drollen erin zodra ze met de pot mee-eten, die zijn pas nasty!) Echt, ik heb nu al heimwee naar die tijd.

Wat had jij het eerste jaar graag willen weten? Praat met ons mee!

*Proest* Deze illustraties sommen het eerste jaar als moeder perfect op!

Meer leuke content? Like ons op Facebook