5 x Sinterklaas-anekdotes van eigen bodem

Redactie 3 dec 2014 Persoonlijk

Elk jaar weer gaan we op in hét feest van het jaar. Jong of oud, het maakt allemaal niets uit. Er worden herinneringen gemaakt en er worden herinneringen opgehaald. Wat is jou het meest bijgebleven over toen jij Sinterklaas vierde?

Rond deze tijd ontstaan er, tussen het tikken door, anekdotes op de redactie. De ‘Oh, dat was ook bij mij zo’ en de ‘Aaah, meen je niet!’ schuifelen over en weer voorbij. Leuk om te vertellen en leuk om naar te luisteren. Wij zijn benieuwd naar jouw Sinterklaas-anekdotes! Vertel het ons.

sinterklaasanekdotes

Eva
Toen ik 6 jaar was, ging ik met m’n vader en zusjes naar een Sinterklaasfeest in het buurthuis. Alle kindjes stonden in de rij om bij Sinterklaas op schoot te mogen. M’n jongste zusje was bijna aan de beurt, totdat het meisje voor haar (jaar of 3) de baard van Sinterklaas er keihard af trok. Grote paniek, maar de schade was snel hersteld. Er zat nog genoeg lijm op om alles weer vast te maken. M’n zusje had alles gezien, maar deed net alsof er niets aan de hand was. Zij wilde gewoon een cadeau en pepernoten.

Sinterklaas anekdotes

Els
Ik ben de benjamin van de familie, mijn broer en zus zijn 6 en 8 jaar ouder. Vroeger met Sinterklaas werd er altijd op het raam geklopt. Ik rende ieder jaar naar het raam samen met mijn vader om te kijken of ik zwarte Piet zag. Mijn vader zei dan: ‘Kijk daar rent-ie over het weiland, zie je hem?’ Nee dus, ieder jaar zag ik hem niet in de maneschijn. Lang was ik niet verdrietig, want de hal stond vol met cadeautjes. Nu we allemaal volwassen zijn, is het een traditie met de feestdagen: mijn broer klopt op een vloer, tafel of raam wanneer ik niet kijk, vader roept ‘zie je hem rennen over het weiland?’ en ik speel mee en tuur naar buiten: ‘Nee, weer Piet niet gezien’.

sinterklaas anekdotes

Annemarie
Sinterklaas was gezellig en er waren natuurlijk een hoop cadeaus, maar ik had maar één wens: ik wilde lange haren. De lange haren van Sinterklaas, ja, die wilde ik.* Alleen er was één probleem: die van hem waren wit en dat wilde ik dus niet. Daarnaast vond ik de periode rondom Sinterklaas altijd reuze spannend, dus kon ik ‘s nachts nooit slapen. Het enige wat hielp was liedjes zingen. Hoe meer liedjes ik zong, hoe beter. Daarom bleef ik vaak de hele nacht stiekem zingen. Totdat ik in slaap viel.
*(Inmiddels heeft Annemarie prachtig lang haar, red.)

sinterklaas anekdote

Florine
Daar ik enig kind was en mijn familie niet heel groot is, was Sinterklaasavond iets speciaals. Mijn, inmiddels overleden, oma, vader en moeder deden hard hun best om gedichten te maken en de leukste cadeaus uit te kiezen. Alleen hebben mijn vader (sorry pap!) en oma een handschrift dat je moet ontcijferen. Of nou ja, ze kunnen het beter uittypen, want het is echt niet te lezen. Het gevolg? Mijn moeder kreeg hun gemaakte gedichten in haar handen gedrukt, waarna zij heel hard haar best deed om ze zo vlot mogelijk voor te lezen. Zij was immers al enige tijd met mijn vader getrouwd en kreeg geregeld boodschappenlijsten van mijn oma onder ogen. Toen ze een gedicht van m’n oma voorlas, bleek het cadeau iets met een vogel te maken te hebben. Het was voor mij en ergens was ik bang dat ik een parkiet zou krijgen (ik heb het niet zo op vogels). Wat bleek? Het was een rammeleendje, die je om de pols of om een box vastmaakt. Ze had ‘m ooit als kraamcadeau voor vrienden gekocht, maar de baby was inmiddels 3. Ze vond het zonde om weg te geven en gaf het dus maar aan mij. ‘Ik vind ‘m zo schattig’, zei ze. Ik was toen 16. Tot voor kort hing het aan de box van m’n dochter.

sinterklaas anekdotes

Muriel
Mijn broer en ik kwamen er vrij vroeg achter dat Sinterklaas niet bestond. Eigenlijk vertelde ik het mijn twee jaar oudere broer, tsja ik ben altijd een bijdehandje geweest… In plaats van erover te praten besloten we samen net te doen alsof we nog in de goedheiligman geloofden. Want: veel cadeaus. Dikke pret als er op de deur gebonst werd en we wegdoken in de serre, giechelend om het idee dat pap en mam zich verbaasden dat wij nog steeds ‘bang’ waren voor de Sint en zijn Pieten. Uiteindelijk besloten mijn ouders ons te vertellen dat Sinterklaas niet echt was. ‘Duh, dat weten we toch al jaren’ was onze droge reactie. Als ‘straf’ regelde mijn vader dat wij een paar jaar als Pietjes moesten/mochten meelopen in de grote Sinterklaas intocht in A’dam. ‘Fake it till you make it!’

Reageer op artikel:
5 x Sinterklaas-anekdotes van eigen bodem
Sluiten