7 x wat ik dacht over kinderen opvoeden voor ik ze kreeg

Muriel Oonincx 8 dec 2014 Kids

Boy, oh boy. Had ik het even mis. Elke kersverse ouder denkt dat ‘ie het anders zal doen. Kinderen opvoeden. Beter. Niet schreeuwen, niet te veel verwennen en heel verantwoord eten. Ik stond voorop hoor. Tot ik echt moeder werd…

Als kind riep ik al tegen mijn moeder: ‘Als ik ooit kinderen krijg dan…’ ‘Ja dan?’ Dan pak ik het heel anders aan. En later keek ik om me heen en zag ik ouders worstelen en strugglen. Nee, dan ik. Ik zou het type ouder worden met engelengeduld, strakke regels en gezonde gewoonten. En mijn kinderen zouden naar mij luisteren. Had ik het al gezegd? Had ik het even mis.

7 dingen die ik dacht voor ik kinderen kreeg versus hoe ik het nu doe:

meisje food
1. Vòòr kids: Ze zullen eten wat ik kook
Groene asperges met zalm. Olijven en couscous. Sushi. Mijn kinderen krijgen gewoon alles vanaf dag 1 voorgeschoteld en zullen mijn schijf van haute cuisine vijf waarderen en vragen om alsjeblieft Quinoa salade met tonijn en bamboescheuten te mogen eten op 5-jarige leeftijd.
Nu: Eet! Iets… wat dan ook, please
Het maakt me niet uit. Al moet ik ervoor op mijn kop staan of is het vijf dagen pannenkoeken op rij. Eet. We zitten hier nu al een uur en de helft ligt op de grond. Oh Sushi lusten jullie wel? Nou goed, dan zet ik Sushi King onder speeddial.
2. Vòòr kids: Beperkt tv kijken
Wie heeft er tv nodig als je ook kunt puzzelen, Kapla bouwen, LEGO spelen, buiten stoepranden of dollen met de hond?
Nu: even rust…
Probleem met kleine kinderen. Je moet altijd meedoen. Opletten, ruzietjes sussen, missende LEGO onderdelen opsporen (IK HAAT LEGO). TV kijken betekent even rust, en joh ik wist ook niet dat Dora en Bubble Guppies zo educatief zouden zijn. Hartstikke leerzaam!
three young boys playing with touchscreen tablet
3. Vòòr kids: Games blijven tot hun tiende off limits
Games, brrrr. Ik zie het al voor me. Zeker als je jongens krijgt. Hoe heten die spellen ook alweer. Doom, World of Warcraft? Getver, nee. En een spel computer (heet dat Game Console? Bedankt) komt het huis al helemaal niet in tot ze tien zijn en dan alleen verantwoorde spellen waar ze wat van kunnen leren.
Nu: FIFA, Minecraft en Super Mario
Verdorie, de oudste is net 6, zit ik hier al weken te zoeken naar de juiste keuze. Wordt het een PS4, Xbox360 (Oh nee, Pixelcake vriend Jelle zegt Xbox One) of toch een Wii U. Zo handig met dat losse scherm, maar ja de games zijn wel minder interessant. Behalve de Mario reeks dan, die hebben ze alleen bij Nintendo. Nu willen mijn jongens Fifa dus het wordt toch de Xbox360, sorry Jelle, het geld groeit ons ook weer niet op de rug. Maar we stellen wel speeltijd in. Alleen in het weekend en die War en schiet games die komen dus echt het huis niet in! Denk ik nu…
4. Vòòr kids: Ik zal niet liegen
Waarom zou je liegen, of om het minder erg te laten klinken een leugentje om bestwil vertellen. Alleen Sinterklaas, daar maak ik graag een uitzondering voor, maar voor de rest is het eerlijkheid troef. Daar worden ze groot en sterk van. En ik hoef niet te jokken om harmonie in huis te hebben. Nee hoor. De waarheid en niets anders dan!
Nu: ‘Die indoor speeltuin is dicht’
‘Monkey Town? Nee die is dicht, ze zijn aan het verbouwen. Wil je spelen op de Ipad? Kan niet, de batterij is leeg.’ Soms kan een klein leugentje me een hoop leed besparen met uitleg en bakkeleien. Hoewel. Murpy’s law… als je dan ff die broodnodige rust nodig hebt en je staat voor Monkey Town, dan is ‘ie echt dicht. En wil je tijd voor jezelf dan is het knap balen als de batterij echt leeg. Hmmm, misschien duurt eerlijkheid wel het langst…
177804331
5. Vòòr kids: Er wordt nooit geschreeuwd
Schreeuwen is voor de zwakken. Als je duidelijk bent en consequent zullen ze luisteren. Het ziet er altijd zo sneu uit die schreeuwende ouders, die hebben het echt niet onder controle.
Nu: ‘Is het nu eindelijk afgelopen?’
‘Nu, hier komen, JA, nu, moet ik het spellen, N-U, ik zeg het nog één keer. Ik tel tot drie. Eeenn, twee, dddrrrrrrrr’ Is het potverdrie eindelijk afgelopen met dat geruzie tussen jullie. Ik ben er helemaal klaar mee.’
Oeps.
6. Vòòr kids: Mijn kinderen breken niks
Mijn kinderen weten dat ze niks mogen aanraken zonder het te vragen, zeker bij vreemden en als ze willen spelen met de bal dan doen ze dat netjes buiten, met zo’n zachte. En aan tafel zitten ze rustig zodat ze geen glazen en borden breken. Plastic eetgerei? Dat is voor mietjes.
Nu: Gelukkig hebben we een topverzekering
Duralex? Als scherven geluk brengen dan ben ik de gelukkigste persoon op aarde. Wist je dat ze in duizenden brokjes de kamer in vliegen en je nog maanden lang kleine stukjes tegenkomt. Ja, ook in je voet? Met drie jongens en een dosis testosteron heb ik voor de zekerheid maar een goeie verzekering genomen die snapt dat je als jongensmoeder niet zit te wachten op extra adrenaline in je lijf of de verzekering wel vergoedt. En less is more is mijn nieuwe lifestyle credo, al was het maar omdat we steeds minder spullen hebben (allemaal gebroken). De unieke familie stukken staan hoog en droog.
speelgoed
7. Vòòr kids: Ze zullen geen rommel maken
Zodra ze kunnen lopen en met van die kleine dreumes handjes blokjes grijpen, leren ze van mij dat je alles weer terugstopt in de doos. Welke doos? De duplo doos, de LEGO doos, de Thomas de Trein doos, de verkleedkist, de boekenkast, de knuffelhoek. Alles heeft een plek en als je het ze maar vroeg genoeg leert zullen ze dat ook respecteren en opruimen. Blokje voor blokje.
Nu: Gebukt door ‘t leven
Ja, ja ik was een beetje dom… Maar als ik moet kiezen tussen toekijken en al tenentrippend op mijn horloge loeren hoe we te laat gaan zijn. Te laat voor school, te laat voor bed, te laat voor alles… dan heb ik binnen drie vegen die Duplo doos gevuld. Noem me zwak, maar opgeruimd staat netjes. Ik buk nog eens een keertje.

Reageer op artikel:
7 x wat ik dacht over kinderen opvoeden voor ik ze kreeg
Sluiten