9 x de kopzorgen van een moeder met migraine

Persoonlijk

Famme’s Patricia (38) heeft al haar hele leven last van migraine. Het begon toen ze twaalf was, dus tel maar uit. En dat maakt het moederschap er niet altijd simpeler op. Kortom, de kopzorgen van een moeder met migraine in een notendop.

Kopzorgen

Een echte oplossing voor migrainepatiënten is er nog steeds niet. Natuurlijk zijn er speciale pillen die helpen. Maar die werken niet altijd. Net als al die andere dingen die ik heb geprobeerd: preventief medicijnen slikken, elke maand op controle bij een neuroloog, aan de pil, accupunctuur. En hoe voorkom je het? Ook daar zijn de geleerden niet over uit. Dus modder ik nog steeds maar wat aan met dat hoofd van mij.

Migraine

Het begon, toen ik een jaar of twaalf was. Zo’n beetje tegelijkertijd met mijn eerste menstruatie. Mijn oma had het, mijn moeder heeft het, dus die hele migraine kwam niet als een verrassing. Al is mijn zusje de dans ontsprongen, godzijdank.

Lap op mijn hoofd

De aanvallen waren er af en toe. Hoe ouder ik werd, hoe vaker ze me overvielen. Soms eens per maand, soms vaker. En dat is lastig, want: je bent zestien en je wilt wat. Naar school, maar liever nog: uitgaan. Maar zo’n aanval komt ineens. Pats. Boem. En zo gebeurde het soms dat ik op vrijdagavond bij een vriendin thuis op bed lag met een lap op mijn hoofd, wachtend tot mijn migrainepil insloeg (want nee, een paracetamolletje helpt dan niet hoor en ook geen zout met citroen), terwijl mijn vrienden om me heen in zaten te drinken. Ze accepteerden me gewoon, inclusief mijn stomme hoofd. En nog steeds. Gelukkig. Want de afspraken die ik met mijn vrienden heb afgezegd, zijn ontelbaar.

Als een mes

Ik zal je niet vermoeien met alle details, maar even voor je beeld: bij mij begint een aanval met vlekken voor mijn ogen of geurtjes waar ik ineens niet meer tegen kan: parfum, pindakaas, deodorant. Zaak is om dan meteen iets te slikken dat de aanval afbreekt, zo’n speciale pil, want anders ben ik te laat. En te laat betekent: twee, drie dagen in een donkere kamer met een lap op mijn hoofd. Daglicht is de hel. Als een mes dat steekt in mijn kop.

Lopen lukt niet

Voor de leken onder ons: het is alsof je hoofd te klein is voor je hersenen en ze er aan één kant eruit geperst worden. Meestal via een oog, waarachter ik een bonkende, zeurende pijn voel. Je wilt met je hoofd tegen de muur bonzen. Soms moet je kotsen. Lopen lukt niet meer. Ja, strompelend naar de wc. Maar voor de rest ben ik te gammel en heb ik te veel pijn. En dat elke maand. Soms meer. Soms minder. Is de aanval over, dan ben je de dagen erna moe, zo verdomde moe. Alsof je lijf weer helemaal opnieuw moet opstarten.

Schuldgevoel

Als je alleen bent, ga je met die bonkende kop in bed liggen en niemand, behalve jijzelf, heeft er last van. Maar toen kwam mijn vriend in mijn leven. Voor ik het wist, lag ik weer plat in die donkere kamer. Konden onze plannen niet doorgaan en voelde ik me schuldig, zo ontzettend schuldig. Hoe kan ik mezelf zijn als mijn hoofd niet meewerkt? Drie jaar geleden kwam mijn dochter erbij. Was ik ineens een moeder met migraine. Natuurlijk, er zijn ergere dingen, ziektes die akeliger zijn. In die zin mag ik in mijn handen knijpen. Maar toch: er zijn een paar kopzorgen die je er gratis bijkrijgt als je een moeder bent met migraine.

1. Kan ik dat wel aan, een kind?

Mijn moeder lag vaak op bed. Ik heb daar vage herinneringen aan. Geen idee wat mijn zusje en ik dan deden. Ik denk dat mijn vader het meeste opving. Heb ik eronder geleden als kind? Niet echt. Maar ik dacht wel, toen ik zwanger probeerde te worden: ‘Kan ik dat wel aan, een kind? Hoe moet het als ik drie dagen in bed lig, niet kan opstaan, mijn kind niet kan aankijken? Hoe doe ik dat, als ik niks mag slikken tijdens de zwangerschap?’ Tijdens een vakantie in Spanje heb ik vijf dagen, ik was net zwanger, in een hotelkamer zonder airco gelegen: natte washand op mijn hoofd, kermend van de pijn. Verder was het te doen. Net als dat kind. Komt vooral dankzij die man van me. En het feit dat de aanvallen de eerste twee jaar na mijn bevalling een tijdje minder waren.

2. Als het mijn dochter maar bespaart blijft

Dikke kans dat die kleine het weer van mij krijgt. Zou ik toch rot voor haar vinden. Aan de andere kant wéét ik wat het is, en kan ik haar tips geven. Al ben ik zelf, na 25 jaar, ook nog steeds zoekende naar een oplossing. Alles heb ik geprobeerd. Want soms slaat een pil aan, en soms doet het niks, of een beetje. Artsen weten gewoon niet precies wat de oorzaak van migraine is. Dan zeggen mensen: ‘Joh, het is stress, je moet sporten.’ Maar ook op vakantie heb ik het. En in die tijd dat ik vier keer per week sportte, idem dito. Acceptatie, da’s tot nu toe het enige medicijn.

3. Hoe kóm ik deze dag door

Ik bevond me laatst in een pretparkje met mijn peuter, een vriendin en haar twee kinderen. En daar kwam-ie hoor. Het begon met een zeurend gevoel achter mijn linkeroog. Pillen had ik niet bij me. Een half uur later was het raak; zonlicht was als een mes, mijn hersenen wilden via mijn oog naar buiten. Boink, boink. Ik wilde eigenlijk liggen, kon mijn hoofd nauwelijks bewegen. En toen zag ik mijn dochter: blij, gierend van de lach met haar vriendinetje, rennend door dat park. Dus hup, twee paracetamol erin. Even scherpe randjes van de pijn af. En zo sleep je jezelf die dag door. Van paracetamol naar glijbaan, naar paracetamol naar achtbaan. Omdat je vindt dat je kind dat verdient.

4. Hoe kom ik veilig naar huis

Ja, dat is ook zowat. Op de fiets gaat het nog wel. Al zijn hobbels en drempels killing voor je hoofd. De auto is een ander verhaal. Hoe ik van dat pretparkje naar huis ben gereden? Ik kan me die autorit nauwelijks herinneren eigenlijk. Compleet onderantwoord. Maar je moet toch wat.

5. Nu staat haar vader er weer alleen voor

Migraine gaat gepaard met schuldgevoel. Niet naar jezelf, maar naar al die mensen om je heen. Althans, bij mij. Ik kan me er nu beter bij neerleggen dan vroeger, maar nog steeds vind ik het lastig. Dat ik ‘s ochtends tegen mijn vriend moet zeggen: ‘Sorry, ik kan niet opstaan. Migraine. Kun jij het alleen doen met onze peuter vandaag?’ En als dat een paar keer per maand gebeurt, is dat zuur. Ook voor mijn vriend. Al compenseer ik dat in de dagen dat me wel goed voel natuurlijk maximaal 😉

6. Ik wil ook nog een sociaal leven, dank u

Afgelopen vrijdag ging er nog een appje uit naar mijn drie beste vriendinnen: ‘Ik lig plat met migraine, dus moet afhaken, hopelijk zie ik jullie snel.’ Ze weten het van me, begrijpen het, zijn nooit teleurgesteld. Nou ja, niet dat ik weet. Dat is goud waard. Net als die begripvolle baas trouwens. Of al die mensen die je moet afbellen, omdat je migraine hebt op je eigen verjaardag. Maar, so be it. Morgen weer een dag. Met peuter. Dus dan kan het maar beter over zijn.

7. Straks moet ik haar verjaardag nog afblazen

Je eigen verjaardag cancellen is overkomelijk, maar die van je kind is anders. Toen ze drie werd, had ik toevalling ook migraine. Voor mij is zo’n dag de hel. Dus dan gaan er weer een paar van die ferme (migraine)pillen in die de scherpe randjes er vanaf halen en ben ik zo stoned als een kanarie. Maar beter dat, dan haar verjaardag afblazen.

8. Hoe leg ik mijn kind nu uit dat ik weer niet kan spelen?

Staat ze ineens aan mijn bed. ‘Mama, kom je spelen?’ ‘Nee schatje, mama heeft een beetje hoofdpijn.’ Soms moet ze dan huilen. Maar hey, waar huilen peuters niet om. Als ze groter is, begrijpt ze het vast.

9. Ik kan niet de moeder zijn die ik wil zijn

Kijk, als mijn hoofd wat meer meewerkte, was ik een ander mens. Maar dat geldt vast voor iedereen die ‘iets’ heeft natuurlijk. Dan hoefde ik niemand teleur te stellen: mijn vriend, mijn kind, mijn vrienden, mijn collega’s. Maar vooral: mezelf. Die worsteling zal ik mijn hele leven blijven hebben. Als ik weer eens in een donkere kamer ligt, flitst het wel eens door mijn hoofd. Dat gevoel van falen. Zo van: ‘Als ik een ander hoofd had, was ik vrolijker, spontaner en kon ik mijn dierbaren veel meer geven dan ik nu doe.’ Maar ja, dan was ik ook niet zo knap. (geintje hè)

LEES OOK: Kijk, zo ziet het leven van een chaotische moeder er nou uit

Meer leuke content? Like ons op Facebook