Aan de lieve, kleine vluchteling Aylan

Column Famme-lezeres Maud

Persoonlijk

Niet alleen ons hart brak bij het zien van de foto van het verdronken Syrische jongetje Aylan. Ook Famme-lezeres Maud Trausel is diep geraakt en schreef een brief aan hem. ‘Ik wil zo graag een dekentje op je leggen, je optillen en je warm wrijven. Jouw reis had nooit zo mogen eindigen.’

Lief, klein, onschuldig manneke…

Als ik kon toveren dan toverde ik een andere eindbestemming van jouw reis. Een half jaar geleden ben ik zelf moeder geworden van een prachtig jongetje, wat vanaf dat momenteen ontzettende grote verantwoordelijkheid en pure liefde met zich meebracht. Ik weet zeker dat jouw papa en mama dat ook voelden en jou daarom wilden meenemen naar een veiligere plek.

‘Mijn moederhart breekt voor jou in duizend stukjes…’

Een plek zonder oorlog, zonder gevaar, zonder geweld. Je wilt als ouders namelijk het allerbeste voor je kleintje, zo ook jouw ouders. Zij hebben hun angst overwonnen, alles achtergelaten en zijn op een gammel bootje gestapt. Waarschijnlijk hun laatste centen bij elkaar geschraapt om dit voor jou te kunnen doen. Liefde heeft hen de kracht gegeven om deze gevaarlijke tocht te gaan maken.

Dapper

Ik begrijp jouw papa en mama heel goed en wat vind ik ze dapper. Ze hadden jou zo graag een mooie toekomst willen geven, net zoals ik mijn zoontje dat ook koste wat kost wil geven. Wat moeten jouw ouders onzeker zijn geweest, angstig en bang. Wat hebben ze voor jou gevochten! De bestemming van je reis is onverwachts veranderd. Bij het zien van de foto breekt mijn moederhart, het breekt voor jou in duizend stukjes. Dit is niet juist, dit mag, dit kan én dit hoort niet! Jij had veilig met je vader en moeder aan land moeten komen, geholpen moeten worden…

Ik vraag me ook af of je het koud hebt gehad, óf je er veel van gemerkt hebt of dat je misschien wel lag te doezelen bij je moeder op de arm. Ik wil zo graag een dekentje op je leggen, je optillen en je warm wrijven. Jouw reis had nooit zo mogen eindigen. Lief klein manneke, je gaat nu toch de wereld over. Iedereen bekijkt jouw foto, iedereen ziet hoe wij volwassen mensen falen. Dat is wat we met zijn allen doen, falen. Toch heb ik hoop, hoop dat er iets gaat veranderen. Hoop dat sommige mensen wakker worden, stoppen met het opzetten van oogkleppen. Stoppen met het maken van kortzichtige, haatdragende opmerkingen. Ik hoop dat mensen gaan inzien dat wij hier leven in rijkdom; veiligheid en vrijheid zijn namelijk voor de meeste mensen hier héél vanzelfsprekend.

‘Iedereen bekijkt jouw foto en ziet hoe wij volwassen mensen falen’

Wat had ik jou deze rijkdom ook graag gegund, ik had je zo graag opgevangen! Er kan best een bedje op het kamertje erbij van mijn eigen kleine manneke, zijn kamertje is immers groot genoeg. In de oorlogsjaren die Nederland zelf gekend heeft, werden mensen die in angst en nood zaten ook opgevangen, deze mensen werden later zelfs uitgeroepen tot helden! Terwijl het helpen van mensen in nood door het ‘verzet’ zelf waarschijnlijk als vanzelfsprekend werd gevonden. Ik hoop dat die vanzelfsprekendheid nu ook meer een rol gaat spelen voor mensen, dankzij jouw foto. Dat jouw verhaal, lief klein manneke, doorverteld gaat worden en dat andere mensen dezelfde reis als jij NOOIT meer hoeven te gaan maken. Jij kan niet meer wakker worden, maar WIJ wel. Slaap zacht, mooi lief klein manneke. Slaap zacht…

Geschreven door: Famme-lezeres Maud Trausel

Elke vluchteling verdient aandacht… En laat Aylan dan maar symbool staan voor de vluchteling. Word jij ook gastgezin van een vluchteling?

Meer leuke content? Like ons op Facebook