Aan de moeder die zei dat het door mij kwam

Persoonlijk

Mijn zoon gaat niet graag naar de crèche. Waar andere kinderen hun ouders smeken om naar de kinderopvang te mogen en bij binnenkomst onmiddellijk naar een favoriete leidster rennen om die juichend in de armen te vliegen, staat mijn zoon, zijn hand hard knijpend in de mijne, schuchter achter mijn benen. Tranen in zijn ogen. ‘Mama, mag ik alsjeblieft bij jou blijven.’

Althans, dat was precies een jaar geleden zo. Toen bracht ik twee dagen in de week een zielig hoopje ellende naar de crèche. Waarom? Omdat hij daarvan volgens onderzoeken socialer wordt. Omdat we in een land wonen met een vreemde taal, die thuis niet en op de crèche wel wordt gesproken. Omdat het toch leuk is om met andere kinderen te spelen? Veel te knutselen? Eropuit te gaan? En natuurlijk omdat ik die twee dagen nodig had om mezelf te ontwikkelen.

Het komt door jou

Het ging ook allemaal goed, tot het ineens niet meer goed ging en hij echt niet meer wilde.
‘Het komt door jou’, zei een moeder. ‘Elk kind vindt het leuk op de crèche, jij geeft hem onbewust het gevoel dat hij het niet leuk mag vinden…’. Dat waren de letterlijke woorden, die de twee maanden daarop in mijn hoofd galmden. ‘Het komt door mij.’

Tien minuten werden uren, werd de hele dag in tranen

Natuurlijk versta ik mijn rol als moeder en weet ik dat als een kind iets niet wil, je daarin niet meteen moet meegaan. Dat je door moet zetten. Die twee dagen naar de crèche werden heus niet meteen opgegeven, omdat zoonlief niet meer wilde. Ik had een gesprek met de leidsters, met de eigenaresse. Was er een aanwijsbare reden dat mijn zoon zijn plezier in de crèche leek te zijn verloren? Hoe kwam hij op hen over? Niets om me zorgen over te maken, zo werd me op het hart gedrukt en dus deed ik dat niet (Misschien kwam het echt door mij?).

LEES OOK: Veel kindjes vinden de crèche wel leuk, maar deze survival gids voor de eerste crèchedag helpt je er samen doorheen.

Tranen

Tien minuten huilen is doodnormaal. Dat weet ik. En na die tien minuten verdwijnen de tranen gewoonlijk als sneeuw voor de zon en komt het ware kind tevoorschijn. De zorgeloze en blije 2-jarige, die vrolijk kinderliedjes zingend, kleiend, kleurend en plakkend zijn dag doorkomt. ‘Dat is doodnormaal’, heb ik in die tijd wel honderd keer moeten aanhoren. (En als dat niet gebeurt, komt dat door mij). Alleen werden voor mijn zoon tien minuten uren. En op het einde was hij gewoon de hele dag in tranen.

Elk kind vindt het toch fantastisch leuk op de crèche?

‘Ik wil echt niet meer terug’. Vertelde hij me keer op keer als ik hem op kwam halen. Zijn vaste leidster vroeg zich af of het misschien door een taalachterstand kwam. Mijn zoon moet u weten, heeft zich de eerste drie jaar van zijn leven in drie verschillende landen en ook in drie talen moeten zien te redden. Het is nogal wat voor een peuter. En dus begonnen we met Engelse bijles. En ‘speech therapy’. En we bleven doorzetten. Elk kind vindt het toch fantastisch leuk op de crèche? (En als dat niet zo was, kwam dat dus door mij)

Geluidloos huilend

Op een dag wilde mijn zoon niet meer eten als hij naar de crèche moest. Met rode wangen zat hij aan de ontbijttafel. Hij kreeg niets meer binnen. Dikke tranen biggelden over zijn wangen als we in de auto zaten. Geluidloos verdriet. (Komt dit echt allemaal door mij?) Een leidster belde me die avond. Dat hij op de crèche echt niet langer het blije en gelukkige kind was van eerst. Het altijd vrolijke kind dat ze zag als ze bij ons thuiskwam als vaste oppas.

Besluit

De volgende morgen nam ik daarom het besluit om mijn zoon per direct van de crèche te halen. Twee maanden verdriet, twee maanden zorgen om een zoon die thuis het grappigste, gezelligste en altijd lachende kind was. Twee maanden mijn moedergevoel negerend, omdat ik door moest zetten, omdat het allemaal (onbewust) door mij kwam. Omdat alle kinderen de crèche nu eenmaal fantastisch leuk vinden. Toch?

Ik wilde dat ik niet geluisterd had

Inmiddels is het een jaar later en is mijn zoon stralend gelukkig op een nieuwe crèche. Waar hij bij binnenkomst meteen in de armen van de leidster duikt en al zijn vrienden juichend begroet. En ik wilde dat ik niet had geluisterd naar de moeder die tegen me zei dat het door mij kwam. Omdat ze me in twijfel bracht. Mijn moedergevoel liet wankelen. Een oerinstinct aantastte. En omdat ze ongelijk had.

LEES OOK: even lachen. Deze grappige vader vulde het Crècheformulier van zijn dochter in.

Meer leuke content? Like ons op Facebook