‘Aan de moeder die zich schaamde toen haar zoon naar mijn dochter wees…’

Redactie 2 jul 2015 Kids

Het gebeurt vrijwel elke dag als Courtney met haar dochter Brenna buiten is: kinderen die haar aanstaren, nawijzen en hardop vragen ‘waarom dat meisje er zo gek, rood en anders uitziet’. Dit is Courtneys open brief aan de moeders van die kinderen. ‘Ik zou willen dat je je kind aanmoedigt op mijn dochter af te stappen, ‘hallo’ te zeggen en haar te vragen hoe ze heet.’

‘Aan de moeder die zich schaamde toen haar zoon naar mijn dochter wees’

We wandelen de speeltuin op. Binnen een paar seconden veert je zoon op en wijst onze kant op. ‘Mam, kijk naar HAAR!’, roept hij. Jij gebiedt hem stil te zijn en geeft hem – stilletjes – een standje.
We staan in dezelfde rij voor de kassa als je zoon mijn dochter opmerkt en je vraagt: ‘Waarom is dat meisje zo rood?’ Jij duwt snel je hand over zijn mond om hem onhoorbaar te maken. Je maakt je vervolgens zo snel mogelijk uit de voeten, zonder één keer om te kijken.

Kinderen schrikken als ze mijn dochter zien, en staren ongegeneerd met open mond naar haar. Jij, de moeder, voelt je ongemakkelijk, een vlaag van lichte paniek, je probeert ze af te leiden – zodat ze ergens anders naar kijken, zolang het maar niet naar mijn dochter is.

‘Het feit dat je het voor ons probeert te verbergen, maakt het alleen maar erger’

Het is bijna elke dag hetzelfde patroon. Ik hoor de vragen, ik zie de vingers, ik hoor het gefluister. Elke dag weer. Ik hoor het, ik zie het en ik voel het – diep in mijn hart. Het feit dat je het voor ons probeert te verbergen, maakt het alleen maar erger.

Je schaamt je, en ik begrijp dat. Maar we zijn allebei ouders, moeders, die allebei ons best doen en heel veel van onze kinderen houden. Door te proberen de gesprekken die onder ons neus gevoerd worden te verhullen, lijkt het net alsof je je voor ons gezin verstopt. Iets dat een klein, onbelangrijk verschil tussen ons is, is daardoor voor jouw kind een immense kloof geworden. Een kloof die niet overbrugd mag worden.

Dit is wat ik zou willen dat je zou doen.

Ik zou willen dat je ons vraagt mee te praten als jullie het over ons hebben. Ik zou willen dat je dat kleine verschil tussen ons zo klein mogelijk zou houden door ons te behandelen zoals je elk gezin en elk kind in de speeltuin behandelt, in plaats van het verschil alleen maar groter te maken door ons ‘onbenaderbaar’ te maken.

Ik zou willen dat als je kind je aantikt en zegt ‘kijk naar haar’ – dat je het volgende zou zeggen: ‘Inderdaad, kijk naar dat mooie meisje. Het lijkt alsof ze het net zo leuk vindt in de speeltuin als jij!’ Ik zou willen dat als je kind je vraagt ‘waarom dat kindje zo rood is’ of ‘waarom ze er zo uitziet’, dat je eerlijk antwoord geeft. ‘Ik weet het niet precies, maar het is niet belangrijk hoe iemand eruit ziet? We zien er allemaal anders uit, toch?’
Ik zou willen dat je je kind aanmoedigt op mijn dochter af te stappen, ‘hallo’ te zeggen en haar te vragen hoe ze heet.

‘Uiteindelijk is hoe we met elkaar omgaan veel belangrijker dan hoe iemand eruit ziet’

Ik zou willen dat je ‘sorry’ zou zeggen zonder je te schamen voor het feit dat je kind ons misschien gekwetst heeft. ‘Het spijt me, we zijn nog aan het leren hoe je op een respectvolle manier vragen stelt’. Wat ook goed werkt is een opening als: ‘Je dochter is superschattig, hoe oud is ze?’

Het allerliefst zou ik willen dat je vaker over verschillen zou praten. Ik zou willen dat je je kind verhalen voorleest waarin verschillen voorkomen, en ik zou willen dat je op een positieve en natuurlijke manier praat over de vele soorten verschillen: denk aan rolstoelen, geboorteplekken, wijnvlekken, Down-kinderen, raciale verschillen en het dragen van een bril. Ik hoop dat onze kinderen dat ze leren dat als ze een vraag hebben over hoe iemand eruit ziet, dat ze die je later – als jullie alleen zijn – kunnen stellen. Zodat ze niemand kwetsen, want uiteindelijk is hoe we met elkaar omgaan veel belangrijker dan hoe iemand eruit ziet.

Dus aan de moeder die zich schaamt: ik hoop dat je dat volgende keer niet meer doet. En dat je je niet meer voor ons verstopt, maar ons bij jullie gesprek betrekt. In plaats van een lijn tussen ons te trekken en ons daarmee aan twee verschillende kanten te plaatsen – gescheiden door een ‘niet naar kijken en niet tegen praten’ bord. Liever zie je dit als een mooie kans voor je kind om te leren hoe hij op een respectvolle manier om kan gaan met uiterlijke verschillen. En om ze te accepteren.

Deze brief werd oorspronkelijk geplaatst op Blessed by Brenna, de indrukwekkende blog van de Amerikaanse moeder Courtney waarin ze het leven van haar 3,5 jarige dochter Brenna beschrijft. Brenna werd geboren met de zeldzame ziekte Harlequin Ichthyosis.

Fammes Phileine schreef eerder al een prachtige brief aan ouders met een ziek kind. Lees hem hier >

Meepraten over dit onderwerp? Dat kan op onze Facebook >

Reageer op artikel:
‘Aan de moeder die zich schaamde toen haar zoon naar mijn dochter wees…’
Sluiten