Aan de moeder met de bijzondere tweeling in de kinderwagen

Muriel Oonincx 27 okt 2016 Columns

Als Muriel op woensdagochtend haar gewoonlijke rondje door het dorp maakt passeert ze een moeder met een tweeling in een kinderwagen. Meestal reden om even te kijken, te lachen en een praatje te maken. Ze schrikt, twijfelt en loopt door…

Het heeft even geduurd voordat ik het opschrijf, omdat ik me deels schaam en deels de woorden niet kon vinden om te omschrijven wat er die woensdag gebeurde. Toch moet ik het opschrijven, ik ben het – vind ik – verplicht aan de moeder met haar bijzondere tweeling.

LEES OOK: Waarom het geweldig is om een tweeling te zijn.

Niet een, maar twee

Tweelingen en dan vooral ook tweeling babies en dreumesen zijn een bezienswaardigheid. Als moeder voel je meteen mee met de tweelingmoeder, want ze heeft dus zo’n 40 weken rondgelopen met twee nieuwe levens in haar buik. Eenmaal geboren heb je niet de slapeloze nachten van één pasgeborene waar menigeen over kan klagen en (ver)zuchten. Nee je hebt er twee. Twee stuks! Twee keer voeden, verschonen, aankleden, in badje doen en in slaap wiegen. Twee keer verliefd en twee keer de zorgen.

Niemand kwam er op je af, geen bemoedigende blik of praatje, geen glimlach

Terecht dus dat er extra aandacht van de omgeving is. Even die bemoedigende knik op straat, de blik in de kinderwagen en de vragen die je op je afgevuurd krijgt als er een lieve medemoeder of oudere vrouw boven je knappe koters hangt. Zelf herinner ik me nog zo goed hoeveel bekijks ik had met mijn duo wagen van Bugaboo waarin ik mijn jongens met ‘slechts’ 14 maanden verschil voortduwde. Mijn peuterventje van drie trots op zijn meerijdplankje. Ik genoot stiekem van de aandacht en de vele vragen over leeftijdsverschil en of het een tweeling was.

Wat er precies is weet ik niet, want ik had niet het lef om op je af te stappen

Terug naar de moeder in het dorp op woensdag. Ook jij liep trots met je babies rond en voorzag ze van een speentje of een aai, dezelfde moedergevoelens, dezelfde passen in het dorp. Met één verschil. Niemand kwam er op je af, geen bemoedigende blik of praatje, geen glimlach. Ik weet dat je het wel hebt gezien. De geschrokken ogen, de afwending van iets wat in eerste instantie een positieve toenadering leek. Maar du moment dat mensen jouw jongens echt zien, zien ze dat ze anders zijn. Er is iets met ze aan de hand. Wat er precies is weet ik niet, want ik had niet het lef om op je af te stappen en het gewoon te vragen. Geïnteresseerd te zijn en te vragen hoe oud ze zijn en op te merken dat ze zo vrolijk uit hun ogen kijken. Te vragen of ze identiek zijn, want ondanks hun bijzondere uiterlijk lijken ze precies op elkaar. En misschien vraag ik dan wel wat ze zo bijzonder maakt.

Eerste schaap

Tranen wellen op achter mijn ogen nu ik het opschrijf, net als die keer toen ik wegliep en me besefte dat ik je genegeerd had. Want je verdient het net als iedereen – of misschien nog wel meer – om je trotsheid over jouw kroost te delen met de wereld. Ik beloof het aan mezelf dat ik de volgende keer op je afstap en ook op andere moeders zal afstappen met kinderen die bijzonder zijn. Laat mij het eerste schaap zijn, want dan wordt het hopelijk nog druk op de dam.

LEES OOK: Op stap met een tweeling? Dan moet je hier je boodschappen doen!

Reageer op artikel:
Aan de moeder met de bijzondere tweeling in de kinderwagen
Sluiten