Aan de vriendelijke meneer op het vliegveld

Phileine schrijft: Lieve meneer...

Persoonlijk

Ken je dat verhaal van die moeder en baby die gingen vliegen? Lees even verder, want Phileine maakte jouw worst case scenario mee…

Lieve meneer,

Nooit eerder vloog ik met zo veel zweet op mijn lijf een vreemde om zijn nek. In eerste instantie keek u mij ook een beetje verbaasd aan, maar toen mijn goede bedoeling duidelijk was, nam u mijn kus van harte aan. Wat was ik blij!

Pakezel

Met baby, autostoel, buggy en twee grote tassen liep ik over de luchthaven. Baby was tevreden, alle douaneperikelen waren goed doorlopen en nadat baby, stoel, buggy, tassen en ik gefouilleerd waren konden we op zoek naar onze vliegmasjien. De gate waardoor wij onze vakantie binnen zouden lopen lag aan het aller- aller- allerverste eind van de luchthaven, dus terwijl ik dacht dat ik nog wel een beetje rond kon neuzen in de heerlijke boetiekjes, moest ik ineens zwaar beladen in vijfde versnelling mezelf richting uitgang duwen.

Mijn blik kon het niet laten toch af en toe af te dwalen. Toen ik langs een prachtige armband kwam moest ik mezelf even toespreken: ‘Geen tijd!’ Bovendien heb je toch een prachtige armband om…
Toch? Waar was mijn armband? Die had ik net bij de bagagecontrole toch in het bakje bij de paspoorten liggen?
De paspoorten. De paspoorten. DE PASPOORTEN!?!?!?!

O
M
G

Dit kan niet waar zijn. Ik had inmiddels de gate bereikt en zag dat de eerste mensen al aan boord van het vliegtuig gingen. Het vliegtuig waar ik ook in moest. Het vliegtuig dat me terug bij mijn lief zou brengen. Het vliegtuig dat ik twee dagen eerder al had moeten missen in verband met de acute oorontsteking van baby. Het vliegtuig waar ik dolgraag de nacht in wilde doorbrengen. Zo veel liever dan op die luchthaven in die vreemde stad.

Duikvlucht

Ik zou het nooit redden om terug te gaan. Ik dook de eerste de beste servicebalie over en smeekte de vrouw die daar net haar laptop wilde sluiten om mij nog te helpen. Ze deed haar best. Ze deed echt haar best, maar na een veel te lange wachttijd aan de telefoon bij security kwam het nieuws dat de paspoorten en de armband ‘maar als gestolen opgegeven moesten worden’. Ik zag de laatste mensen het vliegtuig in stappen.

Ik besloot tóch terug te gaan naar de controle. Misschien kon ik zelf het bakje met de spullen vinden. Op het vrijwel verlaten gedeelte van het vliegveld liep nog een mevrouw in luchtvaartmaatschappijenpakje, diep verzonken in haar telefoon. Ik bedacht me dat die mevrouw mijn enige en laatste kans kon zijn, dus ik sprak haar aan. Een goede keus want toen ze hoorde welk vliegtuig ik moest hebben ging er een knop bij haar om. ‘Niet terug naar de security, dan mis je hoe dan ook je vlucht,’ zei ze.

Allemaal buiten adem

Ik rende achter haar aan en precies op het moment dat we weer bij de inmiddels gesloten servicebalie aankwamen kwam uw collega aanrennen. ‘Bent u de dame van de paspoorten?’ riep ze buiten adem.
Uit mijn mond klonk een haast euforische ‘JAAAAA!’
‘Er komt NU iemand vanaf de security naar ons toe met de paspoorten.’

En daar was u. Eveneens buiten adem. Eveneens bedekt met een zichtbaar laagje adrenaline. U kwam met de paspoorten in uw hand naar me toe rennen. Als je niet beter wist zou je denken dat we oude geliefden waren die elkaar na jaren van ongewenste verwijdering weer in de armen konden sluiten. Ik gaf inmiddels licht (denk ik) en sans gene vloog ik in uw bezwete armen.
Uw collega’s en een verdwaalde reiziger begonnen te klappen. En alsof ik een held was, werd ik vervolgens het vliegtuig in begeleid.

Brullende motoren

En terwijl uw collega de autostoel installeerde kreeg ik van een andere collega een drankje. Ik nam afscheid en toen ik tien minuten later het heerlijke geluid van de brullende motoren hoorde, voelde ik een warme traan over mijn wang glijden.

Met een immens dankbare groet,

Phileine (en baby)

Psst… En zo overleef je een vlucht van 9+ uur. In economy class >

Meer leuke content? Like ons op Facebook