Afke: ‘Mijn woorden klinken meer als een losse flodder dan wijs’

Columnist Afke (41) is naast moeder van drie ook partner, dochter, vriendin, buurvrouw en ZZP-er. Ze heeft een zwak voor imperfectie en echtheid en heeft een missie: Dat alle kinderen en ouders weten dat hun aanwezigheid er toe doet en zich geliefd voelen. Daar schrijft ze over op haar Facebookpagina.

Geen inspiratie en verveling

Geen inspiratie is zo niet social media waardig, zeker aan het begin van een nieuw jaar. Dat is het moment om je nieuwe doelen het universum in te slingeren of te laten weten dat jij die niet nodig hebt omdat je al heel goed en lekker bezig was. Iedereen staat te trappelen, dat voel je gewoon. Geen inspiratie is als kale bomen in de winter die maar staan te staan in grijs weer. Of van die modderige vertrapte grassprietjes die te kort zijn om te kunnen wapperen in de wind. Gelukkig is het kerstvakantie. Het moment om met de kinderen te genieten van eindeloze pyjamadagen, spelletjes, bos avonturen, warme choco en museumbezoeken.

‘Ik verveel me.’ Er ploft iemand met een zucht naast me op de bank. Nee hè, hier heb ik geen zin in. Ik heb net mijn laptop opengeklapt om iets te schrijven. ‘En je zou een stad van Lego bouwen,’ zeg ik. Het is meer een vertaling van mijn verlangen. Er komt al dagen niets uit mijn handen. Ik heb genoeg onderwerpen in mijn hoofd. Ik wil schrijven over ongevraagde aanraking met spiritualiteit als excuus, over de cursus die volgende week start en over troost zonder oplossing. Maar ik heb geen beginnetjes. Ik staar, ik swipe, ik zet thee, ik doe mijn ene oog dicht om te testen of het andere het nog goed doet en andersom.

‘Anders pak je een boek.’ Hij rolt met zijn ogen. ‘Ga lekker naar buiten, het is heerlijk weer,’ zeg ik, terwijl ik een dekentje over mijn voeten leg. Dat voorleven, dat gaat me echt goed af. Hij zucht nog eens en trekt zijn capuchon over zijn hoofd.

Misschien is schrijven toch niets voor mij. Ik googel mijn naam om te kijken of die ene iets te scherpe recensie over dat restaurant waarbij ik braaf mijn hele naam invulde na 9 jaar eindelijk is verdwenen uit de zoekresultaten.

‘Ik heb echt niks om mee te spelen en iedereen is weg.’ Werkelijk. Ik denk dat er kuddes kinderen zijn die hier een dagje met jouw speelgoed zouden willen komen spelen. Gelukkig zeg ik dat laatste niet hardop. ‘Tekenen?’ Hij reageert niet meer. Als hij maar niet op gezelschapsspelletjes uitkomt.

Maar het blijkt een ernstige staat van verveling. Er komt niets. Net als in mijn hoofd. Ik wissel de delete en backspace knop af en vraag me af welke ik liever gebruik. Ineens hoor ik de klok tikken. Deed ‘ie dat altijd al zo luid? Ik doe mijn ene oor dicht en dan mijn andere. Ze horen hetzelfde, geloof ik.

Ik kan niet tegen kinderen die zich vervelen. ‘Je antwoordt toch op alles wat ik verzin nee,’ zeg ik. ‘Niet.’ ‘Wel.’ ‘Niet.’ ‘Altijd 1 keer meer wel dan.. pff.. trouwens, vervelen is heel goed voor je heb ik gelezen, er groeit vanzelf weer iets nieuws uit.’ We geloven het allebei eigenlijk niet.

De poes van de buren miauwt. Ik friemel met mijn tenen om een slapende voet te voorkomen en zie hoe mijn scherm zwart wordt. ‘Niets is voor altijd,’ zeg ik enigszins hoopvol. Mijn woorden klinken meer als een losse flodder dan wijs. Hij fronst zijn wenkbrauwen. Samen zien we het donker worden en wachten totdat iets verschijnt.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Afke: ‘Mijn woorden klinken meer als een losse flodder dan wijs’
Sluiten