Afke: ‘Dat van die echtscheiding wis ik uit mijn systeem en niemand zal het ooit te weten komen’

Columnist Afke (41) is naast moeder van drie ook partner, dochter, vriendin, buurvrouw en ZZP-er. Ze heeft een zwak voor imperfectie en echtheid en heeft een missie: Dat alle kinderen en ouders weten dat hun aanwezigheid er toe doet en zich geliefd voelen. Daar schrijft ze over op haar Facebookpagina.

Column: Gebroken nachten

Het is vijf uur. Ik kijk naar een krijsende peuter die met zijn vinger naar de trap wijst. De zoveelste gebroken nacht gaat bijna over in de dag en begint zijn sporen na te laten in mijn uiterlijke en geestelijke toestand. Er speelt zich een aantal dingen af in mijn hoofd. Allereerst is het te vroeg. Daarna denk ik aan de buren die, grote kans, wakker worden van het lawaai. De enige manier om de krijsende peuter zo snel mogelijk stil te krijgen is door naar beneden te gaan. Maar dat betekent dat ik de komende dagen ook om vijf uur beneden zit. Nee, ik moet doorzetten, wil ik dit patroon doorbreken. Ik beslis dat we in bed blijven, maar de krijsende peuter is niet van plan om op te geven. Hij kan nog harder krijsen. Mijn hoofd begint te bonken van het lawaai. Dit is toch niet normaal? Waarom slaapt ons kind zo slecht? Wat doen wij verkeerd? Voordat ik het weet ben ik aan het analyseren. Hechtingsstrategieën, chakra’s, ontwikkelingspsychologie, familieopstellingen, ze komen allemaal voorbij. Na een half uur is er nog weinig veranderd. Het liefst zou ik toegeven om van het lawaai af te zijn. Maar ik ben nu al zó ver, dat ik maar beter vol kan houden.

Over het algemeen zijn mijn gedachten en gevoelens wat zwaarder in de nacht. Het is op die momenten dat ik geen oplossing meer zie voor de combinatie moederschap en werk en dat ik bang ben voor natuurrampen omdat ik restafval bij het groenafval heb gegooid. In de nacht ben ik bang om ernstig ziek te worden en dood te gaan of dat onze kinderen een ongeluk krijgen. De afgelopen nachten ben ik vooral bezig geweest met een wakkere peuter en was er weinig ruimte om te piekeren. Dan zie ik het licht op de gang. Mijn echtgenoot heeft het licht niet uitgedaan en dat is de reden waarom de krijsende peuter naast mij nu denkt dat het tijd is om eruit te gaan. Die echtgenoot ligt zelf lekker te slapen. Het is dus eigenlijk zijn schuld dat ik me in deze situatie bevind.

Ik vind dat op dit tijdstip zo’n ernstig vergrijp dat ik echtscheiding overweeg. Voordat ik het weet, lig ik te piekeren over mijn lidmaatschap van de woningbouwvereniging en hoe ik financieel zelfstandiger kan worden. En terwijl de adrenaline door mijn lijf giert en ik steeds verder wegdrijf van waar het feitelijk over ging, valt de peuter naast mij weer in slaap.

Het is acht uur. We moeten vertrekken. Ik ben op zoek naar de schoenen van de jongste, terwijl ik de oudste vanaf een afstand laat weten dat we te laat komen als hij zich nu niet gaat aankleden. Het maakt onze oudste niet uit of we wel of niet op tijd komen. Hij staat voor de televisie, met één been in een broekspijp en de andere er nog uit. Er hangt een korst brood uit zijn mond. Het ziet er niet naar uit dat hij op korte termijn uit zichzelf in beweging zal komen, dus ik zet de televisie uit. Hij ontploft, slingert zijn ene broekspijp weer uit en verstopt zich onder een deken op de bank. Ik besluit mijn aandacht op de schoen van de jongste te richten. Nergens te vinden, dat zul je altijd zien op dit soort momenten. Dan herinner ik me de collectant. Hij belde gisterenavond aan en hield de schoen van de jongste in zijn hand. Met een grijns op zijn gezicht vroeg hij of we nog op Sinterklaas gerekend hadden omdat er een schoentje buiten op de mat stond. Mijn man antwoordde dat dat niet het geval was, maar dat hij wel een schoen met hondenpoep vasthield. Daar kon ik gisteren nog hard om lachen. Ik trek de voordeur open en ja hoor, daar staat het schoentje. Met poep. Waarom staat die schoen hier nog en waarom is het nog niet schoongemaakt?

Om tien voor negen komen we aan op school. De jongste loopt op zijn tenen en struikelt zo nu en dan. Aan zijn voeten twee te kleine schoenen, het enige paar waar ik hem nog in kon proppen na een kansloos gevecht met regenlaarzen. De oudste loopt met zijn jas open en een boos gezicht. Het tandenpoetsen heb ik maar gelaten. Ik begroet de andere ouders van de groep die ons tegemoet komen en die alweer op de terugweg zijn. Ja, wij zijn weer te laat ja. Zoals altijd is de juf precies op tijd begonnen en is de deur al dicht. Het komt allemaal door die stomme lamp op de gang en die schoen met poep.

Pas als ik weer in de auto zit en de jongste tevreden zijn duim in zijn mond stopt, zie ik mezelf. Ik zie een boos gezicht in de autospiegel. Mét piekharen, douchen was niet meer gelukt vanmorgen. Ik zie kringen onder mijn ogen en een mond die een soort streep is.

Alsof mijn echtgenoot het aanvoelt, gaat op dat moment mijn telefoon. Hij is het. Ik voel een enorme vechtlust in mezelf omhoog komen. Hij vraagt hoe het is gegaan vanmorgen en daar ga ik. Ik vertel over het licht op de gang, de schoen met poep en dik de situatie wat aan door te vragen of hij enig idee heeft hoe dramatisch deze dag is begonnen, ook voor de kinderen. Het is even stil en dan antwoordt hij rustig: ‘Ach ja, dat lampje had ik aangedaan voor de oudste omdat hij bang was. Ik heb er niet meer aan gedacht om het uit te doen. En die schoen, helemaal vergeten.. Nou, jij zal me wel vervloekt hebben vanmorgen.’

Daar heb ik niets op te zeggen. Voordat ik het weet smelten mijn wapens en stroomt mijn hart vol met liefde.

En ondanks mijn piekharen en wallen, verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Ik vind mijn echtgenoot de liefste echtgenoot op aarde. Omdat hij me belt. Omdat hij begrijpt dat het vervelend was vanmorgen en omdat hij niet op mijn verongelijkte reactie ingaat, maar wel naar me luistert. Daar op die parkeerplaats heb ik alle vertrouwen in ons. Een beetje beschaamd denk ik aan mijn gepieker terug van vanmorgen. Dat van die echtscheiding wis ik uit mijn systeem. En niemand zal het ooit te weten komen.

Laatste reactie
1 reactie totaal
Allison

Zo herkenbaar… en leuk geschreven!
Ik gebruik nu make-up om mijn slaapgebrek te verbergen :see_no_evil: en heb een abonnement op Fisherman’s Friends, want als ik niet de hele dag blijf kauwen val ik in slaap… En mijn man… dat die nog niet om een scheiding heeft gevraagd. Hij is de beste!

Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Afke: ‘Dat van die echtscheiding wis ik uit mijn systeem en niemand zal het ooit te weten komen’
Sluiten