Afscheidsbrief aan de luier: ‘Ik ga je missen (en ook als kiespijn)’

Persoonlijk

Het moment is bijna aangebroken dat de allerlaatste luier om de billen van mijn derde zoon gaat. Hét moment waar ik al jaren naar uitkijk, maar nu het bijna zover is staat de luier ineens symbool voor een tijdperk. En dat levert tranen op.

Ik kan me de allereerste luier nog herinneren als de dag van gister. Maatje 1 was ‘t. Een geel pak Pampers luiers. Ik weet zelfs nog het moment dat ik het kocht in mijn toenmalige dorp in het kneuterige Huizen. Met mijn dikke buik ontdekte ik de babyzegels bij de Etos en deed ik de eerste stappen in de oorlog van luieraanbiedingen van supermarkten en drogisterijen. Want heb je ze eenmaal binnen voor de luiers, dan kopen ze vanzelf het babyschap leeg aan sudo crèmes, spenen, Nutrilon en gele Zwitsalflessen.

Absolute beginner

Luier maatje 1. Symbool voor het aanstaande ouderschap. Bewijs van een zacht en zoet ruikende baby op komst of in de wieg. En brenger van het grootste gevoel van geluk en ertoe doen in het leven. De luier die verraad of je een beginner bent of volleerde moeder die met één hand vakkundig en zonder ongelukjes in elke situatie de naadjes recht legt en de broek droog houdt. Zo gaf ik destijds mijn vriendin Katelijn mijn kersverse eerste zoon aan. Ze zat er net als ik nog wat onwennig mee op haar schoot toen zij de onsterfelijke woorden uitsprak ‘Ik voel iets warms op mijn schoot, volgens mij heeft hij op me geplast.’ En ja hoor, de randjes zaten niet goed en het piemeltje had ik rechtomhoog gevouwen. Om met Bowie te spreken ‘An absolute beginner’.

De luiertaart, voor kersverse ouders

En nu zijn we zeven en een half jaar verder. En deze volleerde moeder van drie is 21.367 exemplaren verder. Dat staat gelijk aan zo’n 5.000 euro. Een goede tweedehands middenklasse auto aan luiers die alle soorten explosies en poohnami’s hebben opgevangen, doorgelaten. Ik vervloekte ze als ik ze niet bij me had. En als een moeder koortsachtig om zich heen keek, met een dreumes in de arm herkende de moeder het meteen en zo werden luiers gedeeld, evenals billendoekjes (de held van de luiertas, waar zouden we zijn zonder).

Ik snik zachtjes om het afscheid…

En nu is het tijd om afscheid te nemen van de luier. De laatste nachtplasjes vullen de Pamper Easy Ups maat 6. Het laatste pak ligt in de kast en ik had nooit gedacht dat de luier me tot tranen zou roeren. En dat is natuurlijk ook niet echt zo, maar ik snik zachtjes om het afscheid van mijn pluizige derde mannetje die van dreumes nu echt een kleuter geworden is. Begonnen aan groep 1 en steeds zelfstandiger. ‘Ik heb geen luier meer nodig, mama’, waarmee hij zoveel zegt als ik vlieg uit, voor je het weet ben ik groot. Sentimenteel? Ja. Maar ik besef me plots dat ik over een jaar of twintig, vijfentwintig weer aan de bak mag. Want ik zal dan een oma worden die met het grootste plezier de luiers om haar kleinkinderen heenvouwt. Ik zal letten op de randjes en lachen om de ongelukjes. Wat een heerlijk vooruitzicht.

Tot over een tijd!

ps. Alle kersverse moeders googelen deze dingen. Jij ook?

Meer leuke content? Like ons op Facebook