Redactie
Redactie Columns 14 aug 2019

Alexandra: ‘Als er een award was voor meest verstrooide moeder ter wereld, dan won ik de eerste prijs’

Columnist Alexandra is 33 jaar, gelukkig getrouwd en mama van Liva; een vierjarig meisje met blonde krulletjes, bruine ogen en een grote mond. Ze is dagelijks opnieuw verbaasd over haar eigen chaotische moederschap en de (eigen)wijze visies en uitspraken van dochterlief. Een mooie inspiratiebron voor columns, maar wel  met een knipoog. Naast haar columns op Famme vind je haar ook op De Blonde Krullenbol.

Column: Het kan altijd erger

Het lijkt gelukt. Liva heeft kleren aan. Tanden zijn gepoetst. Haren goed genoeg gekamd. We kunnen gaan. Tot mijn eigen verbazing hebben we zowaar nog 2 minuten de tijd. Als alles meezit zijn we vandaag zowaar op tijd op school! Aangekomen in de garage kom ik tot het besef dat er geen fiets aanwezig is. Het behoeft enige tijd en moeite voordat ik de conclusie trek wat hier gebeurd is.

Gisteren is een vriendinnetje meegekomen uit school en zonder enige twijfel zijn we met z’n drietjes naar huis gelopen. Je raadt het al: ik ben er wel met de fiets heen gegaan. Dan maar met de auto naar school. Op weg naar de auto vindt Liva nog een mooie bloem en ik moet haar beloven dat ik die in een vaasje zet als ik weer thuiskom. Ik beloof het plechtig, maar intussen breekt het zweet me uit omdat ik me realiseer dat de fiets niet op slot bij school staat. Tenminste, ik hoop dat hij er nog staat. In mijn hoofd is de fiets al gestolen en doe ik aangifte op het politiebureau.

Ik bereid Liva alvast voor dat het eventueel mogelijk is dat de fiets er misschien niet meer staat. Ze vraagt de oren van mijn hoofd en intussen zoek ik gestrest naar een mintgroene fiets met kinderzitje. Net op het moment dat Liva belooft alle boeven dood te schieten en hun hoofd eraf te slaan, slaak ik een zucht van opluchting. Daar staat ie. Alles erop en eraan.

Snel de fiets op slot doen, dochter naar binnen brengen en een kusje. ‘Ja, ik zet jouw bloemetje echt in het water’. Als ik me omdraai loop ik een andere moeder – die dus net als ik ook te laat is – tegen het lijf. Letterlijk. Zij lacht en ik excuseer me: ‘Als er een award was voor meest verstrooide moeder ter wereld, dan ging ik er gegarandeerd vandoor met de eerste prijs…”

Zielige hond

Gelukkig kan het altijd erger. Zo heb ik eens gehoord van een moeder die haar kind ging ophalen van de kinderopvang en druk kletsend met een oma richting huis wandelde in de regen. Het begon steeds harder te regenen, waarna moeder en kind door de stromende regen naar huis holden. Bijna thuis aangekomen zoekt moeder naar haar huissleutel in haar broekzak, maar grabbelt in eerste instantie mis. Rolletje poepzakjes vindt ze er wel. Poepzakjes. De hond. HOND! De hond is nog bij de opvang. Vastgezet aan het fietsenrek. In de stromende regen. Zij snel gaan rennen, terug naar opvang. De hond nog steeds aan het fietsenrek. Intens zielig, zijn lange haren door- en doornat…

Grote trots

Maar het kan nóg erger. Een kersverse moeder is bij haar zus op bezoek met haar pasgeboren spruit. De koffie vloeit rijkelijk. Helemaal gebroken van de heftige nachten, lekkende borsten en een immense verantwoordelijkheid is zo’n bezoekje net wat deze moeder nodig had. Lekker ontspannen in een andere omgeving. Als het tijd is om naar huis te gaan staan moeder en zuslief nog gezellig na te babbelen bij de auto. Wat was dit fijn zeg. Maar mist ze niet iets? Had ze niet meer tassen bij zich vanmorgen? Goed, je raadt het al… Haar grote trots stond dus nog binnen op de keukentafel, moederziel alleen in het autostoeltje.

Ik ben blij dat ik niet de enige ben. Gelukkig kan het altijd erger.

PS: Naast een man en bekrulde dochter heb ik overigens ook een langharige hond. Maar géén zus. Nee, die laatste was mijn eigen moeder. Iets met genen…?

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Alexandra: ‘Als er een award was voor meest verstrooide moeder ter wereld, dan won ik de eerste prijs’
Sluiten