Als die roze wolk gitzwart blijkt te zijn

Mercy Hiltrop 25 sep 2016 Mind

Kraamtranen die niet over gaan, nul connectie met je baby voelen; maar liefst een op de tien kersverse moeders lijdt aan een postnatale depressie. En daar moet meer aandacht voor zijn, vinden ervaringsdeskundigen Emma, Tilda en Anne-Marieke.

Het verhaal van Emma

Het overkomt Emma (38) na de geboorte van allebei haar kinderen. ‘Ik had hoge verwachtingen van het moederschap. Het zou geweldig zijn, ik zou altijd voor mijn kind klaarstaan, natuurlijk was het huis ook schoon en was ik vrolijk. Ik zou een liefdevolle moeder zijn.’ Na de geboorte van haar zoon blijkt dit makkelijker gezegd dan gedaan. ‘Ik kan me herinneren dat ik naar Sem keek en overvallen werd door de gedachte; als ik niet voor hem zorg, gaat hij dood! Het voelde als een situatie waar nooit een einde aan zou komen. Ik gaf hem alle liefde, maar het voelde nooit goed genoeg. Dat ik weleens een postnatale depressie kon hebben, kwam niet in me op. Dan was je toch apathisch? Ik was juist gestrest.’

‘Ik keek steeds vaker naar onze bestek-la en dacht: als ik een mes pak, ben ik niemand meer tot last’

Als ze na negen maanden nog niet is opgeknapt, valt het kwartje. ‘Ik keek steeds vaker naar onze bestek-la en dacht: als ik een mes pak, ben ik niemand meer tot last. Ik wist: dit kan niet goed zijn. Ik ging naar de dokter. Voor haar was het meteen duidelijk: een postnatale depressie.’ Antidepressiva blijken voor Emma uiteindelijk de oplossing. Ze moedigt andere moeders die na de geboorte van hun kind depressief zijn, hier vooral over te praten. ‘Het kan namelijk worden behandeld! Je kunt eroverheen komen! ’

LEES HET HELE INTERVIEW: ‘Als ik nu een mes pak, ben ik niemand meer tot last’

Tilda’s verhaal

Tilda (34) krijgt een postnatale depressie na de geboorte van haar dochtertje. Nadat ze haar oma verliest tijdens de zwangerschap lukt het haar niet meer om echt gelukkig te zijn, zelfs niet als haar baby is geboren.Ik was wel blij met mijn dochtertje Livia, maar een gevoel van verdriet en onzekerheid overheerste. Al na vier dagen merkte ik: dit zit niet goed. Ik blééf maar huilen. Mijn omgeving suste mij, ze zeiden dat het kraamtranen waren. Maar diep van binnen voelde ik dat het mis was.’

postnatale-depressie

Behoorlijk mis; Tilda krijgt last van heftige dwanggedachtes: ‘Dan liep ik met de kinderwagen over een bruggetje, en dacht ik: als ik nu loslaat, is ze dood. Of ik zag voor me hoe ik een mes in mijn baby stak. Totáál niet wat ik wilde, er is nooit een moment geweest dat ik haar iets wilde aandoen. Maar deze gekke fantasieën maakten mij doodsbang.’ Gelukkig heeft haar beste vriendin door dat het helemaal niet goed gaat en zo komt Tilda bij een psycholoog terecht. Na een jaar is ze weer de blije moeder die ze altijd al wilde zijn. Ze coacht nu vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten. ‘We zijn vaak zo hard voor onszelf. Maar je kiest niet voor een postnatale depressie, het overkomt je. Hopelijk worden vrouwen wat liever voor zichzelf. Dat verdienen we.’

LEES HET HELE INTERVIEW MET TILDA: ‘Ik schaamde me dood. Wáárom kon ik niet van mijn kindje genieten?’

Documentaire

Documentairemaakster Anne-Marieke Graafmans besloot een film over dit onderwerp te maken, nadat ze zelf uit een postnatale depressies is gekomen. Iets waar ze eerder niet over durfde te praten omdat het zo’n taboe is. In 2Doc: Roze Wolk vertellen vier moeders op een openhartige en intieme manier vanuit hun eigen perspectief wat ze met hun jonge gezin en partner hebben meegemaakt of waar ze nog middenin zitten. Zien? Maandag 26 september om 21.00 uur op NPO 2.

Bekijk hier alvast de trailer:

Reageer op artikel:
Als die roze wolk gitzwart blijkt te zijn
Sluiten