‘Als ik een baby vasthoud, laait mijn kinderwens op’

Maaike Helmer 23 mei 2015 Mind

Kinderen krijgen, Marijke Kolk had altijd verwacht dat het vanzelfsprekend was. Drie ivf-pogingen, vijf iui-pogingen en twee miskramen later, kijkt ze terug. Kinderloos. Ze schreef over haar onvervulde kinderwens het boek ‘Waterkind’.

‘De eerste vraag die mensen vaak stellen is: ‘Wat voor werk doe je?’ de tweede: ‘En ben je moeder?’ Moeder worden is toch wel een levenstaak, lijkt het. Men denkt er vaak niet over na dat het een pijnlijk onderwerp kan zijn; ik wilde niets liever dan zelf zwanger worden en een kind baren. Maar het gebeurde niet, al was er geen duidelijke reden waaróm niet. Ontzettend veel vrouwen om je heen raken zwanger, op een gegeven moment. Dat het jou dan niet lukt… het strookt niet met ons idee van maakbaarheid. Ik heb weleens gehoord: ‘Als je het maar graag genoeg wilt, dan lukt het’, of ‘Het gebeurt vast vanzelf, als je je er niet meer zo op focust’. Maar zo werkt het niet. Ik hield me vaak op de vlakte over mijn kinderwens en de problemen daaromheen. Ook tegenslagen deelde ik maar met een beperkte groep mensen. Ik wilde niet zielig gevonden worden, was bang voor oordelen, wilde niemand ‘teleurstellen’ als het niet goed ging na de zoveelste ivf-poging. Al klinkt dat misschien gek.’

‘Je wilt het gevoel hebben dat je alles hebt gedaan. Omdat het kán’

‘Vroeger had ik een kinderloze tante. ‘Het is gewoon zo gegaan’, zei ze altijd. Tegenwoordig ga je bijna automatisch het medische traject in als je niet zwanger kunt worden. Het is een zegen dat er zoveel opties zijn, maar het zorgde er ook voor dat ik niet toekwam aan rouwen, of aan nadenken: ‘Wil ik nog wel verder?’ Mijn kinderwens werd tijdens het traject juist sterker, omdat ik telkens dacht dat ik ‘er misschien wel bijna was’. Je wilt élke optie benutten, het gevoel hebben dat je alles hebt gedaan. Gewoon omdat het kán. Er is geen psychische begeleiding in het hele zwanger-word-traject. Er zou begeleiding moeten zijn in de vraag: hoe ver wil ik gaan? Het is ook goed als er meer ruimte komt voor de miskramen zelf. Zelf kreeg ik twee miskramen. In Japan noemen ze dat ‘waterkinderen’. Er zijn plekken waar je naartoe kunt gaan om die te gedenken. Hier praat je er niet over. Ik pleit voor rituelen. Die kunnen heel persoonlijk zijn. Sta erbij stil, praat erover als je dat wilt. Je bent geen fabriek, je bent een mens. En ook al heeft je kindje misschien niet geleefd, het kan zijn dat je je wel degelijk moeder voelt.’

‘Het is een gevecht tussen mijn hoofd en mijn lichaam’

‘Ik probeer me erbij neer te leggen dat ik waarschijnlijk nooit een kind zal krijgen. Natuurlijk bestaan er meer mogelijkheden. Adoptie. Pleegkinderen. En het is niet zo dat we die dingen niet overwegen, maar het is een gevecht tussen mijn hoofd en mijn lichaam. Als ik een baby vasthoud, laait mijn kinderwens weer op. Nog steeds. Al wordt die schreeuw met de jaren minder hard. Door mijn huidige relatie kreeg ik een stiefkind, die ik in het boek Sanne noem. Of dat mij in een bepaalde zin ook ‘moeder’ maakt, vind ik moeilijk te zeggen. Ik vóel me wel haar moeder. Maar waar moet ik het mee vergelijken? Ik weet alleen dat ik zielsveel van haar houd. Als ik iets van de afgelopen jaren heb geleerd is dat je ook moet kunnen zien wat je wel hebt. Dat doe ik: ik ben extreem dankbaar. En toch zal dat gevoel ‘hoe zou het zijn geweest’ ook altijd een plekje in mijn hart hebben.’

Marijke schreef een boek over haar onvervulde kinderwens 2

‘Waterkind’ – Marijke Kolk, Uitgeverij Blooming, €17,50, ISBN9082345803.

Herken jij jezelf in dit verhaal? Deel het met ons >

Tamar kreeg als kinderloze vrouw talloze cliché opmerkingen te horen. In dit artikel rekent ze er op grappige wijze mee af >

Reageer op artikel:
‘Als ik een baby vasthoud, laait mijn kinderwens op’
Sluiten