Als je een kind met problemen hebt, maar het geen ‘geval’ is

Waarom kinderen zonder stempel het soms juist het zwaarst hebben

Kids

Wat als je een kind hebt dat geen stempeltje heeft? Geen ADHD, geen PDD NOS, geen duidelijk stempel waar mensen ‘iets’ mee kunnen. Een kind met problemen en bepaalde uitdagingen. Deze kinderen hebben het misschien wel het moeilijkst, pleit Famme’s Muriel.

Kind met problemen

‘Zowel in mijn eigen huis als om me heen zie ik kinderen die het net wat moeilijker hebben dan het gemiddelde kind. Ze sluiten sociaal niet helemaal aan of hebben fysiek issues, zonder dat het echt een te snappen probleem is als buitenstaander. Het lijkt alsof er pas echt aandacht en begrip is als je kind met problemen ‘een geval’ is. Iets ernstigs heeft of een bepaalde diagnose ADHD of PDD NOS (om eens wat te noemen) heeft gekregen, waardoor er meer begrip is. En juist deze kinderen die ook extra aandacht en begrip behoeven, lijken vaak het kind van de rekening. Ik zal het proberen uit te leggen aan de hand van mijn eigen verhaal:

Mijn zoontje heeft eczeem, van baby af aan. In zijn lijfje voelt hij altijd kriebel en jeuk. Op diverse plekken over zijn lijfje krabt hij zich. Maar zo op het eerste gezicht zie je niks aan hem. Zijn gezichtje is gaaf, een snoetje om op te eten. Wat ik me pas sinds kort besef is hoeveel last en pijn hij echt heeft van de jeuk en kapotte plekjes. Als je je snijdt aan een stuk papier splijt je huid open, zoals kloven bij je vingers. Wat een pijn doet dat, ben je het met me eens? Mijn zoontje heeft dit aan zijn handen, op zijn hielen, voetjes en bij zijn holtes. De kriebel en jeuk maken hem onrustig, snel afgeleid en ook wel bozig. We denken dat zijn frustratie- en tolerantiedrempel redelijk laag is, mede hierdoor. Hier bovenop heeft hij ook huisstofmijt-allergie gekregen (er bestaat een relatie tussen deze klachten). Afijn, ik kan nog wat zaken opnoemen waar hij nog meer mee te maken heeft, maar puntje bij paaltje vindt hij zelf dat hij een pechvogel is. En dat maakt hem soms boos. Als iets niet gaat zoals hij het in zijn hoofdje heeft, kan hij primair reageren. Laten we het erop houden dat hij er in sociaal opzicht door belemmerd wordt. In de klas, met vriendjes.

Vriendjes in de klas

Leraren vinden het lastig, kinderen in de klas snappen niet waarom hij zo doet en enkelen sluiten hem buiten. Ouders van de kinderen hebben vaak helemaal geen zin in de problemen van een ander en focussen zich vooral op hun eigen kind en dat die het fijn moet hebben. Ik zou het soms wel willen uitschreeuwen op het schoolplein. Zie hoe mijn ventje struggled, zie dat hij het niet slecht bedoelt, zie dat die jongetjes op het schoolplein het nodig hebben om geholpen te worden. Voor kinderen is het ook niet slecht om te leren een ander te helpen, ook als die soms niet zo lief reageert. Laatst zei een moeder tegen mij: ‘Ik vind het heel erg, maar mijn zoontje wil niet meer spelen met jouw zoontje, omdat hij hem een duw heeft gegeven.’ Ik legde uit dat het door zijn problemen met zijn huid was dat hij sociaal zo kan reageren. ‘Zullen we een speeldate maken met elkaar? Dan praten we er met de jongens erbij over.’ Daar had zij geen behoefte aan en ik kon wel huilen. Mijn knappe, lieve, onbegrepen ventje moest van mij horen dat hij niet meer kon spelen met zijn vriendje.

Ongewenst gedrag

En ik pleit hem niet vrij van bepaald ongewenst gedrag, maar kom op lieve mensen, lieve ouders. We hebben te maken met jonge kindjes die geen kwaad voor ogen hebben. Dus als je merkt dat een kind niet lekker in zijn vel zit, bozig is, misschien soms onaardig doet tegen anderen: bedenk dat er in het kind geen vlieg kwaad zit, maar slechts een kind dat waarschijnlijk wat hulp nodig heeft om zich fijner en lekkerder te voelen. Een kind zonder een duidelijke stempel, dat je kunt plaatsen. Maar altijd een kind met een verhaal.’

Meer leuke content? Like ons op Facebook