Redactie
Redactie Verhalen 7 jul 2021

Anoniem: ’Had ik mijn ontroering maar laten blijken’

“Tijdens een optreden van de Edwin Evers Band vertelde Edwin een ontroerend verhaal over zijn moeder. Het greep me zo aan dat ik mijn waardering wilde laten blijken, maar ik durfde niet.”

Anoniem: ’Had ik mijn ontroering maar laten blijken’

„Jaren geleden waren mijn man en ik een avondje in het theater voor een optreden van de Edwin Evers Band. Als persoon vind ik Edwin geweldig en zijn muziek is fantastisch.

Ik hou niet van veel mensen om me heen en wil al helemaal niet midden in de zaal zitten; altijd een beetje lastig als je naar het theater wilt.

Anoniem: “Mijn vakantieliefde eindigde in een koude douche”

We hadden gekozen voor een plek vlak bij de in- en uitgang van de zaal waar maar weinig stoelen staan, ideaal voor mij. In noodgevallen ben ik zo buiten en dat geeft me een veilig en prettig gevoel.

Toen de voorstelling begon, kwam de band niet op het toneel maar in plaats daarvan gingen de deuren van de zaal open en liepen ze met z’n allen naar binnen. Wij zaten daar dus heel dichtbij, de avond begon al goed want zulke dingen vind ik altijd zo leuk.

Jeroen Rietbergen keek me aan en dat vond ik best bijzonder. Ooit heeft iemand tegen me gezegd dat ik een beetje op Linda de Mol lijk. Heel wat jaartjes en kilootjes geleden, maar zelf zie ik dat eerlijk gezegd niet zo. De enige overeenkomst is ons blonde haar.

Misschien was dat de reden dat Jeroen even naar mij keek, of wellicht was het gewoon toeval, ik zal er nooit achter komen. Ik vond het in ieder geval erg leuk, voelde me even een beetje speciaal.

Anoniem: ’Ik liet mijn vriendin vallen omdat ze smetvrees had’

De voorstelling was zoals altijd geweldig. Leuke en afwisselende muziek met regelmatig een vleug humor tussendoor. Je merkt gewoon dat deze club mensen goed op elkaar is ingespeeld en niets liever doet dan mooie muziek maken.

Op een gegeven moment ging Edwin op de rand van het toneel zitten en begon hij een prachtig en ontroerend verhaal te vertellen over iemand die door kanker was getroffen.

De manier waarop hij het vertelde, raakte mij diep, ook omdat ik zelf nog niet zo lang geleden was hersteld van een loodzwaar traject tegen borstkanker. Het hele pretpakket aan behandelingen kwam aan me voorbij, ik wist als geen ander wat deze persoon moest doormaken, de ziekte blijft vreselijk en zet je wereld volledig op zijn kop.

De zaal hing aan Edwins lippen, het was muisstil, heel bijzonder. Toen hij klaar was met vertellen en eindigde met de woorden dat het om zijn eigen moeder ging, stond ik op het punt om hard te klappen maar ik durfde niet.

Ik zou op dat moment de enige zijn geweest, we zaten in een klein donker hoekje van het theater. Niemand die ons zou hebben gezien maar ik had het lef gewoon niet. Toch weer die verlegenheid die het altijd weer wint.

Man-oniem: ’Als mijn zoon maar geen pestkoppen treft… zoals ik’

Ik heb daar tot op de dag van vandaag zo’n ongelooflijke spijt van. Waarom volgde ik gewoon mijn gevoel niet om te laten merken hoe ontroerd ik was? Dat was heel mooi geweest, hopelijk ook voor Edwin zelf.

Een herkansing zal ik niet krijgen want mijn man is inmiddels overleden aan de (tevens) verschrikkelijke ziekte ALS.

Ik kan het tot op de dag van vandaag niet opbrengen om weer in het theater te gaan zitten, als dat weer mag.

Ik zou dolgraag nog eens een optreden van de Edwin Evers Band willen bijwonen, maar dat is momenteel nog te moeilijk en ik weet niet of dat ooit nog gaat veranderen.”

Anoniem: ‘Ik las in het dagboek van mijn dochter dat ze is ontmaagd.’

Reageer op artikel:
Anoniem: ’Had ik mijn ontroering maar laten blijken’
Sluiten