Redactie
Redactie Verhalen 12 mei 2021

Anoniem: ’Ik had op zijn begrafenis moeten spreken’

„Op de begrafenis van een oude muziekvriend was ik verbijsterd om een spreker allerlei ordinaire anekdotes te horen vertellen. Had ik me nou maar zelf aangemeld, dan had zijn familie tenminste wat troost gehad.”

Anoniem: ’Ik had op zijn begrafenis moeten spreken’

„Lang geleden kregen leerlingen op de lagere school de kans om zich voor een aparte studie Franse taal en de Volksmuziekschool in te schrijven. Deze school was een initiatief van Willem Gehrels, een muziekpedagoog en idealist.

Ik volgde een leergang van twee jaar algemene kennis. Daarna kon je een instrument kiezen en kreeg je nog drie jaar vervolgopleiding. Ik ging voor de gitaar en na verloop van tijd kon ik beetje bij beetje een melodie produceren. Tijd voor een schoolband! Met een bezetting van twee accordeonisten en een gitaar. Niet evenwichtig, eigenlijk.

Anoniem: ‘Ik kon nooit aan hem ontsnappen’

De accordeonisten vormden samen met een jongeman, Joop Goossens, in het bezit van een mooie en zuivere stem, een groepje dat countrynummers speelde. Een van de accordeonisten stond zijn plek aan mij af omdat hij er geen plezier in had en ook omdat de muzikale bezetting er zo op vooruit ging. We werden professioneler, noemden ons The Jolly Travellers en lieten ons voor optredens her en der door een auto met chauffeur verplaatsen. Gage: 25 gulden per optreden.

Na verloop van tijd werden we een succesvol cowboytrio met tenminste één optreden per week. We wonnen zelfs prijzen tijdens amateurwedstrijden in de zalen van het Amsterdamse Bellevue en Krasnapolsky.

Bovendien traden we veelvuldig kosteloos op tijdens feestavonden voor ouderen. In de dagbladen, vooral lokaal, verschenen juichende verslagen waarin vooral de prestaties van zanger en performer Joop de hemel in werden geprezen.

Anoniem: ’Ik ontvluchtte mijn rijke minnaar’

Helaas werden wij ouder en daarmee onze stemgeluiden. Na onze schooltijd op de Bazel-mulo in Amsterdam-Noord kregen we functies in het bedrijfsleven waardoor doorgaan met The Jolly Travellers onmogelijk werd. We hielden heel goede herinneringen aan die tijd over en spraken elkaar tijdens onze jaarlijkse reünie.

Jaren later trof ik bij de post een overlijdensbericht aan. Tot mijn schrik las ik de aankondiging van de begrafenis van Joop.

Ik besloot om die plechtigheid op de Noorder Begraafplaats aan het Noordhollandsch Kanaal bij te wonen. Er was tamelijk veel belangstelling.

Man-oniem: ’Als mijn zoon maar geen pestkoppen treft… zoals ik’

Ik voelde niet de behoefte om me als spreker te melden. De belangstellenden begaven zich naar hun zitplaatsen in de aula. Na de gebruikelijke mededelingen van de begrafenisondernemer werd een spreker aangekondigd. In plat Amsterdam hoorden wij een ontluisterend verhaal vol ordinaire anekdotes over de overledene.

Geen woord over Joops succesvolle optredens, de positieve recensies in de pers en de dankbare ’oudjes’ voor ons vaak belangeloze optreden.

In verwarring door zoveel negatieve informatie speet het me vrijwel onmiddellijk dat ik niet de tekst beschikbaar had van een artikel in het Noordhollands Dagblad op de voorpagina, in detail ingaand op de talentvolle zang en performance-capaciteiten van Joop.

Tegenwoordig, terwijl ik van de stilte in mooie natuurgebieden geniet, word ik regelmatig overvallen door een diep gevoel van spijt dat ik me niet als spreker op de begrafenis had aangemeld. Zodat ik de aanwezigen, onder wie natuurlijk de familie, had kunnen vertellen over de capaciteiten waarover mijn dierbare vriend uit lang vervlogen tijden beschikte.

Dat frustreert me tot op de dag van vandaag hevig.”

Anoniem: ’Ik liet mijn vriendin vallen omdat ze smetvrees had’

Reageer op artikel:
Anoniem: ’Ik had op zijn begrafenis moeten spreken’
Sluiten