Redactie
Redactie Persoonlijk 8 mei 2019

Anoniem: ‘Ik wilde niet dat mijn vader zich schuldig zou voelen omdat hij zijn dochter liet trouwen met een zak’

‘Op mijn 24e ben ik getrouwd met de jongen die op de basisschool achter mij zat in de klas. Hij trok toen altijd aan mijn paardenstaart. Het is dus waar wat ze zeggen: meisjes plagen, zoentjes vragen. Al ging hij soms wel erg ver, dan vroeg hij letterlijk aan mij: ‘Waarom ben jij zo lelijk?”

‘Maar toen we eenmaal twintigers waren, bloeide de liefde dus op. We zagen elkaar op een feestje en ik besloot hem het voordeel van de twijfel te geven. We begonnen steeds vaker af te spreken en toen onze vaste relatie goed voelde, besloten we samen te gaan wonen. Twee jaar later vroeg hij mij ten huwelijk.’

Geen reden om nee te zeggen

‘Ik staarde naar de verlovingsring die hij voor me hield. Ik probeerde een reden te bedenken om ‘nee’ te zeggen, maar ik kon niet op een goed excuus komen. Dat ik eigenlijk vanbinnen meer ‘mwah’ voelde in plaats van enthousiasme, leek mij niet voldoende. We hadden tenslotte alles: het hele plaatje van huisje, boompje, beestje klopte bij ons. We hadden een huis, honden, gezamenlijke vrienden en toekomstplannen. Betekende dat dan helemaal niks? Was het dan allemaal voor niks geweest? Trouwen leek binnen het hele plaatje gewoon een hele logische volgende stap. Dus zei ik ja.’

LEES OOK: Anoniem: ‘Ik verloor mijn beste vriendin aan de liefde’

‘We waren een jaar verloofd en druk met het plannen van de droomvakantiebestemming voor onze huwelijksreis. Ik grapte dat we het geld liever konden opsparen voor onze scheiding. Stiekem wilde ik helemaal niet dat mijn vader mij op de bruiloft weg zou geven. Ik wilde namelijk niet dat hij op een dag terug zou denken aan de bruiloft en zich schuldig zou voelen dat hij zijn oudste dochter weg heeft gegeven aan een klootzak.’

‘Uiteindelijk was de huwelijksceremonie prachtig. Na afloop trakteerden we onszelf op een decadent diner. Maar ik keek ondertussen ontzettend op tegen de huwelijksnacht. Ik had sowieso bar weinig zin in seks, dat was ook al voor het huwelijk het geval. Maar ik bedacht vaak een smoesje. Dan zei ik dat ik last had van stress of vermoeidheid. De gedachte aan seks hebben met mijn man, zorgde voor een benauwd gevoel. En dan niet op de goede manier. Ik hoopte zo erg dat mijn man te vermoeid zou zijn om nog te willen vrijen. Ik kan me nu niet meer precies herinneren hoe de rest van die avond is afgelopen, maar dat gevoel dat ik er totaal tegenop zag, kan ik weer herbeleven.’

‘Ons leven veranderde als getrouwd stel. Mijn man verwachtte van mij dat ik mij als een ‘echte vrouw’ zou gedragen. Ik moest van hem mijn baan opzeggen, zorgen voor het huishouden en kinderen krijgen. In eerste instantie ging ik er tegenin. Ik was tenslotte net aan een nieuwe baan begonnen en ik was er nog lang niet klaar voor om een punt achter mijn carrière te zetten.’

LEES OOK: Anoniem: ‘Ik wist dat ik nog steeds van ‘m hield en ik wilde stiekem ook wel begrijpen waarom hij mij dit had aangedaan’

Ruzie

‘We hadden vrijwel dagelijks ruzie. Ik haatte hem en ik haatte mijn leven. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik alle motivatie en plezier in mijn leven kwijt was. Ik sliep veel en luisterde naar boze rockmuziek om mijn hoofd leeg te maken.’

‘Na een periode waarin ik wekenlang in een andere kamer of op de bank sliep, kwam hij op een avond thuis. Hij kondigde doodleuk aan dat het hem wel een goed idee leek als we een punt achter ons huwelijk zetten. Ik was in eerste instantie laaiend dat hij dit had besloten zonder het eerst met mij te bespreken. Maar toen zei hij: ‘Is dat dan niet wat je wilt? Heb je dan niet een hekel aan mij?’ Toen hij dat zei realiseerde ik dat het inderdaad beter was voor ons allebei om uit elkaar te gaan.’

‘We zijn uiteindelijk na minder dan twee jaar huwelijk gescheiden. Het besluit zorgde voor opluchting. Het voelde zo heerlijk om weer zelf over mijn leven en mijn geluk te kunnen beslissen. Ik besloot zo min mogelijk aan te nemen uit onze scheiding, ook al waren we in gemeenschap van goederen getrouwd, ik wilde dat leven en alles wat mij aan hem kon herinneren zo ver mogelijk achter me laten.’

‘Inmiddels is de scheiding al tien jaar geleden. Mijn ex en ik kunnen nu een stuk beter met elkaar door een deur. We zijn allebei veranderd en volwassener geworden. Onze levens zijn nu echt totaal verschillend. Ik wist dat hij niet De Ware was, maar ik heb geen spijt van de ervaring. Ik heb er ontzettend veel van geleerd over mezelf, mijn eigenwaarde, mijn doelen, mijn grenzen en hoe ontzettend belangrijk het is om altijd eerlijk te zijn tegen jezelf.’

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Anoniem: ‘Ik wilde niet dat mijn vader zich schuldig zou voelen omdat hij zijn dochter liet trouwen met een zak’
Sluiten