Redactie
Redactie Verhalen 23 jun 2021

Anoniem: ’Ik tel niet mee in mijn schoonfamilie’

“Na een lastige relatie kwam ik een leuke man tegen. Voor hem verhuisde ik naar de Randstad, maar ik had geen rekening met mijn schoonfamilie gehouden. Zij sluiten mij overal buiten, zelfs nu ik ziek ben geworden.”

Anoniem: ‘Ik tel niet mee’

„Tien jaar geleden kwam ik berooid met een kind uit een wat lastige relatie. We waren duidelijk te jong geweest toen we elkaar vonden.

Nadat ik mijn leven weer enigszins op de rit had, kwam ik hem tegen. Een leuke, aardige, stabiele man. Hij was al jaren klaar voor een relatie, maar was de ware nog niet tegengekomen. Dat ik al een kind had, was geen probleem. Toen ik kind en man aan elkaar voorstelde, was er gelukkig een enorme klik.

Al snel verhuisde ik voor de liefde naar de Randstad, weg van eigen familie en vrienden. Had ik er maar voor gezorgd dat ik zijn familie eerst leerde kennen. Deze welgestelde, gebroken familie zat niet te wachten op een vrouw met bagage en liet dat duidelijk merken.

De moeder en zus zagen henzelf en mijn partner als een drie-eenheid waar niets of niemand tussen kon komen. Zowel mijn schoonmoeder Heleen als schoonzus hadden veel moeite met onze relatie en probeerden er uit alle macht voor te zorgen dat mijn nieuwe vriend nog regelmatig bij hen langskwam… zonder mij. Mij leren kennen wilden ze niet.

Een hecht gezin ontstaat door te beginnen met dit ene ding

Ook op een verjaardag werd ik niet uitgenodigd, want een oppas krijgen was vast lastig voor me.

Toen ons kind werd geboren, kwam Heleen aan met een getekende stamboom waarin mijn eigen kind niet was opgenomen; geen bloedlijn. Ook werd mijn kind elke keer ’vergeten’ en overgeslagen bij bezoek van de schoonfamilie. Nooit toonden ze interesse in hem. Voor ons gezamenlijke kind werden wel cadeautjes meegenomen.

In de aanloop naar ons huwelijk kwam Heleen met allerlei bezwaren en de dag van onze bruiloft wilde zij mij niet feliciteren. Uiteindelijk kwam ik er in de periode daarna achter dat ze leugens over mij verspreidde.

Toen kwam de dag dat ik ziek werd. Kanker. Schoonmoeder zei dat ik maar lekker moest rusten en dan vast wel beter werd. En oh, wat had haar zoon het zwaar. Hij moest nu zijn dochter naar zwemles brengen. Dat ik ondanks mijn ziekte nog steeds werk en thuis alles draaiende houd, zal zij nimmer erkennen.

Schoonouders als draken? Dit is hoe je er het beste mee omgaat

Nooit belde ze eens. Nooit vroeg ze hoe het nu echt met ons gaat. Alleen kwetsende woorden komen uit haar mond.

Zelfs toen ik de verjaardag van mijn partner organiseerde – verrassing, ondanks mijn ziekte – en aangaf dat het niet voor kinderen was aangezien dat te druk zou zijn, maakte ze stampij. De kinderen van Heleens dochter moesten gewoon welkom zijn!

Dat mijn partner haar nu niet vaak kan opzoeken, neemt zij mij kwalijk. Dat hij op vakantie gaat terwijl ik chemokuren heb, is normaal. Hij heeft het zo zwaar, toch?

Ondanks alles blijft zij welkom in ons huis. Een tijdje geleden had ik net drie dagen voor het bezoek chemotherapie gehad. Toen had Heleen het lef te zeggen dat niet ik, maar zij de familie van mijn man is. Dat zij altijd meer rechten zal houden.

Ik heb zo’n spijt dat ik met hem ben getrouwd. Ik ben dankbaar voor ons kind, maar ik kon nooit vermoeden dat ik met zo’n slappeling ben opgescheept die niet voor zijn vrouw durft op te komen. Een man die zich zo laat beetnemen door zijn moeder en zijn geluk met mij in de weg laat staan. Had ik het maar nooit zover laten komen.”

Zo gaan gelukkige koppels met hun schoonouders om

Reageer op artikel:
Anoniem: ’Ik tel niet mee in mijn schoonfamilie’
Sluiten