Anoniem: ‘Ik ben verwachting van een jongen, maar ik wilde zo graag een meisje.’

Ik weet het, je mag blij zijn als het überhaupt lukt om zwanger te worden. Toch ben ik dat niet echt. Het lukt me sinds een week of tien niet meer om blij te zijn. Want ik ben in verwachting van een jongen, maar ik wilde zo graag een meisje.

Ja, dat klinkt hard en ik schaam me er ook voor. Er is niemand, behalve mijn vriend, waar ik dit tegen heb durven vertellen. Daarom vertel ik het maar zo, want ik moet het toch kwijt.

Drie keer is scheepsrecht

Mijn vriend en ik zijn heel gelukkig samen, we hebben een zoon van vijf en een zoon van drie. En nu ben ik dus zwanger van de derde. Eigenlijk twijfelde ik heel lang of ik nog wel een derde wilde. Waren we niet al compleet zo? Met nog een kind erbij werd het misschien wel erg druk in huis.

Toch bleef ik wél verlangen naar een meisje. Iedere keer als ik iemand zag met een dochtertje voelde ik een steek van jaloezie in mijn buik. Ik wilde óók jurkjes kopen, samen knutselen (iets waar mijn zoons een hekel aan hebben) en haartjes vlechten.

Gender reveal

De mokerslag kwam toen mijn beste vriendin vertelde dat ze zwanger was van een meisje. Ook zij had, net als ik, al twee jongens. Ze nodigde me uit voor haar gender reveal feestje, en ik ging er met lood in mijn schoenen naar toe. Op de een of andere manier voelde ik de bui al een beetje hangen. Maar ja, het was mijn beste vriendin, dus niet gaan kon ik echt niet maken.

Ik zie mezelf nog staan, met zijn allen rond de blauw-roze taart. Mijn vriendin pakte het mes en sneed de taart aan. Twee seconden later begon de euforisch te gillen, ze vloog haar vriend om de hals, en inderdaad. De binnenkant van de taart was roze. Knalroze.

Direct kreeg ik een knoop in mijn maag. Toch lukte het me om vrolijk te reageren, hoewel ik vast lachte als een boer met kiespijn. Eenmaal in de auto kwamen de tranen. Natuurlijk gunde ik haar de wereld, maar o wat voelde ik een jaloezie.

Dieet

Eenmaal thuis had ik het erover met mijn vriend. ‘Dan proberen we het toch gewoon?’ Was zijn nuchtere reactie. Hij had sowieso nooit onder stoelen of banken geschoven dat hij graag nog een derde wilde, dus voor hem was dit misschien de uitgelezen kans.

Ik twijfelde nog steeds, maar het verlangen naar een meisje was zo groot dat ik besloot om ervoor te gaan. Garanties heb je niet. Dat wist ik ook wel, maar ik wilde er toch alles aan gedaan hebben om het lot een handje te helpen.

Uren lang zocht ik internet af naar methodes om een meisje te krijgen. Uiteindelijk kwam ik een dieet uit. Het dieet zou ervoor moeten zorgen dat de zuurgraad van de vagina hoger werd, waardoor de vrouwelijke spermacellen meer kans maken. Daarnaast zou ook het moment van conceptie een belangrijke rol spelen. Wat verder van de ovulatie af, zou ook de kans op een meisje vergroten.

Het moment

Maanden lang volgde ik een strikt dieet, bijna niets kon ik zomaar eten. Maar ik wist waarvoor ik het deed. Na ongeveer een half jaar besloten we ervoor te gaan. En ja hoor, na één poging was het raak. Wat was ik blij! Maar tegelijkertijd ook zenuwachtig. Zou het gelukt zijn?

Die eerste weken leken wel eeuwen te duren. In mijn hoofd was ik de babykamer al roze aan het verven. En als ik aan het shoppen was kon ik het niet laten om even bij de meisjeskleertjes te gaan kijken. Dromerig stond ik dan vijf minuten met een roze pakje in mijn hand.

De echo

Met vijftien weken besloten we een geslachtsbepalingsecho te doen. Met kriebels in mijn buik reden we naar de echoscopiste toe. Ik was de afgelopen weken in mijn hoofd zo bezig geweest met het idee dat het een meisje was, dat ik er eigenlijk al vanuit ging.

Maar toen kwam het moment, ik lag op de tafel. En na een paar minuten zei de echoscopiste. ‘Nou ik zie het al hoor, weer een voetballertje erbij. Het is een jongen!’ Een doodse stilte viel. Ik staarde voor me uit naar het scherm. De echoscopiste keek van mij naar mijn vriend en weer terug. En mijn vriend keek naar mij, in een poging mijn reactie te vatten.

De rest is een grote waas, de hele weg naar huis heb ik niets gezegd. Pas na een uur kwam het besef binnen. We kregen een jongen. De tranen rolde over mijn wangen omdat ik mijn droom in een keer als een bubbel uiteen zag spatten.

Het besef

We zijn nu ruim tien weken verder. Met de baby in mijn buik gaat alles goed, en ik probeer het nu een plekje te geven. Dit jongetje wilde blijkbaar zo graag bij ons gezin komen, dat moet ik maar accepteren. Een vierde kindje wil ik niet, dus zal ik moeten leven met het feit dat ik nooit een meisje zal krijgen.

Wie weet, krijgen mijn jongens later dochters waarvoor ik alsnog heel veel leuke roze jurkjes kan kopen. En natuurlijk zal het soms nog pijn doen. Als ik mijn vriendin met haar dochter zie. Maar ik zal uiteindelijk net zoveel van mijn zoon houden, als wanneer het wel een meisje was geweest.

Lees ook:

Reageer op artikel:
Anoniem: ‘Ik ben verwachting van een jongen, maar ik wilde zo graag een meisje.’
Sluiten