Arthur: ‘Volgens mijn 5-jarige ben ik een stomme papa een dikke kak en een rotpoep’

Columnist Arthur is getrouwd en heeft twee kinderen, Boris (5) en Jack (2). Op de middelbare school begon hij al met schrijven. Inspiratie haalt hij uit heel veel dingen, soms door muziek of door het nieuws, of aan de bar met een lekker glas wijn.

Een dikke kak

Oh, wat zat ik laatst toch te mijmeren naar vroeger, met weemoed naar mijn eigen voltooid verleden tijd, ik word antiek en ben nu niet meer in de mode. Een tweejarige die stampend en krijsend ‘nee, nee’ roept en volgens mijn vijfjarige ben ik een stomme papa een dikke kak en rotpoep, waarna vervolgens een brachiosaurus door de lucht vliegt.

In mijn eigen puberjaren voelde ik mezelf al een hele linkmiegel, en volgens mijn ouders was ik gewoon opstandig, een beetje een belhamel, en volgens mijn oma was ik gewoon aan het ravotten en raaskalde er lustig op los. Ik keek naar buiten, het begon te schemeren en het was eindelijk stil in huis.

Wij waren vroeger supercool, heel bruut, en altijd relaxed man. We hadden geen mobiel maar kwartjes om te bellen, geen WhatsApp maar schreven met een dikke zwarte viltstift berichten op toiletmuren.

OUD

Opeens hoor je er gewoon bij, bij de papa’s en mama’s , en ben je een ouder, voel je ouder en ben ik de vader van. Na vijf jaar weet ik waar het woord ‘ouders’ voor staat: Onontkoombare, Uitputting, Door, Energie-slurpende, Rebelse, Schatjes, afgekort: OUD. Onze slogan: ik word oud! We hebben geen geheime handshake of een speciale tattoo op een spannende plek, geen leren jack met een mooi embleem of een speciale vlag die wappert in de wind die symbolisch elke avond voor zonsopgang naar binnen wordt gehesen onder het genot van een klein strijkorkestje.

Chocoladepastavlekken

Je kunt ouders makkelijk herkennen op straat; er zijn ook veel soorten. Sommigen zien er heel erg moe uit, met donkere kringen om hun ogen en futloos haar. Anderen zijn gehuld in makkelijk zittende en ietwat onflatteuze kleding, versierd met vlekken van chocoladepasta, pindakaas of tandpasta. Je herkent ze ook aan hun fietsen, die zijn er van oer-Hollandse damesfiets met een kussentje achtero tot elektrische gevoerde bakfietsen, gevuld met kinderen en boodschappentassen.

Wijn op zondagmiddag

Ouders, we knikken naar elkaar op straat, gewoon omdat ik jou begrijp en jij mij. Soms staan ze op de hoek van de straat, verscholen achter een dikke boom of een muurtje, te wachten tot hun kroost met tranen over hun wangen hard aan komen rennen. We weten heel goed dat je zondagmiddag vroeg op een kinderfeestje gewoon wijn kunt drinken (op zaterdagmiddag kan dat ook, trouwens). Dat vroeg naar bed gaan heel slim is en jij weet dat dat het nieuwe uitslapen is. En we weten ook dat het niet automatisch betekent dat als je kinderen hebt, je alle kinderen leuk vindt, maar dat niet alle ouders even leuk zijn als jij.

Maar ondanks alles, de tegenslagen, alle kleine strubbelingen, stopt de tijd niet. De tijd gaat zo snel voorbij. Daarom, ook als ze boos zijn, stampend en krijsend het hele huis bij elkaar schreeuwen, houd ik mij vast aan de gedachte dat er een moment komt dat ze niet meer in kleine pyjama’s met natte haartjes dicht tegen aan je liggen. Een moment dat het over is, ze niet meer in slaap vallen in je armen en ze niet meer willen stoeien op het bed.

Reageer op artikel:
Arthur: ‘Volgens mijn 5-jarige ben ik een stomme papa een dikke kak en een rotpoep’
Sluiten