Moeder schrijft brief: mijn dochter was bang voor haar ‘dikke’ juf

'Míjn kind?'

Kids

De 6-jarige dochter van Sunny vond het net als veel andere kinderen spannend om na de zomervakantie weer naar school te gaan. Het was het meisje echter niet te doen om haar nieuwe klas en het feit dat ze nu huiswerk zou krijgen, maar iets heel anders: haar ‘dikke’ juf. 

Kwetsen

Sunny, die zichzelf ook omschrijft als ‘dik’, schrok zich een hoedje toen haar dochter verklaarde waarom ze geen zin had om weer naar school te gaan. ‘Mijn dochter vertelde me dit twijfelend met een hoop tranen. Alsof ze ergens wel wist dat ze dit niet zou moeten voelen bij haar juf en dat ze misschien bang was dat ze mij zou kwetsen. Omdat ik ook dik ben’, schrijft de moeder.

Zelfacceptatie

‘Het voelde alsof ik even geen adem kreeg. Ik pleit al jaren voor het accepteren van alle soorten en maten en probeer een thuis te creëren zonder praten over dik zijn, dunne idealen en lichaamsveroordelingen voor mijn twee dochters. Ondanks mijn voorzichtige benadering en zelfacceptatie vertoont mijn eigen dochter nu vooroordelen omtrent gewicht. Een negatieve houding tegenover zware mensen in haar onderbewustzijn. In een onderzoek met 2000 bleek dat kinderen al vanaf hun derde levensjaar zo’n superieure houding aannemen. Eerder dit jaar bleek dat tieners net zo bevooroordeeld zijn over gewicht als volwassenen zijn over afkomst. Maar mijn kind? Míjn kind?

Trots

Toen ik over mijn eerste geschrokken reactie op mijn dochters onthulling heen was, herpakte ik mezelf en slikte mijn eigen trots in. Ik stelde haar snel gerust: het is oké dat ze zich zo voelt en haar gevoelens met mij deelde. Daarna probeerde ik haar voorzichtig aan te sporen; waarom vond ze het precies zo erg dat haar juf dikker is?

Leermoment

‘Ze ziet er raar uit’, snikte mijn dochter. Het voelde alsof ik over een mijnenveld liep. Of ik zou mijn dochter met haar grote hart het gevoel geven dat haar gevoelens verkeerd zijn, of ik zou een belangrijk leermoment voor een vrouw missen: dat gewicht er niet toe doet. Bang om het verkeerde te zeggen, stelde ik nog meer vragen.

‘Haar lichaam ziet er volgens jou raar uit, en daarom voel jij je een beetje raar?’ Ze knikte. ‘Geeft mama’s lichaam je ook een raar gevoel?’, vroeg ik. ‘Nee! Aan jou ben ik gewend’ zei ze, alsof ik héél raar ben. ‘En jij bent mooi.’ Toen vroeg ik me af of haar voordelen niet alleen om gewicht gingen, maar ook schoonheid. ‘Oké. Ben je bang dat de juf onaardig is?’

Slechteriken

Haar juf is een oudere dame met welverdiende rimpels, grijs haar, non-descripte kleren en geen make-up. Ik dacht aan alle slechteriken in de sprookjesboeken van mijn dochter. Ze waren allemaal dik, lelijk, oud of alledrie tegelijk. Ursula uit de Kleine Zeemeermin, Assepoesters enge stiefmoeder en de engste van hen allemaal, Mother Gothel uit Tangled. Toen besefte ik dat mijn dochter gewoon doodsbang was en ik haar gerust moest stellen.

Accepteren

‘Ik heb hele goede dingen gehoord over je juf. Alle andere ouders vertelden me dat ze de beste en juist heel lief is.’ Mijn dochter leek gerustgesteld, en we gingen verder. Ik herhaalde het gesprek een paar keer in gedachten. Had ik wel de goede dingen gezegd? Heeft mijn eigen figuur onbedoeld consequenties op de psyche van mijn kind? Moet ik niet meer haar nagels lakken, haar niet meer laten spelen met lipgloss? Ik weet het niet, maar wat ik wel weet, is dat ik mijn dochter op dat moment liet zien dat ze me alles kan vertellen. Ook als ze bang is dat ze mij kwetst of denkt dat haar gevoelens ‘verkeerd’ zijn. Ik liet haar zien dat ik haar 100% accepteer – een goede eerste les in het accepteren van anderen.

Na haar eerste schooldag vroeg ik mijn dochter hoe het was gegaan. Vond ze haar nieuwe juf leuk? Was ze aardig? ‘Ja hoor, goed’, was het enige wat ze zei. En dat was dat.’

Deze moeder weigert dochter naar opvang met ‘dikke vrouwen’ te sturen (en dit is waarom). 

Meer leuke content? Like ons op Facebook

Refinery 29