Anne Broekman
Anne Broekman Mind 11 jul 2016

Bekentenissen van een blunderkoningin

Blunders, flaters, missers: ik maak ze ontelbaar vaak. Hoewel ik op het moment zelf vaak het schaamrood op de kaken heb staan, heb ik mijn innerlijke kluns inmiddels omarmd. En dus ga ik vandaag met de billen bloot en deel ik mijn gênantste inferno’s met jullie. Gewoon, omdat het kan.

Laat ik bij het begin beginnen. Eén van mijn eerste jeugdherinneringen is dat ik mocht optreden tijdens de Boekenweek. Van een grote doos knutselde ik een boekenkaft met een opening aan de onderkant en gaatjes ter hoogte van mijn ogen. Dit meesterwerk ging over mijn hoofd, en ik zou een zelfgeschreven gedichtje voorlezen. So far, so good. Maar toen ik op de bühne stond, kon ik in die krappe doos mijn papiertje niet goed vinden. Ik zag geen hand voor ogen en kon me amper bewegen. Ik stuntelde wat, draaide om mijn as en viel met doos en al voorover. De toon was gezet, voor de rest van mijn leven.

Krokodillen en alligators

Een van mijn grootste klassiekers, die inmiddels op menig redactie de ronde doet, beging ik in Madrid. Op het vliegveld, om precies te zijn. Het was na afloop van een van mijn eerste persreizen en ik stond aan de balie om me in te checken want geen weldenkend mens deed dat toen nog online. Alles goed en wel, tot de grondstewardess ineens tegen mij zei: ‘See you later alligator.’ Dat vond ik raar en tamelijk onprofessioneel, maar ik wilde geen zeikerd zijn. Dus kaatste ik vrolijk terug: ‘In a while crocodile!’ De stewardess keek verward en mompelde ‘No?’ Belachelijk, vond ik. Zij begon met die ongein! Dan moet je niet ineens terugkrabbelen. Wie A zegt, moet B zeggen. Ik haastte me terug naar de fotografe die mee was en deed mijn beklag: ‘Je raadt noooooit wat die stewardess tegen mij zei!’ Na het aanhoren van mijn verhaal gierde zij het uit: ‘Nee joh! Ze zei: see you later at the gate!’ O. Mijn. God. Van schaamte zakte ik door mijn hoeven en daar, op mijn knieën in de terminal, lachte ik met een knalrode boei tot de mascara op mijn kin zat.

Er valt een rode draad te bespeuren in mijn bloopers. Op het moment suprême ben ik vaak afgeleid, er niet met mijn gedachten bij. Ik ben een dagdromer, die vervolgens keihard de realiteit in wordt geslingerd door lachsalvo’s en een kapotte knie op z’n tijd. Want ja, menig trottoir heb ik van dichtbij mogen aanschouwen. Ik maakte vooral vroeger (toen ik nog op hoge blokhakken liep, damn you 90’s!) maar al te vaak een dikke smakkerd. Dan ging ik door mijn enkel, en daar lag ik weer. Het leverde me in de Nijmeegse uitgaansscene de dubieuze bijnaam ‘Blanne’ op: Blunder Anne.

Quasimodo in de bus

Een andere keer zat ik lekker te mijmeren in de bus, toen ik merkte dat ik een soort bochel onder mijn jasje had. Vreemd. Ik sloeg er een paar op. maar het werd niet platter. Ik had onder mijn jas een trui met capuchon aan, en ik besloot daarin te grabbelen. Hé, ik had iets beet! In de volle bus trok ik een string te voorschijn. Die moet terwijl-ie in de droogtrommel gebroederlijk naast mijn truitje ronddraaide, in de capuchon zijn gesneakt. Ik wist niet hoe gauw ik het ding moest wegmoffelen. Maar nou komt het: ik ben ‘m daarna kwijtgeraakt! HOE DAN?! Het is niet uitgesloten dat er nu al jaren in lijn 8 richting Centraal Station een zwarte string met roze bloemetjes bivakkeert. Of dat een pervert ‘m uit mijn tas heeft gejat en ‘m nu dagelijks besnuffelt. Sweet lord, laat het de eerste optie zijn.

O ja, ik heb ook nog tot twee keer toe na een interview iemand (PER ONGELUK!) geslagen (lang verhaal, don’t ask). Maar gelukkig omring ik me met mensen die ook zo’n flatertalent hebben. Een goede vriendin liet een keer een harde scheet tijdens yoga, een andere vriendin liet een stille sluiper ontsnappen in een winkel. Daar leek ze goed mee weg te komen, maar zoals iedereen weet zijn dat juist de ergste. Een verkoopster stak haar neus in de lucht en riep: ‘Wat stinkt er zo? Goeie genade!’ Vervolgens ging ze kwistig in de weer met een bus luchtverfrisser.

Bron: Tumblr

Gedeelde smart

En zo heeft iedereen z’n ik-wil-nu-door-de-grond-zakken-momenten. Ik heb besloten om me er niet meer druk om te maken. Hoe saai wordt het leven als je niet om jezelf kunt lachen? Dus ik zeg: omarm je innerlijke kluns en deel je missers met iedereen die het horen wil. Mascara op je kin gegarandeerd.

Ps: de stewardess stond inderdaad bij het boarden bij de gate en nam mijn instapkaart grijnzend aan. Althans: daar ga ik van uit, want ik durfde haar niet aan te kijken.

Wat was jouw grootste blunder? Vertel het ons!

Goed nieuws voor alle klunzen out there: Sorry perfectionisten, onbeholpenheid maakt je populairder!

Reageer op artikel:
Bekentenissen van een blunderkoningin
Sluiten