Columns 24 mei 2019 Redactie

Bevallingsverhaal Linda deel 1: ‘Hoe moet dit en vredesnaam tot een goed einde komen?’

Linda is 30 jaar en naast vrouw van Peter, moeder van vier stoere jongens. Met Jesse (7 jaar), Noud 4 (jaar) en tweeling Ties & Stef van 1 jaar is het altijd een drukke, maar gezellige boel thuis. Naast haar columns op Famme, kun je alle belevenissen ook lezen op Mamaplaats of volgen op Instagram. Eén ding is zeker: met vier kids is het nooit saai!

Column: Een tweeling met TTS

​Terwijl we nog maar net van de schrik waren bekomen van het feit dat we in verwachting zijn van een tweeling en dus straks 4 kids zullen hebben, hebben we het eerste gesprek met de gynaecoloog. Bij tweelingzwangerschappen kan het héél soms voorkomen (1%) dat beide baby’s in één vruchtzak zitten zonder tussenschot. Vanaf het eerste moment is er bij ons twijfel of er wel een tussenschot aanwezig is. Het lijkt er namelijk op dat dit niet het geval is, we krijgen dus alle informatie over een eeneiige tweeling zonder tussenschot.

Strenge controles in een academisch ziekenhuis, al snel stoppen met werken en een opname bij 28 weken zodat de kinderen goed in de gaten gehouden kunnen worden zijn zaken die hierbij horen. Beide baby’s zitten in één vruchtzak, dus ze zouden zomaar verstrengeld kunnen raken. De kans op vroeggeboorte is hierdoor heel groot.

Een berg aan informatie en voor ons gevoel alles behalve positieve informatie. Hoe moet dit en vredesnaam tot een goed einde komen vraag ik me af direct af. Wil ik wel al deze zorgen? Na veel praten besluiten we samen om het maar te nemen zoals het komt.

En dan gebeurt er iets onverwachts. Bij de eerst volgende controle is er ineens een tussenschot, dun weliswaar, maar hij is er! Een last van onze schouders, een ‘normale’ eeneiige tweeling.

Tweeling transfusie syndroom

We krijgen nu alle uitleg over een monochoriale (eeneiige tweeling) zwangerschap en de mogelijke complicaties die daarbij kunnen optreden. Één daarvan is TTS (tweeling transfusie syndroom), de kans hierop is 15%. Niet heel groot dus. Na alle informatie gehoord te hebben gaan we met een goed gevoel naar huis. We maken ons geen zorgen. Vanaf nu gaan we volop genieten en wennen aan het idee dat we straks vier kids hebben.

Al vanaf het begin was deze zwangerschap anders, ik was ontzettend moe en had de hele dag door een misselijk gevoel. Lange leve de dubbele hormonen in je lijf.. Na een week of 17 lijkt het allemaal iets rustiger te worden en kan ik eindelijk weer een beetje functioneren.

Controle

Na 23 weken begin ik me niet lekker te voelen. Mijn buik doet zeer, ik heb de hele dag een wat benauwd gevoel. Ik kan het gevoel niet goed plaatsen, maar ik zou ik niet zijn als ik tegen mezelf zeg dat ik niet moet zeuren en dat het niet valt te vergelijke met de vorige zwangerschappen. Gewoon doorgaan is wat ik tegen mezelf zei. De vrijdag daarna ben ik gaan werken en wil ik toch wel even bespreken hoe ik me voel. Ik kijk of onze behandelend gynaecoloog beschikbaar is, dat is ze niet. Dinsdag zou ik weer een controle hebben, dus ik besloot tot die tijd te wachten.

Die dinsdag tijdens de controle stort ik in. Is het normaal dat ik me zo ellendig voel en dat ik geen broek meer op mijn buik kan verdragen? Ik ben nog maar 24 weken, dus het eind is nog niet in zicht… De gynaecoloog besluit te kijken en al vrij snel ziet ze dat het niet klopt, alles lijkt op tekenen van TTS.

Benieuwd hoe dit afloopt? Lees volgende week het tweede deel van deze column!

Ontvang de leukste artikelen in jouw inbox

Schrijf je in voor de nieuwsbrief en ontvang de best gelezen artikelen over je leven als vriendin, partner, moeder en overall powervrouw in je mailbox.

Reageer op artikel:
Bevallingsverhaal Linda deel 1: ‘Hoe moet dit en vredesnaam tot een goed einde komen?’
Sluiten