Bij deze club wil geen enkele moeder horen

Als moeder is het je ergste nachtmerrie om je kind te verliezen, hoe oud hij ook is. Niemand weet hoe dit voelt, alleen de moeders die dit zelf hebben meegemaakt. Omdat het ontzettend moeilijk is om dit een plek te geven, delen vijf moeders hun persoonlijke verhaal over het verlies dat zij hebben meegemaakt.

1. Maria (32)

‘Ons eerste kindje, Elizabeth, overleed twee dagen voor haar geboorte. Zeven dagen voor de uitgerekende geboortedatum. Ze groeide goed, was een gezond kindje, totdat er een bloedprop in haar navelstreng ervoor zorgde dat ze niet genoeg zuurstof kreeg en overleed. Het is nu een jaar geleden dat ze is geboren en is overleden. We blijven haar naam noemen in de verhalen die we vertellen. Ik vind het zo ontzettend moeilijk om in een wereld te leven waar mensen dit onderwerp nog steeds vermijden en het moeilijk vinden om naar mijn verhaal te luisteren. Mensen voelen zich heel erg ongemakkelijk als het erover gaat. De reis is moeilijk en eenzaam.’

2. Asbah (30)

We zijn onze tweeling verloren, die met 22,5 veel te vroeg ter wereld kwam. Ze hebben een paar uur geleefd. Ik zou willen dat meer mensen hebben gezegd dat ze er voor me zijn. Dat ze er zijn om naar mijn verhaal te luisteren. Iedereen deed zo veel moeite om door te gaan met het leven. Mijn man en ik hebben zo veel moeite gedaan voor een kindje, dat het verlies ervan zo ontzettend pijnlijk was. Het is nu twee jaar geleden, maar de pijn die ik voel is nog steeds vlijmscherp. Ondanks dat we onze kinderen zijn verloren, doen we ons best om weer zwanger te raken. Mijn man steunt me onvoorwaardelijk en dat is wat me op de been houdt.’

3. May (39)

‘De naam van mijn dochter is Roxana. Ze overleed in 2014. Ik was acht maanden zwanger toen ik een vorm van zwangerschapsvergiftiging kreeg. Roxana overleed kort voor haar geboorte aan de complicaties die bij de vergiftiging kwamen kijken. Er gaat geen dag voorbij waarop ik niet aan haar denk. Haar naam ligt continu op mijn lippen. Maar hoe vertel ik haar verhaal aan anderen zonder alle lucht uit de ruimte te zuigen? Zonder te huilen? Ze is een enorm groot deel van wie ik ben. Door haar heb ik zo ontzettend veel kracht. Maar ze is mijn geheim.’

LEES OOK: Vrouw aan alle moeders die een miskraam doormaakten: ‘Je bent niet alleen’

4. Nicole (32)

‘Bijna drie maanden geleden ben ik mijn kleine Daniel verloren. De verloskundige kwam er tijdens een echo achter dat er geen hartslag meer was. Ik was compleet verwoest, net als mijn man. We gingen naar het ziekenhuis zodat ik ingeleid kon worden en van Daniel kon bevallen. We mochten hem vasthouden en konden hem die nacht bij ons houden. Vier dagen later hebben we hem begraven. Een van de moeilijkste momenten was om weggereden te worden uit het ziekenhuis. Twee keer eerder werd ik weggereden uit hetzelfde ziekenhuis, maar toen had ik baby’s in mijn armen. Deze keer voelde leeg en ontzettend zwaar. Ik voel me nog steeds zo. Ik ben zo ontzettend dankbaar voor de vriendinnen waarbij ik mijn verhaal kwijt kan. Het maakt zijn bestaan meer echt.’

5. Laura (47)

‘Ik ben een moeder zonder levende kinderen. Ik ben er de afgelopen jaren vijf verloren, na tien jaar proberen zwanger te worden. Onze dochter Olivia Allison is stilgeboren na 22 weken. Haar uitgerekende datum was een dag voor mijn verjaardag. Niet veel mensen willen luisteren naar mijn verhaal over haar of de andere kindjes die ik ben verloren. Mijn man is geweldig. We hebben heel veel aan elkaar als we het moeilijk hebben. We zijn niet alleen onze kinderen verloren, maar ook een deel van de toekomst. We zullen nooit kleinkinderen krijgen.’

6. Rachel (30)

‘Vorige week ben ik mijn kindje verloren. Ik zal nooit vergeten hoe het voelde om in de rolstoel door de langste hal ooit gemaakt het ziekenhuis uit te worden gereden. Julian werd geboren met 21 weken, de dag nadat de verloskundige geen hartslag meer kon vinden tijdens een routine echo. Het is vreemd om terug te kijken en te realiseren dat mijn grootste angst was om te horen dat ik misschien een sinus infectie zou hebben. Eerder werd me gezegd dat ik een bloedprop in de placenta had, maar dat dit niet ernstig was. Alles ging goed, tot ik een elektrische schok in mijn buik voelde. Ik denk dat dit het moment was waarop er iets scheurde.
Mijn bevalling duurde 13 uur en was vreselijk pijnlijk. Iedereen huilde. Ik huilde om mijn baby, maar er kwam geen geluid uit. Alleen een doodse stilte. Na zijn dood hebben we acht uur met ons kleine ventje doorgebracht. Ik was zo trots op hem en heb hem dicht tegen me aan gehouden. Ik heb zelfs even met hem geslapen. We maakte foto’s, afdrukjes van zijn voetjes en handjes en hielden van hem voor zolang het kon. Ik zou het allemaal nog eens doorgaan om hem nog een keertje vast te houden. We hopen snel weer zwanger te worden en ik weet zeker dat ik een nerveus wrak ben als het zover is. Maar ik ben ervan overtuigd dat wonderen bestaan.’

Reageer op artikel:
Bij deze club wil geen enkele moeder horen
Sluiten