Blogger schrijft liefdesbrief aan alle imperfecte moeders met ongeorganiseerde levens

en een heleboel andere ellende

Persoonlijk

We kennen allemaal momenten waarop we om ons heen kijken en ons afvragen waar we in godsnaam mee bezig zijn. Dagen waarop je voor de derde dag in dezelfde spijkerbroek (inclusief afvalsporen van meerdere kinderen) met ongewassen haar nog altijd niet aan eenderde van de dingen die je deze week wilde doen, toegekomen bent.

Juist op dat moment zie je hoe je peuter een beker melk vol overgave over de keukenvloer drapeert, en de baby – die net ein-de-lijk sliep – van jouw schreeuw om je ongenoegen daarover te uiten, plotsklaps wakker wordt.

Momenten waarop je denkt: ‘Waarom lukt het andere moeders wel?’ En vooral: ‘Hoe dan?’

Newsflash: hen lukt het ook niet! Je bent niet de enige!

Imperfect

Precies dat is de boodschap van de Amerikaanse blogger Liza Walter, die met haar open brief aan alle andere ‘imperfecte moeders’ ons allemaal even geruststelt. Een boodschap die, ondanks haar zoetsappigheid, gewoon soms lekker is om even te horen. Dus: bij deze.

JE BENT NIET ALLEEN

Hey jij daar,

Aan de moeder in de supermarkt met een volle winkelwagen en een krijsende peuter, waar al die mensen naar kijken…

Het komt allemaal goed!

Aan de moeder die, terwijl ze dit leest een baby aan haar borst heeft hangen terwijl elders in het huis een kleuter een rol wc-papier van boven naar beneden aan het uitrollen is, en jij je afvraagt hoe je het allemaal gaat redden omdat je nog een week moet volmaken totdat je salaris gestort wordt…

Het komt allemaal goed!

Aan de moeder die net heel even naar buiten gevlucht is om een sigaret te roken, in de hoop dat je daar enigszins van tot rust komt in plaats van volledig uit je plaat te gaan omdat je net zag hoe je 4-jarige vol in de modderplassen aan het springen is… terwijl je hem vijf minuten daarvoor een schone broek had aangetrokken.

Het komt allemaal goed!

Ik moet je namlijk iets opbiechten: ALLE moeders hebben het moeilijk. Vergeet wat iemand je ooit heeft wijsgemaakt of wat je misschien ooit zelfs met eigen ogen gezien dacht te hebben: je bent niet de enige!

Hoe ik dat weet? Nou, omdat ik op het moment dat ik dit schrijf tegelijkertijd probeer een ziek kind te kalmeren, terwijl hij mijn armen openkrabt, omdat ik nog steeds zijn nagels niet geknipt heb – iets wat ik me al een week geleden voorgenomen had. En omdat ik net twee poepluiers verschoond heb die zeker een gouden plak gewonnen zouden hebben bij een Olympische poepwedstrijd.

Waarschijnlijk zie je regelmatig op Facebook moeders voorbijkomen, van die perfecte moeders die perfecte dingen doen met hun perfecte kinderen, en word je daar dan behoorlijk moedeloos van.

Ik ook.

Ik heb er al mijn energie voor nodig – en dat is niet heel veel op dit moment – om te onthouden dat dit soort moeders alleen de leuke momenten posten. Van die moeders die eruit zien of ze op weg zijn naar een modeshow, met kinderen die poseren alsof ze de nieuwe gezichten van Bennetton zijn: ook zij moeten poep van billen schrapen. Alleen posten ze dat soort momenten toevallig niet op Instagram.

Ik doe m’n best, en ik weet dat jij dat ook doet.

Aan de moeder wiens tranen over haar wangen stromen omdat je zo intens moe bent, dat je simpelweg niet weet hoe je vandaag gaat overleven.

Het komt allemaal goed!

Aan de moeder die het hele weekend niet uit haar pyjama gekomen is.

Aan de moeder die op de klok kijkt en ziet dat het al zeven uur is, wetend dat haar kinderen hun huiswerk nog niet af hebben, en diezelfde kinderen zometeen stennis gaan schoppen omdat ze voor het eten restjes opgediend gaan krijgen van de maaltijd van gisteren – en toen waren ze er ook niet bepaald enthousiast over.

Aan de moeder die zich verstopt heeft in de kast, in een wanhopige poging om twee minuten voor zichzelf te hebben zonder dat een kind zich aan haar been vergrijpt.

Ik weet dat je je eenzaam voelt, en dat je het idee hebt dat de last van de hele wereld op je schouders drukt. Dat je ‘s nachts niet goed slaapt, en de volgende ochtend wakker wordt met de gedachte dat je weer een nieuwe dag met al z’n uitdagingen te wachten staat.

Het komt allemaal goed!

Misschien geloof je me niet, dat is oké. Maar ik wilde je gewoon even laten weten dat je niet de enige bent.

Dus blijf vooral doen waar je mee bezig bent, en weet dat er een dag komt dat je kinderen ouder zijn en zich realiseren hoe hard hun moeder haar best voor ze gedaan heeft, en hoeveel liefde, pijn en stress daarmee gemoeid was. Alleen maar om ze het beste leven te geven dat je ze kon geven.

En weet je? Het komt allemaal goed!

Lees ook: 15 x dingen die moeders zeggen (maar wat ze eigenlijk denken)