Brief aan mijn dochter

Redactie 26 dec 2016 Persoonlijk

Soms krijg je een mailtje, een facebook bericht of een toenadering van een andere moeder op het schoolplein. Met een verhaal, een idee, of zoals nu een brief, waarbij we geen seconde twijfelen om hem te plaatsen op Famme. Graag zelfs.

Mijn allerliefste dochter,

Ik heb je al vaker gezegd dat ik geen modelmoeder ben. Dat wist ik eigenlijk al voordat je geboren werd. Als kind vond ik baby’s leuk, maar niet veel meer dan dat. Toen vriendinnen om me heen kinderen kregen en ik op kraamvisite kwam, stond ik niet vooraan om de baby vast te mogen houden, op z’n zachtst gezegd. Lief en leuk allemaal, maar van een afstandje kon ik het ook heel goed zien.

LEES OOK: Deze prachtige brief van een vrouw aan de stiefmoeder van haar kinderen.

Toch had ik altijd de rationele wens om moeder te worden. Dat klinkt koud en geraffineerd, en zo is het zeker niet bedoeld. Toen ik bijna negen jaar geleden je papa tegenkwam, wist ik al vrij snel: áls, dan met hem.

Na ruim een jaar hormonen slikken, spuiten en stuiteren wist ik ontzettend zeker dat ik heel graag moeder wilde worden

En toch duurde het nog een flink aantal jaar voordat jij je aandiende. De eerste jaren omdat wij er nog niet aan toe waren, en de laatste jaren omdat jij er nog niet aan toe was. Voor iemand die niet per se zeker weet of ze kinderen wil, is het gegeven dat het aanvankelijk niet lukt een bijzondere, af en toe bijzonder nare, maar tegelijkertijd ook een zeer ‘effectieve’ testperiode. Na ruim een jaar hormonen slikken, spuiten en stuiteren stond voor mij vast: ik wist ontzettend zeker dat ik heel graag moeder wilde worden.

Ik wilde je zo graag, waarom ging het me dan toch af en toe zo lastig af allemaal

Uiteindelijk werd ik dat dus. Van jou. En potverdomme, wat was je leuk. Lief. Grappig. Mooi. En al het andere wat elke moeder van haar kind(eren) vindt.

LEES OOK: Deze brief aan drie zonen op Wereldmeisjesdag.

Toch vond ik het de eerste tijd niet gemakkelijk. Ik hield vanaf het eerste moment van je, heel erg veel, maar ik wist het allemaal niet zo goed een plek te geven. Ik wilde je zo graag, waarom ging het me dan toch af en toe zo lastig af allemaal? Met enige schaamte beken ik dat die onwetendheid en een gek soort ‘ongemakkelijkheid’ met het moederschap zomaar een jaar duurde. Misschien zelfs langer.

Perfecte modelmoeder

Ik weet nog het moment waarop ik vorig jaar om deze tijd terugkeek op het jaar dat voorbij was. Ik besloot toen voor mezelf dat dit jaar – 2016 dus – anders zou worden. Ik zou niet meer zo hard proberen een goede moeder te zijn, niet meer uit alle macht proberen te voldoen aan het beeld van die irritant perfecte modelmoeder die ik in m’n hoofd gecreëerd had. Het zou me toch nooit lukken. Dit jaar zou ik proberen mezelf te zijn, en m’n eigen weg als moeder te vinden en bewandelen.

Af en toe kronkelt ‘ie, soms hangt er wat mist boven de weg

Nu, precies een jaar later, kan ik zeggen dat ik die weg gevonden heb. Toegegeven, af en toe kronkelt ‘ie, soms hangt er wat mist boven de weg, soms loopt ‘ie iets te steil omhoog of naar beneden, maar hij wandelt al met al verdomd lekker. Het feit dat jij elke dag opgetogen en ogenschijnlijk onbezorgd naast ons wandelt, bevestigt voor mij dat ik mijn eigen modelmoeder geworden ben. Eindelijk. Gelukkig was ik met mijn 1m64 en iets te welgevormde neus sowieso nooit echt geschikt modellen-materiaal.

Dag lief schatje, laten we ook volgend jaar fijn samen blijven wandelen.

Kus,

Je mama

Foto: Instagram

Reageer op artikel:
Brief aan mijn dochter
Sluiten