Brief van een bezorgde moeder aan haar zonen

Persoonlijk

Als moeder van drie zonen merkte Muriel dat de afgelopen week haar de volgende gedachte bekroop: ‘Ik ben soms blij dat ik geen meisjes heb.’ Wat ze daarmee bedoelt legt deze bezorgde moeder hieronder uit in een open brief aan haar zonen.

Ik ben sowieso gezegend met drie gezonde kinderen. En dat het jongens zijn vind ik geweldig. Als ik meisjes had gekregen had ik dat trouwens ook fantastisch gevonden. Ze zijn gezond, blij en het zijn mijn genen, gecombineerd met die van mijn grote liefde. Toch haalde ik ergens een beetje opgelucht adem bij het idee dat ik straks jongens heb die over een paar jaar zelfstandig door het dorp bewegen. Op de fiets, na school, naar sportclubjes en richting avontuurlijke paden en wegen. Niet dat deze mannen nooit gevaar zullen lopen. Maar pfff, een meisje…

Afgelopen jaar schreef ik een open brief aan mijn zonen, omdat ik daarmee, verder dan alleen aan mijn eigen kroost, een geluid wil laten horen. Voor alle ouders met zonen, dochters en kinderen in hun omgeving.

Lieverdjes van me,

Terwijl ik deze brief optik liggen jullie heerlijk te knorren in jullie kamer. De kamer waar ik zelf in opgegroeid ben. Het groen-zwarte 70’s meubilair van mijn stoere kinderkamer als meisje heeft plaatsgemaakt voor steigerhout, natuurlijke tinten en favoriete jongenskleuren op de muur. Jij, nr. 2, ligt arm in arm met je legertje knuffels die je beste vriendjes zijn. Ik zit beneden in de woonkamer en als ik naar links kijk denk ik plots terug aan mijn jeugd.

Aan mijn eerste zoenen op de bank van mijn ouders. Mijn broer die verschrikt de woonkamer binnenkomt om 01.00 ‘s nachts terwijl ik lig te kussen op de bank met een leuke jongen van school.

Eerste vriendje

We hebben het er nu al weleens over met elkaar en dan vragen jullie mij ‘Mama, is papa jouw eerste vriendje?’ waarop ik antwoord dat ik wel vaker verliefd ben geweest, maar nooit zo veel als op papa. Jullie beginnen te giechelen en als ik vraag of jullie al verliefd zijn worden jullie rood en boos en zweren jullie dat dat nóóit gaat gebeuren, behalve op mama dan.

Toen ik 8 was hebben vijf buurjongens mij de bosjes in getrokken

Wat ik jullie nog niet vertel is dat ik niet altijd netjes behandeld ben door mannen die ik in mijn leven ben tegengekomen, maar dat ga ik wel doen. Ik ga jullie vertellen dat ik, toen ik een jaar of 8 was, door vijf buurjongens uit de buurt de bosjes in ben getrokken en zij mij uitgekleed hebben om mij in mijn blootje te bekijken. Ik ga jullie ook vertellen dat ik daar geen trauma aan heb overgehouden omdat ik meteen naar mijn papa en mama (opa en oma) ben gelopen en ze het heb verteld. Oma reageerde op de meest briljante manier denkbaar, want zij haalde stuk voor stuk deze jongens ons huis in en trok ook hun broek naar beneden. Het deed me niets en ook zo veel, want we stonden weer gelijk.

Meisje met zelfvertrouwen

Omdat oma en opa mij altijd geleerd hebben dat ik het waard ben om goed behandeld te worden, dat ik mijn eigen beslissingen kan maken en me niet moet laden verleiden door groepsdruk, ben ik uitgegroeid tot een jonge en nu volwassen vrouw met eigen kindjes die altijd een groot gevoel van eigenwaarde en dosis zelfvertrouwen heeft gehad. Zelfs toen mijn tien jaar oudere vriendje me in zijn auto voor deze zelfde voordeur probeerde te ‘dwingen’ dingen te doen die ik (nog) niet wilde. Ik bewaakte mijn grens. ‘Het is uit, jij bent mij niet waard. Dit was het. Dag P.’

Geen dochters, maar zonen

Ik heb alleen geen dochter(s) om deze lessen en normen en waarden op over te brengen. Ik heb drie ventjes. Mijn drie musketiers. En ookal kan ik me er nu nog helemaal niks bij voorstellen als ik naar jullie slapende lijfjes en engelengezichtjes kijk. Jullie groeien snel genoeg uit tot grote kerels met gierende hormonen en behoeftes. Als ik één missie heb in het leven dan is het wel jullie bij te brengen respectvol om te gaan met de meisjes en vrouwen die op jullie pad gaan komen.

Verliefd op elkaar

Ik ga ook niet roomser dan de paus zijn. Er komen op tijd – niet te vroeg – condooms in huis te liggen, en we gaan ook HET gesprek hebben met elkaar. Gisteren vroeg jij, mijn benjamin, wat neukuh was. Je broers wisten het wel. ‘Neukuh is als een jongen en een meisje bloot op elkaar gaan liggen. Omdat ze verliefd zijn op elkaar.’ En dat klopt als een bus, alleen gebruik ik daar liever een andere benaming voor en dat weten jullie nu. Vrijen is het woord en dat doe je met een meisje dat je heel, heel erg leuk vindt en die het zelf ook wil. Dat heeft te maken met respect.

Grenzen respecteren

Respect betekent voor ons ‘meisjes’ dat je niet liegt, dat je onze grenzen leert kennen en ze respecteert, dat je je een beetje als een heer gedraagt want de wereld mag dan veranderd zijn, nog steeds willen we op een voetstuk staan. En als jullie dan in diezelfde kroeg staan waar ik 25 jaar geleden stond en je baalt dat je een meisje niet helemaal kon krijgen, dan heb ik mijn taak volbracht als je tegen je maten zegt: ‘Het is uit en nee we hebben het niet gedaan, want daar was ze nog niet aan toe.’

Meer leuke content? Like ons op Facebook