Briefwisseling tussen moeder Wies en Phileine ontroert diep

Phileine schreef een tijd geleden een brief aan alle moeders met een ziek kind. Wies (moeder van de lang zieke en inmiddels overleden Eline) reageerde en wat er daarna gebeurde raakt ons recht in het hart.

De redactie van Famme kreeg deze email van Wies binnen:

Hallo,

Ik reageer op het stuk van Phileine. Elke keer dat ik het lees, stromen de tranen over mijn wangen. Het stuk is namelijk niet af, het stuk waarom ik zo verdrietig ben:

Phileine schrijft: ‘Lieve heldin…’

Volgens haar ben ik één van die lieve heldinnen. Maar zo voelt het absoluut niet. Ik zou er alles voor over hebben om in Phileines schoenen te staan en als buitenstaander mijn heldinnen te kunnen huldigen. En nu doen anderen dat naar mij toe.

Voor mij als heldin voelt het leven met, en in mijn geval nu zonder mijn kind, als een examen wat ik niet gehaald heb. Ik wist van tevoren dat ik zou zakken voor deze toets. Mijn dochter was zo zwak als gevolg van haar handicap, dat ze maar 6 weken zou leven. Daar kun je als moeder dus niet verder mee.

Nee, dit zou mij niet overkomen, ik zou ze wel eens laten zien dat ze het allemaal mis hadden. Ik heb mijn uiterste best gedaan om mijn lieve, levende engeltje een waardevol, liefdevol en vreugdevol leven te bieden. En dat lukte. Het werkte aanstekelijk en ik raakte er zelfs aan gewend dat we elke dag vierden omdat ze nog leefde als ze wakker werd. Het doemscenario raakte steeds meer op de achtergrond. Het gebeurde wel om ons heen, maar dat raakte ons steeds minder.

Mijn dochter bleef leven in al haar kracht. Ze werd omringd door de liefste mensen die één voor één onvoorwaardelijk verliefd werden op haar, en haar daarmee onsterfelijk zouden maken. Dacht ik. Nee dus. Na 13 jaar, 3 maanden en 3 dagen haalde de tijd ons in en stierf ze onverwacht. Aan een dom verkoudheidsvirus, binnen 24 uur. En er is niets wat ik had kunnen doen. Ik stond machteloos toe te kijken, kon haar niet helpen. En zij vertrouwde erop dat ik haar hier rustig doorheen zou loodsen.

Ze is wel rustig gegaan. Ik had mijn taak volbracht, maar blijf achter met lege handen. Gefaald. Een slechte moeder. Ik heb mijn kind niet eens kunnen redden. Het maakt niet uit hoe ziek ze zijn en of er überhaupt wel vooruitzichten zijn, als moeder faal je per definitie als je je kind niet kan redden. Net als Phileine vraag ik me af welke les ik heb moeten leren.

Het ligt in ieder geval niet aan de oppervlakte. Ik blijf wroeten naar het antwoord, maar heb hem nog niet gevonden. In mijn ogen ben ik een tijger, een draak zelfs als het om mijn kinderen gaat. Ik blijf vechten tot ik er zelf kapot aan ga. Dat is wat omstanders ook zien. En ik hoop van harte dat het die groep nooit, maar dan ook nooit zal overkomen. Maar dat maakt mij nog geen heldin. Ik vind het wel lief dat ze het schrijft. Het zegt veel meer over haar dan over mij. Ze staat er open voor en ik ben blij dat zij er wel een waardevolle les uit kan halen. Misschien is het dan niet voor niets geweest.

Mvg Wies Blom (Moeder van Eline*)

Phileines reactie:

Lieve Eline,

Jouw naam betekent de stralende, schitterende en toen ik je foto zag begreep ik direct waarom. Door de tranen in mijn ogen heen zag ik een vrolijk meisje dat met een positieve blik de wereld in keek. Ik zag een guitige snoet en een eigenwijze vechtlust. Die eigenwijze vechtlust heeft de doktoren laten zien dat ze het mis hadden.
Die eigenwijze vechtlust heeft jouw moeder gelijk gegeven. Die eigenwijze vechtlust heeft jou 13 jaar, 3 maanden en 3 dagen op handen gedragen en een leven gegeven in plaats van de 6 weken die verwacht worden bij kinderen met jouw zeldzame ziekte.

300% rol

Jouw moeder is een vrouw waar ik diep respect voor heb. Zij was al die tijd de moeder van een ziek kind. En die rol heeft ze voor 300 % op zich genomen. Jouw stralende persoonlijkheid was de motor van haar kracht. Zij heeft vóór en mèt jou gevochten voor een eerlijke kans op leven. Zij heeft iedere ochtend een dankbare blik met jou gewisseld als er weer een dag bij mocht komen. Zij heeft ondanks alle pijn, moeite en aanpassingen genoten van iedere seconde dat jij bij haar was.

‘Ze schreef me dat ze zichzelf helemaal niet als heldin zag’

Jouw moeder las de brief die ik schreef aan de moeders van zieke kinderen. Ze las dit met een dubbel gevoel en schreef mij terug. Ze schreef me dat ze zichzelf helemaal niet als heldin zag. Dat zij juist een strijd verloren had en dat ze dat al wist vanaf het moment dat zij bij jouw geboorte de moeder van een ziek kind werd. Dat zij de strijd gestreden had maar zonder resultaat. En ik werd boos. Boos op de wereld. Boos op het universum. Boos op een God?
Hoe kan het toch dat er mensen zijn die zo veel te verduren krijgen? Die zo lang moeten vechten om vervolgens keihard te verliezen.

De eerste plaats

Voordat het startschot was gelost wist jouw moeder al dat ze de finish niet zou halen met jou. En toch is ze voor de eerste plaats gegaan. Ze heeft zich ingezet als een winnaar met een heel duidelijk doel voor ogen; genieten van de race zo lang als die zou duren. En juist daardoor hebben jullie zo lang sámen kunnen genieten. Juist door die houding werd de jouwe gesterkt. Wat als jouw moeder geen heldin was geweest? Wat als jouw moeder de race niet had durven, kunnen of willen aangaan? Wat als jouw moeder zich had neergelegd bij het oordeel van de artsen?

‘Ze is voor de eerste plaats gegaan, ookal zou ze de finish niet halen met je’

Ik heb wel eens gelezen dat kinderen kiezen bij wie ze worden geboren. Als dat zo is dan heb jij een prachtige keus gemaakt. Want de heldin die jouw moeder in mijn ogen is heeft jou een prachtig leven gegeven.

Wat zal het vreselijk zwaar zijn voor haar om jou nu te moeten missen. Ik hoop dat je haar kunt helpen positief te blijven. En ik hoop dat ze in zal zien hoe ontzettend bijzonder zij is.

Lieve Eline, het is mij een eer je te hebben leren kennen via jouw moeder.

Dankjewel,

Phileine

Naschrift: Wies las deze brief eerst voordat wij hem plaatsten en dit is haar reactie:

Lieve Phileine,
Dank je wel voor je mooie brief. Ik zag hem vanavond pas. En hij kwam op het juiste moment. Even een signaal van Eline dat het goed met haar gaat, dat haar energie nog om me heen is en dat ik er nog steeds uit kan putten. De stralende… ik had de naam niet mooier kunnen kiezen. Zo voelt het ook, heel direct, en die energie is niet minder geworden, alsof het aan mijn eigen reserve toegevoegd is. Een heel mooi cadeau voor de rest van mijn leven.

De reden waarom ik je brief niet eerder gezien heb is omdat ik het emailadres waar je het heen stuurde bijna niet meer gebruik. Ik was vanavond net aan het kijken of ik het adres af kon gaan sluiten. Maar tussen alle spam en reclame vond ik ineens jouw mail. Ik ben er heel blij mee. Sinterklaasavond zonder Eline is een stuk leger. Ze genoot altijd zo van de sfeer en de spanning. De andere kinderen hebben dat gat gelukkig vanavond goed opgevuld. En toen het pakje voor Eline aan de beurt was wilden ze allebei het gedicht lezen, dat werd dus een compromis van om de beurt ieder een regel. Het is een bewegende bloem op zonlicht geworden, die eerst nog geschilderd en versierd moet worden. Beiden gaan ermee aan de slag, zodat het kan pronken bij haar grafje. Het is heel fijn om te merken dat ze ook op haar manier gewoon nog onderdeel is van ons gezin en er juist op deze momenten bij is.

Wies

ps. Ik vind het geen enkel probleem als je mijn brief op Famme plaatst. Ik hoor graag wanneer, dan kan ik de link bewaren. En jouw brief hoort daarbij. Ik zal hem morgen uitprinten en meenemen om aan haar voor te lezen. Het geeft mij ook voldoende stof tot nadenken, de race, ik had hem voor geen goud willen missen.

Reageer op artikel:
Briefwisseling tussen moeder Wies en Phileine ontroert diep
Sluiten