Waarom ik liever niet wil dat mijn kind cadeaus krijgt (behalve wanneer zij, Sinterklaas of de Kerstman jarig is)

Kids

Vorige week kwamen opa en oma op bezoek. ‘Daar zijn opa en oma!’ exclameerde onze driejarige dochter. Ze keek me verguld aan. Om daarna meteen haar blik af te laten dwalen naar de handen van opa en oma. ‘Zouden ze….?’

Eerst maar even indekken: ik weet dat ik geen vrienden maak met dit soort teksten, maar ik doe het toch. Omdat ik het oprecht heel erg lief vind dat mensen cadeautjes voor mijn kind kopen, en dat enorm waardeer – écht! Mijn dochter wordt er logischerwijs intens blij van, en zegt (al dan niet op commando) keurig ‘dank je wel’ tegen de gever(s), daar ligt het tot zover niet aan. En toch wil ik het eigenlijk liever niet meer hebben.

Verwend en materialistisch

Het beestje bij de naam dan maar: ik krijg er namelijk een verwend kind van. Een onverminderd lief, maar materialistisch kind dat eigenlijk altijd verwacht dat er iets voor haar meegebracht wordt, ook als daar geen enkele andere aanleiding toe is. Met andere woorden: als ze niet jarig is, het geen Kerst is, ze geen tand gewisseld heeft, niet een goed rapport heeft of iets anders de revue gepasseerd is waarvoor een cadeautje mogelijkerwijs gepast zou zijn.

Zomaar-cadeaus

Ik geef toe: ik ben zelf in mijn jeugd best wel overladen met dit soort ‘zomaar’-cadeaus. Destijds was het volgens mij ‘normaal’ dat wanneer een kind jarig was, er op de verjaardag ook cadeaus werden meegebracht voor broers en zusjes van de jarige. Want: ‘ook een beetje jarig’. In mijn geval – oudere broer en zus – waren dat sowieso dus al drie verjaardagscadeaus per jaar. Tel daar gescheiden ouders bij op, waarbij bovengemiddeld vaak sprake is van cadeautjes die van papa in het weekend in de speelgoedwinkel uitgezocht mogen worden.

Nu nog genoeg, maar straks…?

Ook al denk ik niet dat ik er slechter van geworden ben, volgens mij ligt dat anno nu anders. Lijkt het zo, of zijn cadeaus vandaag de dag groter (en duurder?) dan vroeger? Of zijn kinderen anno nu ogenschijnlijk minder snel tevreden? Hoewel mijn dochter nu nog blij is met een Mickey Mouse stickervel en setje kleurpotloden, betwijfel ik ten zeerste of dat over een paar jaar nog steeds het geval is.

Uitzonderingen bevestigen de regel

Tot die tijd voeren wij thuis een passief-agressief ontmoedigingsbeleid aangaande de zomaar-cadeaus dat zich laat definiëren als ‘echt liever niet’, waarvan nabije familie op de hoogte gebracht is. Natuurlijk mag er hier en daar heus wel eens een kleinigheidje doorheen glippen, maar zeker niet standaard bij elk bezoek of logeerpartijtje. Maar ja, opa’s en oma’s, probeer die maar eens te stoppen – de lieverds.

Liever doe-dingen dan krijg-dingen

Voor haar verjaardagspartijtje heb ik meerdere mensen die vroegen wat haar wensen waren geantwoord ‘dat jullie op haar partijtje komen’. Om daar achteraan te melden dat we heel graag een keer iets leuks samen gaan doen, pannenkoeken eten of naar een kindervoorstelling. Want volgens mij zijn samen mooie herinneringen maken de allermooiste cadeaus.

Papa, mama, lezen we mee?

Begrijp me niet verkeerd, ik weet ook wel dat het alleen maar ontzettend lief en goedbedoeld is. En er is natuurlijk meer nodig om een verwend en ondankbaar kind te kweken – daar ben je als ouder altijd zelf bij. Daar ligt dus de schone taak voor ouders in deze genereuze consumptiemaatschappij. Al was het maar omdat we natuurlijk zelf ook tussendoor regelmatig onze kinderen een cadeautje toeschuiven. Guilty as charged.

Hear hear: 9 x gratis cadeaus waar je je kind dolgelukkig mee maakt!

Meer leuke content? Like ons op Facebook