Coco (48) is op Ibiza bevallen van een zoontje

En moest al haar verwachtingen die ze had over de bevalling bijstellen

Persoonlijk

Ken je het verhaal van Coco (48) nog? Zij vertelde in februari op Famme over haar kinderwens, hoe lang het duurde voordat ze eindelijk zwanger raakte en wat ze daarvoor over heeft gehad. 21 maart, de eerste lentedag, werd het wachten beloond en beviel Coco in Ibiza-stad van zoontje Elvis Matthijssen Dominguez.

Coco: ‘Voor mijn bevalling zei ik tegen iedereen: “Ik vertrouw erop dat de bevalling natuurlijk zal zijn.” Maar het ging allemaal heel anders dan ik had gewild. Al mijn voorkeuren had ik aangegeven in een geboorteplan. Maar uiteindelijk vond de bevalling plaats in het ziekenhuis – dat had ik wél aangegeven – met alles erop en eraan. Met een doula, een team van verloskundigen, een verpleegster en een gynaecologe. Met weeënopwekkers, volledige ontsluiting, ruggenprik én zelfs een keizersnee. Wie bedenkt dat nou? Ik kan mezelf nu ook bevallingsdeskundige noemen, haha.’

‘Na drie nachten niet geslapen te hebben, worden de weeën ondragelijk en kan ik ze op geen enkele manier verlichten’

‘Als mijn vliezen zijn gebroken, beslist de gynaecologe een dag later dat ik in het ziekenhuis moet blijven. Ik ben dan namelijk al bijna 42 weken zwanger. De volgende dag beginnen de ontsluitingsweeën en neem ik allerlei yogahoudingen aan, hang in de doeken, sta onder de warme douche, zit op de yogabal. Na zes uur toediening van een hoge dosis oxytocine heb ik nog geen twee centimeter ontsluiting. Ik kan het niet geloven, want ik heb een weeënstorm die nauwelijks nog te verdragen is. Ik weet dat mijn pijngrens aardig hoog is, maar na drie nachten niet geslapen te hebben, worden de weeën ondragelijk en kan ik ze op geen enkele manier verlichten. Alles is voor mij een grote leerervaring. Elke keer weer moet ik mijn grenzen verleggen en mezelf overgeven. Alles in het belang van de geboorte en gezondheid van mijn zoon…’

‘Was ik degene die absoluut geen ruggenprik wilde?’

‘Was ik degene die absoluut geen ruggenprik wilde? Nu vraag ik of ik deze mag, omdat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Mijn man Adal wisselt doula en goede vriendin Annemieke af en probeert mijn pijn te verlichten. Na de ruggenprik kan ik de pijn van de weeën opvangen. Rond tien uur in de ochtend staat een heel team van verloskundigen en verpleegsters rond mijn bed en hoor ik van de gynaecoloog dat ik tien centimeter – en dus volledige – ontsluiting heb. Ik zeg dat ik op de baarkruk wil. Dan heb ik nog het idee dat ik binnen twee uur mijn zoon eruit geperst heb. Ik kan in de spiegel onder mij zijn hoofdje zien. Maar mijn zoon wil er niet uit! Ik pers, maar hij komt niet naar beneden. Twee verloskundigen drukken aan beide kanten op mijn buik om de baby naar beneden te duwen. Geen effect.’

‘Binnen tien minuten lig ik op de operatietafel. In de grote lamp erboven kan ik meekijken’

‘Dan probeert de gynaecologe het met een vacuüm. Maar nee, de baby komt er niet uit. De gynaecologe beslist resoluut dat de baby met een keizersnede gehaald gaat worden. Binnen tien minuten lig ik op de operatietafel. In de grote lamp erboven kan ik meekijken. Mijn zoon wordt binnen een paar minuten uit mijn buik gehaald. Ik hoor een kleine huil. Wanneer ze mij hem laten zien, word ik overvallen door onvoorwaardelijk moedergevoel.’

‘Zijn naam Elvis betekent de ‘wijze’, de ‘alwetende’. Tijdens mijn zwangerschap visualiseerde ik Elvis als een jongen met een wijze blik, lichte ogen en zandkleurig haar. Hij kijkt me aan alsof hij wil zeggen: “Ik weet het allemaal al.” Op dezelfde manier kijkt hij ook als hij me na de geboorte voor het eerst aankijkt. Toen ik hem voor het eerst zag, wist ik dat niets en niemand meer belangrijker was dan hij. Iets dat zo puur, totaal afhankelijk en onschuldig is.’
‘Vaak moet ik huilen van blijdschap als ik denk wat een wonder het is hoe hij in mij is gegroeid. En dat hij helemaal gezond is met alles erop en eraan. Wetende dat hij bevoorrecht is in een welvarende wereld geboren te zijn en dat hij alle kansen zal krijgen te doen wat hij wil en te worden die hij zijn wil.’

Natuurlijk is het schrikken als je een ongeplande keizersnede krijgt, maar deze fotograaf laat zien hoe mooi een keizersnede kan zijn. >

Meer leuke content? Like ons op Facebook