Stephan: ‘Ik schrik wakker, maar hoor niks. Ademt ze nog?’

Column #1 Kinder Surprise

Persoonlijk

Als Stephan totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees hier.

Column #1 Kinder Surprise

Ik ben dus nu een vader. Biologisch. Dan heb ik in ieder geval mijn natuurlijke plicht voldaan. Maar nu? De eerste nacht. Dekentje niet over haar hoofdje, er net onder. Uren vechten tegen de slaap, maar uiteindelijk vallen m’n ogen vanzelf dicht.

De eerste ochtend mét een baby naast mijn bed. Ik schrik wakker, maar ik hoor niks. Leeft ze nog? Ademt ze nog? Zucht. Ze slaapt gewoon rustig en stil. Een wekker zetten heeft geen zin. Hoe werkt dat? Maakt zij mij wakker of ik haar? Ook haar oogjes gaan nu open, gevolgd door een diepe zucht. Yes. Flesje maken. En nu?

Die ogen, die wimpers, de geluidjes die ze maakt als ze droomt…

Ik zit op de rand van mijn bed en denk aan de toekomst. Wat kan en moet ik nog doen? Hoe moet ik dit aanpakken? Moet Saartje niet bij mij komen wonen? Moet ik mijn carrière maar opgeven en voor haar gaan zorgen? Toch? Alle basisscholen in de buurt al gebeld en onderzocht. Een kinderkamer. En hoe pak ik dat aan met haar achternaam, ze zal uiteindelijk mijn naam moeten krijgen. Die ogen… Die wimpers… De geluidjes die ze maakt als ze droomt. En zie je?! Ze kan al heel goed dingen vastpakken!

Wat is ze klein. Het zal wel, ik heb geen vergelijkingsmateriaal. Haar vingertjes zijn minuscuul en toch herken ik de nagelriempjes. En kijk, ook haar tweede teen is langer dan haar grote teen. Net als bij mij! Wat is dit toch wat ik voel, diep van binnen? Ik geloof dat ik het weet. Ik ben trots. Trots op haar hartje dat klopt. Op haar beentjes, haar haartjes en op hoe goed ze drinkt. Trots op dat ze er is en bestaat! En ik merk dat de verantwoordelijkheid die het met zich meebrengt eigenlijk heel prettig aanvoelt. Ik ben er wel aan toe om nou eindelijk eens volwassen te worden. Vanaf vandaag leef ik niet meer alleen maar voor mezelf.

Ieder wimpertje heb ik geteld, elke beweging geanalyseerd

Dat moment dat ze voor het eerst naar me lacht en haar kleine handje om mijn duim heen krult, zo onwerkelijk en tegelijkertijd zo wonderlijk. Ieder wimpertje heb ik geteld, elke beweging geanalyseerd. Werkt alles? Kan ze straks praten? Vanaf welke leeftijd gaan kinderen eigenlijk praten? Ik weet echt helemaal niets van kinderen. Kan ik dan ooit echt een gesprek met haar hebben!? Wat zou dat fantastisch zijn! Welke kleur krijgen haar ogen uiteindelijk? Ik zie donkerblauw, groen en bruine streepjes. Ik denk aan hoe ik mijn hele leven geen vader was, maar alleen een vader nodig had. En hoe anders alles vanaf vandaag zal zijn. Hoe gek het ook klinkt, maar ik heb het zo gezellig met haar! En hoe bizar deze situatie ook begonnen is – ineens een kindje in je schoot geworpen krijgen – het ís je kind, je eigen bloed. Het is familie. En dat voel ik.

Saar is eigenlijk als een Kinder Surprise ei: De chocola was er weliswaar al van af; de verrassing is zeker zo leuk.

Wil je reageren op de column? Dat kan via Facebook!>

‘Ik pakte haar handje en dacht: ‘Hi Saar. Misschien ben ik jouw papa en hou ik nu al heel veel van jou. Misschien ook niet en dan was ’t leuk om je te ontmoeten.’ Lees hier het verhaal van Stephan hoe het begon.>

Elke week vertelt acteur, kunstschilder en single vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kinder surprise waar hij continu door verrast wordt. Wil je geen column missen? Schrijf je dan hieronder voor de Famme nieuwsbrief in en ontvang als eerste Stephan’s column in je mailbox.

Meer leuke content? Like ons op Facebook