Stephan: ‘Hopelijk denk je ooit: wat was opgroeien toch leuk’

Persoonlijk

Als Stephan Evenblij totaal onverwachts een berichtje krijgt dat hij mogelijk vader is, staat zijn wereld op zijn kop. En ondanks dat zijn leven totaal niet ingericht is op een kind aanvaardt hij zijn rol meteen met verve. Saar is er en het grootste geluk in zijn leven. Hoe dit real life sprookje verdergaat lees je hier.

Column 19 ‘Strontvervelend’

Ik loop de trap af met een pakje drinken voor Saar en ik bedenk me altijd als ik haar even alleen voor de televisie laat, of dat wel goed gaat. Ik moet toch af en toe wat kunnen pakken uit een andere kamer zonder me zorgen te hoeven maken? Maar toch doe ik het. Altijd. ‘Er ligt toch geen schaar op tafel? Of een eng schoonmaakmiddel?’, denk ik dan. Ik kom de kamer ingelopen en ik zie haar koppie mijn kant opdraaien. Met ‘droopie’ oogjes kijkt ze me aan en zie in mijn ooghoek alle tissues uit het doosje, door heel de kamer verspreid. Ze weet dondersgoed dat dit niet mag. Enerzijds ben ik opgelucht dat de kamer niet vol ligt met ledematen, anderzijds ben ik boos. Ik heb het zo vaak gezegd: ‘Één tissue is genoeg, Saar!’ Haar gezicht en vingers zitten nog onder de hagelslag. ‘Nu is het genoeg!’

Wat is dat meisje strontvervelend

Ik vind het zo moeilijk om streng te zijn voor haar en heb ook altijd spijt. Maar ik weet dat het goed is om consequent te zijn en grenzen aan te geven. Maar mijn hemel, wat is dat meisje strontvervelend af en toe! Ik kan me niet omdraaien, of ze klimt op een stoel om over de balkonrand te kunnen kijken. Ik grijp haar en zet haar stevig op de bank. Ik ga op mijn knieën zitten, pak haar gezichtje en zet mijn strenge stem op. Ik vraag: ‘Waarom doe je dat?’ Wat een stomme vraag. ‘Ik weet het niet…’ zegt ze. Natuurlijk weet ze het niet. Ik herstel en kalmeer. Ik leg uit waarom het niet nodig, niet handig en onverstandig is om over de balkonrand op 3 hoog te kijken. Ik zal het nog wel 20 keer moeten herhalen. En ik voel me rot als ze begint te snikken. Ze is geschrokken van mijn optreden en ze heeft geen idee waarom.

Je moet echt een rol aannemen, om dit goed te doen

Ach, het is ook een beetje payback-time. Wat mijn moeder wel allemaal niet met mijn broer en mij te stellen heeft gehad. Ik was ongelooflijk druk en energiek en ik zie die fase nu bij Saar komen. Ik ben blij dat ik 4 á 5 keer per week naar de sportschool ga, want je moet echt fit zijn voor dit geren en gecorrigeer. Dat opvoeden zit eigenlijk maar vol mixed emotions. Je moet echt een rol aannemen om het goed te doen. Als kind vond ik strenge ouders eigenlijk maar stom, maar volgens mij zijn die kids er allemaal wel goed vanaf gekomen. Een beetje discipline kan geen kwaad. Ergens is het toch wonderlijk, hoe deze kopieermachine zich ontwikkelt. Ik zie mezelf steeds meer terug in haar. Maar dan een meisje, met blond haar. Wat is ze toch knap. Nog een paar jaar, Saar. Dan weet je het allemaal. Dan hoef ik je niet meer uit te leggen wat gevaar is, of onverstandig. En hopelijk neem je speels de lessen op van je gekke vader en denk je ooit: wat was dat opgroeien toch leuk!

Elke week schrijft en vertelt acteur, kunstschilder en vader Stephan Evenblij op maandagavond over zijn nieuwe leven met Saartje, zijn eigen kindersurprise waar hij continu door verrast wordt.

Meer leuke content? Like ons op Facebook