Afke: ‘Ik trek hem tegen me aan, snuif zijn geur op en realiseer me hoe weinig ik dat heb gedaan de afgelopen maanden’

Rachelle Abbas 5 okt 2018 Columns

Columnist Afke (41) is naast moeder van drie ook partner, dochter, vriendin, buurvrouw en ZZP-er. Ze heeft een zwak voor imperfectie en echtheid, maar kan het goede moedergedoe, het beeld van de moeiteloos succesvolle ondernemer en de ideale echtgenote soms moeilijk laten voor wat ze zijn. Daar schrijft ze over voor Famme.

Column: De kracht van aanraken

Net als ik wil beginnen met schrijven hoor ik twee voeten op de trap en een deur die zachtjes opengaat. ‘Ik kan niet slapen.’ Ik voel een zucht van binnen. Het glaasje water, nog even lezen en alle gedachten op wolkjes zetten hebben niet geholpen. Inmiddels is het al 22.00 uur.

Ik wil schrijven over de foto die mijn vriendin stuurde waarop mijn hand haar hand vasthoudt. Dat ik glimlachte en voelde hoe mijn borstgebied warm werd toen ik haar bericht ontving. Dat er geen tekst bij de foto stond, maar dat ik precies wist wat ze me wilde laten weten. Een paar weken geleden was ik bij haar. Ze stond op het punt om een ingrijpende keuze te maken die hoe dan ook mensen pijn zou gaan doen. Ik probeerde haar te troosten en haar door het bos van heftige gevoelens heen te loodsen. We praatten urenlang, maar ik leek haar niet te kunnen bereiken. Uiteindelijk werd het stil. Ik pakte haar hand en zocht naar de juiste woorden in mijn hoofd. Ze kneep in mijn hand en keek me aan. In haar blik las ik haar vraag. Blijf je naast me staan? Mijn vingers streelden één voor één haar vingers. Ik keek haar aan en wist dat ik niets meer hoefde te zeggen.

Ik wil schrijven over 20 jaar geleden. Toen ik tussen dertig schreeuwende vrouwen en mannen stond. Mijn hoofd concludeerde dat iedereen gek was geworden en zocht naar de nooduitgang. Op advies van mijn therapeut deed ik mee met een workshop stembevrijding. Terwijl ik mijn schouders optrok en mijn armen tegen mijn lichaam duwde in een poging een stukje te verdwijnen voelde ik ineens een hand op mijn schouder. Iets warms drong door in mijn lichaam en ik voelde hoe iemand achter mij was gaan staan. ‘Toe maar, het is oké,’ fluisterde de aanraking. Het was de hand van mijn therapeut. Mijn wijze klassieke psychotherapeut die mij de eerste sessies met ‘u’ aansprak en die elk lichamelijk contact met patiënten heel bewust vermeed. Twintig jaar later is het nog steeds de hand op mijn schouder die ik voel als ik aan de sessies bij hem denk. Als een vader die zijn dochter een duwtje in de rug geeft bij het fietsen.

Ik wil schrijven over die jonge vrouw bij mij in de praktijk. Een succesvolle carrièrevrouw die heel bewust omgaat met haar gezondheid en de balans tussen werk en privé. We hadden elkaar al een tijd niet gezien, iedere keer kwam er iets tussen en moest ze de massage afspraak verzetten. Ze vertelde me enthousiast over haar ervaringen met mindfulness, pilates, yoga en over de nieuwe boeken en cursussen die ze had ontdekt. Ze begreep steeds beter waarom ze eerder niet loskwam van de destructieve relatie met haar leidinggevende en waarom ze ooit voor de man was gevallen. Haar lichaam werd sterker en ze was vastbesloten om hier beter uit te komen. Ik was onder de indruk van haar energie, maar voelde ook iets anders. Het was loodzwaar en ik wist dat het niet tevoorschijn zou komen met een boek, oefening of nog meer woorden. Na afloop van de sessie gooide ik de betraande en vol gesnoten tissues weg en dacht aan haar woorden toen ze de deur uitstapte. ‘Gek. Ik heb al zo vaak zelf mijn hand in mijn nek gelegd zonder dat er iets gebeurde. Kennelijk moest ik door iemand anders aangeraakt worden om erbij te kunnen.’

Mijn kind kijkt mij met wakkere ogen aan en ik weet dat er van schrijven niet veel meer zal komen vanavond. ‘Wat vervelend voor je (en voor mij, maar dat zeg ik maar niet hardop). Ga maar vast naar boven, ik kom zo bij je,’ zeg ik. In de tussentijd hoop ik een ingeving te krijgen waarmee hij in slaap valt. Misschien helpt een glas warme melk en we hebben zijn dagboek nog niet ingevuld om de dag te verwerken. Ik stap bij hem in bed en voel de zachte deken en warmte van zijn lijfje. Als ik niet oppas val ik zo zelf in slaap. Ik trek hem tegen me aan, snuif zijn geur op en realiseer me hoe weinig ik dat heb gedaan de afgelopen maanden. Een klein zusje en jongere broer, een wankele hoogslaper en een baan in de avond hebben ervoor gezorgd dat ik hem nauwelijks meer op schoot heb of nog de tijd neem voor een massage of voorleessessie in bed. Alles in mij wordt zacht en de felle discussies en zuchten van vandaag glijden van me af. Als ik me om wil draaien om het glas melk te pakken hoor ik een diepe ademhaling. Hij slaapt.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Afke: ‘Ik trek hem tegen me aan, snuif zijn geur op en realiseer me hoe weinig ik dat heb gedaan de afgelopen maanden’
Sluiten