Afke: ‘Soms voel je aan iemand dat hij maar met één been in het leven staat’

Columnist Afke (41) is naast moeder van drie ook partner, dochter, ZZP-er, vriendin en buurvrouw. Ze is altijd op zoek naar dat wat (aan)raakt en heeft een zwak voor imperfectie en echtheid. Daar schrijft ze over voor Famme én op haar eigen blog.

Column: Doodgaan en weer opstaan

Een paar maanden geleden ontving ik een berichtje van haar. Ik stond in de supermarkt, mijn hoofd was bezig met het avondeten. ‘Ben opgenomen. Wilde dood. Niet gelukt.’
We kennen elkaar bijna tien jaar en zien elkaar maandelijks. In die tien jaar heb ik meerdere keren met ingehouden adem bij haar voordeur gestaan als ik aanbelde. Zou ze opendoen? Zou ze er nog zijn? Soms voel je aan iemand dat hij maar met één been in het leven staat.

Als we samen zijn kunnen we uren praten over hoe het leven in elkaar zit. Over de mooie dingen en de worstelingen, over het vinden van een eigen weg in een maatschappij waarin je niet ongelukkig mag zijn. We nemen boeken door die we hebben gelezen, soms masseren we elkaars voeten, soms zijn we stil en drinken koffie. Aan het eind van iedere ontmoeting komen we meestal tot de conclusie dat we geen idee hebben hoe het zit met dat leven en giechelen. Als twee meisjes die hun geheim hebben verklapt. En dat is dan oké.

Zelfmoordpoging

Na haar zelfmoordpoging zat ik bij haar op de bank. We praatten over wat er was gebeurd. Er kwamen tranen en er schemerde voorzichtig iets van opluchting door. Niet omdat ze er nog was, maar omdat er iets was blootgelegd en opengebroken wat nu eindelijk ruimte mocht krijgen. Binnen in mij voelde ik hoe ik haar vrij kon laten in haar keuze om hier te blijven of te gaan, los van wat dat met mij zou doen. Het zorgde ervoor dat ik met al mijn aandacht bij haar kon zijn en dat ik haar vast kon houden.

Het lukte me niet goed om mijn aandacht erbij te houden, ik werd afgeleid door haar lichaamstaal. Er was iets veranderd.

Vorige week was ze jarig. Ze vroeg of ik die dag ‘s avonds met haar wilde vieren. Ik pakte de film ‘Le Petit Prince’ uit 2015 voor haar in. Ik had hem uitgekozen omdat ik zeker wist dat zij zich, net als ik, in het meisje zou herkennen. Uit de kast pakte ik de laatste ballon en blies hem op. Ik dacht aan onze levens en hoe verschillend ze zijn. Zij alleen, ik met drie kinderen, een partner en een groot sociaal netwerk om mij heen. Het drong tot me door dat de praktische invulling van het leven niet zoveel zegt over de mate van vervulling. Het is maar buitenkant.

Lichaamstaal

Terwijl ze de koffie inschonk keek ik naar de taartjes die voor mij op tafel stonden. We hadden besloten dat we van alles een stuk mochten. De ballon was net voordat ik thuis de deur uitstapte geknald. Ik zag een stukje lint en flubberig overblijfsel uit mijn tas hangen. ‘Misschien was het idee ook wat kinderlijk,’ dacht ik. ‘Ik voel me met jou soms net een ondeugend meisje’, zei ze. Zonder dat ze uitleg gaf begreep ik wat ze zei. Ik zag twee meisjes voor me die het leven al spelend verkenden en die niets vreemd vonden van elkaar. In haar ogen zag ik een twinkeling. Haar rug leek rechter dan de laatste keer dat ik haar zag, haar gezicht zachter. Ze vertelde me welke wegen ze had bewandeld de afgelopen periode, ze legde uit wat voor therapie ze had gevolgd en welke interessante boeken ze had gelezen. Het lukte me niet goed om mijn aandacht erbij te houden, ik werd afgeleid door haar lichaamstaal. Er was iets veranderd.

‘Het is net alsof er iets is veranderd, iets waarvoor ik nog niet zo de woorden kan vinden en het zit in mijn lichaam’, zei ze. ‘Alsof ik nu pas echt weet dat het leven niet tegen mij is.’ Ik keek naar haar en dacht terug aan wat een docent van mijn opleiding ooit vertelde in de les. ‘Als je iets wil veranderen, zul je daadwerkelijk iets moeten doen, zodat ál je cellen gereset worden. Met alleen lezen en praten zul je alleen de cellen in je hoofd in beweging brengen.’

Ze keek me aan en ineens begreep ik wat er was gebeurd. Niet alleen haar hoofd, maar haar hele lichaam had ‘ja’ gezegd tegen het leven. En voor het eerst kon ik voelen dat het waar was. In stilte namen we een hap van onze taartjes en glunderend keken we toe hoe haar levensenergie de kamer vulde.

Reageer op artikel:
Afke: ‘Soms voel je aan iemand dat hij maar met één been in het leven staat’
Sluiten