Brenda’s adoptieverhaal #4: ‘Door de ernstige blik van de notaris slaat de paniek bij ons toe’

Columniste Brenda (51) is moeder van zoon Yens (13). Ze heeft een relatie met Roger die twee dochters heeft (15, 17). In het dagelijks leven is ze ondernemer, maar het allerliefst vertelt ze echte verhalen over haar zoon Yens die net even anders is. Ze doet dit in haar blog Moeder enzo op Facebook of in het tv programma Koffietijd.

Dit is deel vier van Brenda haar adoptieverhaal. Lees ook deel één, deel twee en deel drie.

Column Brenda: De adoptie – deel 4

Eindelijk hebben we ons kind in onze armen. De rest van de dag loopt voorspoedig. Yens lacht veel en heeft duidelijk veel plezier. We hebben hem uiteindelijk de kleertjes aangedaan die we zelf hebben meegebracht uit Nederland. En wat denk je? Alles past! Oké, behalve zijn muts, die zit een beetje krap, want hij heeft wel een groot hoofd.

Maar Yens bleek twee broeken aan te hebben en weet ik hoeveel shirts. Chinezen zijn namelijk nogal bang dat een kind kou zal lijden, zullen we de komende week achter komen. En het is wel erg koud buiten, dat wel. Er ligt zelfs sneeuw. Iedere keer als we met de buggy wandelen en Yens zijn broek maar iets opgekruld is waardoor er een stukje been te zien is, snellen Chinezen ongevraagd naar ons toe en gaan ze aan hem zitten. Om zijn broek naar beneden te trekken of om aan zijn wangetjes te zitten. Misschien is het daarom wel, dat hij dit laatste nog steeds niet prettig vindt als we dat bij hem doen, bedenk ik mij nu.

Chinezen zien ons kind als een kind van China (op zich wel een mooie gedachte) en vinden daarom dat ze het recht hebben om dichtbij te komen. Althans zo heeft de gids het ons uitgelegd. En Yens is een jongen en dat is ook bijzonder.

In het begin is die aandacht nog grappig, maar als je hele hordes achter je aan krijgt, wordt het minder leuk. Onze gids heeft er nog net geen dagtaak aan om alle handen bij Yens weg te slaan. Zelf geeft ze ook eerlijk toe dat als ze geweten had dat er jongetjes zoals Yens Xin in het kindertehuis zaten, ze deze ook liever zelf had geadopteerd. En ook dat begrijp ik. Maar gelukkig wist ze het niet en hoort dit vrolijke kind bij ons!

‘Zal hij wakker geworden zijn in de trein en er achter gekomen zijn dat hij opeens uit zijn vertrouwde omgeving is gerukt?’

Als we die avond willen gaan slapen en Yens in zijn bedje willen leggen, blijken er toch wel wat problemen te zijn. Hij is enorm bang om in slaap te vallen. Zal hij wakker geworden zijn in de trein en er achter gekomen zijn dat hij opeens uit zijn vertrouwde omgeving is gerukt? Zal hij daarom niet in slaap durven vallen? We weten het niet en eerlijk gezegd al wisten we het wel dan konden we daar nu niets aan veranderen.

Het blijkt sowieso wel moeilijk te zijn om te bepalen of iets gewoon hoort bij een kind (biologisch of geadopteerd) of dat iets echt een adoptieprobleem is. Over die vraag zal ik mij de komen maanden nog vele keren gaan buigen, blijkt achteraf.

‘Bij mij ontstaan al de eerste scheurtjes in mijn zelfvertrouwen’

Elke keer als we Yens in zijn bedje leggen, brult hij de hele boel bij elkaar. Dus wiegen we hem weer in slaap en leggen hem daarna pas weer terug in zijn bedje. En zo zijn we de hele nacht zoet ermee. Yens zijn vader blijft er vrij rustig onder, maar bij mij ontstaan al de eerste scheurtjes in mijn zelfvertrouwen. Ik ben in een vreemde omgeving ver van huis en wil het zo graag goed doen. Maar ik heb geen idee wat goed is. En daar word ik onzeker van.

Yens slaapt die nacht erg onrustig. Kapot staan we op. De mensen met huilbaby’s zullen dit herkennen (of misschien gewoon met baby’s, ik heb geen ervaring hierin). Om 06:00 uur houdt Yens het definitief voor gezien met slapen. Zelf ben ik een enorme slaapkop en hoop van ganser harte dat dit niet ons voorland zal zijn. Later zal blijken dat dit het wel is.

Het patroon van 05:30/06:00 uur opstaan, houdt hij nog jaren vol. Sterker nog hij is nog steeds niet zo’n goede slaper nu. Daar kan geen puberhormoon tegenop, helaas. Maar goed even terug naar China, te weinig slaap doet ook Yens niet heel veel goed.

Hij is hangerig bij het ontbijt (waar we weer omsingeld zijn door Chinezen die kijken hoe wij eten). In de taxi naar het registratiekantoor valt hij in slaap. Dat trucje zal hij die weken in China nog heel vaak herhalen. ’s Nachts niet slapen en dan in taxi’s en buggy’s wel slapen. Heel irritant. Althans wel voor onze nachtrust.

We gaan naar het registratiekantoor waar we gisteren met lege handen weggingen. Nu moeten we er weer heen, omdat we volgens de procedures nog papieren moeten tekenen daar. Yens zal een voetafdruk moeten plaatsen, want hij is wel knap maar kan natuurlijk nog geen handtekening zetten.

‘De notaris vraagt of we Yens definitief willen accepteren?’

Deze keer is het muisstil in het kantoor. Wij zijn de enigen daar. Wat een verschil met de hectiek van gisteren. De notaris vraagt of we Yens definitief willen accepteren? Natuurlijk doen we dat! Als hij heel plechtig begint te vertellen over zijn gezondheid, breekt het zweet ons uit. Er zal toch geen addertje onder het gras zitten?

Een stel heeft gisteren namelijk te horen gekregen dat hun zoon geen controle heeft over zijn sluitspieren. Nu is dat zeker geen reden om een kind niet te accepteren, maar als het kan dan wil je dit toch liever van tevoren weten. Dan kan je je ook alvast in de materie verdiepen. Door dit verhaal en de ernstige blik van de notaris slaat de paniek bij ons ook een beetje toe. Hij zal na het voorval van gisteren toch niet weer met een ongewenste verrassing komen ?

Ben je benieuwd wat er nog meer te gebeuren staat? Lees dan volgende week zondag deel 5 van deze adoptie thriller ;).

Meer lezen van Brenda?

 

Reageer op artikel:
Brenda’s adoptieverhaal #4: ‘Door de ernstige blik van de notaris slaat de paniek bij ons toe’
Sluiten