Columniste Brenda: ‘Soms is ze vergeten dat er Corona is’

Columniste Brenda (51) is moeder van zoon Yens (13). Ze heeft een relatie met Roger die twee dochters heeft (15, 17). In het dagelijks leven is ze ondernemer, maar het allerliefst vertelt ze echte verhalen over haar zoon Yens die net even anders is. Ze doet dit in haar blog Moeder enzo op Facebook of in het tv programma Koffietijd.

Column: Soms is ze vergeten dat er Corona is

‘“Ik ben toch zooo blij dat jij er bent!” Ik hoor haar schaterlachen en voel een paar handen in mijn nek. Ze mag mij helemaal niet aanraken nu met Corona. Maar dat vergeet ze elke keer. En ik vergeef het haar elke keer.

Ik ben aan het werk bij een echtpaar waar ik sinds een jaar kom. Ik maak hun huis schoon of doe een poging tot, want mijn eigen huis is helemaal niet zo schoon en dat is ook precies de reden dat vrienden honend gingen lachen toen ik ze vertelde dat ik een bijbaantje bij de Thuiszorg had.

Het was vorig jaar namelijk helemaal niet zo makkelijk om rond te komen van mijn eigen zaak in tafels en ik besloot op zoek te gaan naar wat extra vaste inkomsten, zodat ik mij niet elke maand zorgen hoefde te maken. Want dat deed ik en dat was ik zat.

Ik kon er snel aan de slag. En ondanks de verschrikkelijke bedrijfskleren die ik erbij aan moet (de broek weiger ik), werk ik er nu nog steeds. Het is op zich niet echt meer nodig, maar ik vind het niet erg om te doen. Ik heb namelijk een zwak voor oudere mensen en ik ben ook een klein beetje gehecht geraakt aan dit stel.

De vrouw des huizes heeft mij al honderd keer verteld hoe ze haar Jan heeft ontmoet. Om mij vervolgens te vragen of ik zelf een man heb. En elke keer geef ik weer het zelfde antwoord, wat zij vervolgens weer vergeet.

Ze heeft dementie en dat brengt extra zorg met zich mee. Ook soms voor mij als ik aan het poetsen ben. Toen er nog geen Corona was, ging haar man namelijk soms even weg om mooie liedjes te spelen op zijn accordeon in het bejaardentehuis. Hij is gek van muziek en de oudjes van zingen. Een hele goede combi. Op die ochtenden paste ik dan ook op zijn vrouw.

Zo ook die ene ochtend. Ze had een kaart ontvangen van een neef. Hij schreef dat hij het zo erg vond dat ze een ziekte had. Ze was een beetje van slag door deze tekst, want ze begreep niet wat hij bedoelde. Ik vond het in dit geval heel onnadenkend om zo’n boodschap op een kaart te schrijven, maar begreep wel wat hij bedoelde.

Ze vond de kaart ronduit belachelijk, want zoiets schreef je toch niet als je niet ziek bent? Wat een enorme fout! Het liefst wilde ze de neef kwaad opbellen, maar ik zei haar dat ze hier even mee moest wachten tot haar man weer thuis was. Die wist vast wel raad met zulke kaarten. Maar het zat haar niet lekker en elke keer dat ze de kaart opnieuw las, werd ze ook weer kwaad.

Ik vond dit zielig en besloot de kaart te verstoppen tijdens het poetsen, zodat ze deze zou vergeten en niet meer van slag hoefde te raken. Zo gezegd zo gedaan. De kaart lag verstopt en ik ging verder met poetsen.

Plots stond de vrouw weer voor mijn neus. Of ik wist waar de kaart was, want hij moest toch ergens op tafel liggen? Potverdorie, ze was het dus niet vergeten! Soms begrijp ik ook niet hoe het werkt bij deze mensonterende rotziekte. En dus restte mij niets anders dan de kaart weer stiekem terug te leggen, waardoor ze hem weer vond en… weer opnieuw kwaad werd.

Haar man gaf er later een slimme draai aan. Die vertelde dat de neef had gedoeld op haar zwakke rug waardoor ze vaak een korset moest dragen. Het korset is vaak een onderwerp van gesprek. Als de man weer (praktische maar niet zo mooie) kleren voor zijn vrouw heeft klaar gelegd waar het korset zo makkelijk onder past. Maar zijn vrouw is heel mooi en ziet er verzorgd uit. En dat wil ze graag zo houden.

Daarom moet ik regelmatig horen dat ze wel een hoop doet wat haar man zegt, maar niet alles. Tot wanhoop van haar lieve echtgenoot die het zo ontzettend goed bedoelt en heel lief voor haar is. Ik kan mijn lach dan bijna niet inhouden zo grappig vind ik haar dan.

Net als nu. Ik doe een stap achteruit en zeg haar dat ze afstand moet houden. Ze vraagt mij waarom. “Omdat er Corona is en je daar heel erg ziek van kan worden”, zeg ik haar. Ik zie haar denken. Die ziekte zegt haar wel wat. “Maar hoe weten jullie dit soort dingen”, wil ze weten.

Ik vertel haar dat we dit op het nieuws zien. Ze snapt het. Voor zolang het duurt. “Mogen we dan nog wel met zijn tweeën in bed liggen”, vraagt ze met twinkeloogjes aan haar man. Ja dat mag, maar niet meer met z’n drieën zegt hij. Ze lachen allebei heel erg hard en ik lach met ze mee en geniet van hun liefde voor elkaar.
Soms kunnen nietszeggende bijbaantjes opeens toch heel erg mooi zijn. Je zou het zomaar bijna vergeten!’

Lees ook:

Reageer op artikel:
Columniste Brenda: ‘Soms is ze vergeten dat er Corona is’
Sluiten