Daphne: ‘Ik vertrouw die stilte daar op de wc voor geen meter. En dan wordt mijn vrees werkelijkheid’

Columnist Daphne (41) heeft twee dochters van elf en vier jaar oud. De jongste is druk bezig met zindelijk worden, maar dat gaat niet altijd van een leien dak.

Column: Zindelijk worden

Niet vanzelfsprekend en het levert soms de meest awkward momenten op. Natuurlijk gaat dat hier in huize Kramp altijd in het kwadraat. Lynn is nu al een ruim een jaar zindelijk. Daar heb ik zelf niets aan hoeven doen hoor, want madame wil altijd alles (maar dan ook álles) ‘zelluf’ doen, dus ook naar de wc gaan. ‘Ikke hoette niette luier om mama’, zei ze doodleuk op een ochtend en dat was dat. Zindelijk. Zomaar! Een heel verschil met de oudste destijds kan ik zeggen, want dat heeft heel wat meer jaren en natte onderbroeken gekost.

De keerzijde

Dat geeft niets, want geen kind is gelijk, maar ik vond het wel een verademing. Eindelijk gaat er bij ons ook eens iets snel en gemakkelijk! Ahum, te vroeg gejuicht dus. Want de keerzijde van zo vroeg zindelijk zijn, is dat ze hun behoefte nog niet kunnen timen. En dus op de meest idiote momenten ineens hun naar de wc moeten. Het verplichte toiletbezoekje voordat we weggaan is geen garantie, trust me geen moment is daarbij ondenkbaar: onderweg in de auto, tijdens een lange wandeling met de hond of als je nét in je onderbroek in de paskamer van een kledingwinkel staat om die gave broek te passen waar je toevallig tegenaan liep (waargebeurd, ik zweer het!).

Hoe onhandiger de situatie, hoe liever ze naar het toilet willen, lijkt het wel. Behalve irritant is dat ook opmerkelijk. Alsof die peuters er een neus voor hebben. Zo sta ik bijvoorbeeld in de rij voor de kassa van de supermarkt als mijn kleine divaatje roept: ‘Ikke poepe!’ Oh nee! Serieus Lynn, nu? Ja dus, nú! En dan kun je maar beter maken dat ze op een toilet komt, want áls die kleintjes eenmaal aangeven dat ze moeten, dan moeten ze ook metéén. ‘Knijpen’ kunnen ze nog niet. Daar sta je dan in de rij en voordat je een medewerker hebt kunnen vragen, is het al te laat! ‘Oh oh… Ikke poept!’ Zegt het niet meer zo olijke peutertje. Mensen grinnikend om me heen. Totdat die stank zich een weg in hun neuzen boort, dan is onze rij acuut de kortste.

Precies op het moment dat er eten op mijn bord ligt, moet ze ineens toch

Lauw eten

Gelukkig is het maar een fase (hoop ik) maar sóms… Soms denk ik wel eens dat ze het erom doet. Zoals wanneer je weg moet (en eigenlijk al te laat bent) en ze al volledig in de jas, sjaal, muts en handschoenen staan om vervolgens op de drempel van de voordeur doodleuk verkondigen: ‘Mama, ikke plassen!’ Wel potverdikkeme! Ik heb nét nog gevraagd of je moest plassen. (Ja maar mama, toen hoefde ik niet en nu wel…) Zucht. Nog zo’n favoriet moment om te gaan is tijdens het avondeten. Vraag ik haar voor het eten, dan hoeft ze niet, maar precies op het moment dat er eten op mijn bord ligt, moet ze ineens toch. Zuchtend zet je jezelf – om de zindelijkheid te promoten – weer in de enthousiaste moeder modus (ja, goed op de wc geplast, moppie!) en eet daarna voor de zoveelste keer die week je lauw geworden eten op.

Tot het moment komt dat je er gewoon even genoeg van hebt. ‘Doe het zelf maar hoor, mama is aan het eten!’, hoor ik mezelf lichtelijk geïrriteerd zeggen. En daar ging de diva, met het keukenkrukje onder de arm om zowel bij het lichtknopje te kunnen komen als op de verhoogde toiletpot te kunnen klimmen. Verbaasd kijken mijn man en ik elkaar aan: jemig, dat ze daar überhaupt van te voren aan denkt, zeg. Slim kind. Na een tijdje roep ik vanaf de tafel of het lukt of dat ze misschien hulp nodig heeft.

IEUW!

Ik ben half van mijn stoel opgestaan als ik een boos ‘Nee, ikke kanne selluf!’ van haar terug ontvang en dus maar weer ga zitten. Nu wordt mijn eten eindelijk eens niet koud, maar het smaakt me ook niet echt. Ik vertrouw die stilte daar op de wc voor geen meter. En dan wordt mijn vrees werkelijkheid: met een voldane lach op haar gezicht komt ze het toilet uit en loopt rechtstreeks naar de eettafel toe. In haar hand een met behoorlijk wat poep besmeurd velletje toiletpapier (vingers er dwars doorheen), wat ze triomfantelijk omhoog houdt zodat we het allemaal kunnen zien. ‘Tadaaaaaaa! Ikke kanne selluf hoor’, zegt ze triomfantelijk. ‘IIIIEEEUUUWWWW’, roept haar grote zus vol afgrijzen uit en ook manlief kijkt verbolgen naar het hele tafereel. En ik? Mij kun je onder de tafel vegen. Je blijft lachen met deze.

Reageer op artikel:
Daphne: ‘Ik vertrouw die stilte daar op de wc voor geen meter. En dan wordt mijn vrees werkelijkheid’
Sluiten