Esther: ‘Het licht ging uit, ik kon niet meer’

Esther (34) en haar man hebben een vurige kinderwens, maar dit gaat voor hen niet vanzelf. Na 3,5 jaar zelf proberen, staan ze nu aan het begin van het IVF-traject. Voor Famme houdt ze een hier een dagboek over bij.

Column: Sneltrein

En toen ineens, 2 weekenden geleden, na weer een drukke week gebeurde het. Het licht ging uit. Ik kon niet meer. Na gesprekken met mijn man en lieve vriendinnen ging er een ander lichtje aan: dit gaat zo niet langer. Vorige week maandag ben ik het gesprek met mijn begripvolle leidinggevende aangegaan. Ook zij had al wel iets aan zien komen. Ik zit nu al anderhalve week thuis. De koek is even op, de rek is eruit en nadat ik er eindelijk voor uit heb durven komen ben ik als een ballonnetje leeggelopen. Tijd voor de grote vermoeidheid, die zich schijnbaar achter de coulissen al enige tijd schuil hield. Klaar om ten tonele te verschijnen als mijn ietwat eigenwijze, loyale en verantwoordelijke zelf daar enigszins ruimte voor zou geven. BAM daar is ie dan. Met een ietwat te grootse presentatie vind ik zelf, want om me nou gelijk het energielevel (en conditie) van een gemiddelde bejaarde te geven, en de futloosheid van een luiaard, dat is wel heel confronterend. Ben ik dan echt te lang over mijn grenzen gegaan? Kan de ik-kan-alles-aan-wat-op-mijn-pad-komt-Esther dan toch niet alles aan?

Het enige dat deze droomtijd nog mooier had gemaakt was als ik zwanger had kunnen worden

Het is terugkijkend misschien ook niet zo gek. In 2014 vertrokken mijn man en ik voor 3 jaar naar Amerika, waar we de tijd van ons leven hebben gehad. Wat een ruimte, vrijheid en wat zalig om eens te kunnen doen waar ik zin in had, want ik had geen baan, alleen een vrijwilligersbaan 1 dag in de week. Druk was ik wel, maar met mijn eigen dingen. ‘s Ochtends begon de dag met yoga, of met een hike door de natuur met een vriendin, die zo maar zes uurtjes kon duren (inclusief picknick). Ik leerde mezelf omgaan met een naaimachine, breinaalden en breiring, en fröbelde de leukste dingen in elkaar. Naast een leven opbouwen in Amerika dat de nodige tijd kostte, facetimede en appte ik wat af met vrienden en familie in Nederland. In Amerika ontstonden hele bijzondere vriendschappen met andere Nederlandse vrouwen, we waren als familie van elkaar. Ook plande ik gave reizen, wat hebben we veel gezien.

IUI

Dit alles gebeurde vanuit een heerlijk groot huis, met een nog veel grotere tuin, met een view over de bergen en de zon die elke dag onderging achter ons huis. O, en laat ik niet vergeten dat die zon dus ook vrijwel elke dag scheen. Ie-de-re dag. Het enige dat deze droomtijd nog mooier had gemaakt was als ik zwanger had kunnen worden. Het was het perfecte moment geweest, maar het mocht niet lukken. We hebben in Amerika zes IUI pogingen gehad, die allemaal zijn mislukt.

Kwijt

Terug naar Nederland. Begin augustus 2017. Nieuwe woonplaats, deze keer in het zuiden van het land. Nieuwe baan voor 32 uur in de week, op anderhalf uur reizen afstand want ja, ik wilde zo graag weer naar die werkgever en dit was de enige positie. Weer wennen aan de drukte om ons heen. Overal mensen, gebouwen, auto’s… waar is de zonsondergang? Waar is überhaupt de zon? En daglicht? Waar is de stilte? Waar is de vrijheid om te doen wat ik eigenlijk graag wil? Waar is de balans? Waar ben ik?

Ik ben het even kwijt. Ik ben veranderd, dat was al duidelijk maar nu na een half jaar terug in Nederland kan ik er echt niet meer onderuit. Ik pas niet meer in de sneltrein die maar doorraast, ik ben niet meer de Esther die met gemak een meer dan fulltime, veeleisende baan combineert met een druk sociaal leven en dan ook nog kans ziet om te sporten. Ik kan het niet meer.

Ik moet zorgen dat ik mezelf oppik van het perron waar ik ben blijven hangen

Sneltrein

Is dat fout? Nee, ik denk het niet. Ik ben 3,5 jaar geleden uit de sneltrein gestapt en heb ervaren hoe het ook kan. Hoe ik van het leven kan genieten door andere dingen te doen dan alleen maar te werken. Natuurlijk begrijp ik dat ik het leven dat ik in Amerika had hier niet ga krijgen. Maar ik mis het dicht bij mezelf staan, en wil graag een manier vinden om dat ook in Nederland voor elkaar te krijgen. Want ik ben bij mijzelf gekomen in Amerika, om mezelf vervolgens ergens op een perronnetje achter te laten om de sneltrein weer in te stappen naar Nederland. Ik sta nog ergens tussen Amerika en Nederland, verdwaasd rond te kijken waar ik ben, en wat ik nu moet.

Rustig station

Het gesprek met de IVF arts afgelopen vrijdag was positief. De arts nam heel erg de tijd en vertelde ons ook nog over andere mogelijkheden dan IVF. Om nog niet te beginnen aan de laatste stap. Maar voordat we die trein nemen, die mogelijk nog sneller raast dan die van het leven in Nederland, moet ik eerst zorgen dat ik mezelf oppik van het perron waar ik ben blijven hangen. En dan rij ik in een stoptreintje, niet te snel, met aandacht voor wat er buiten en binnen gebeurt, rustig naar een station in Nederland. Zodat ik eindelijk kan zeggen: ik ben er weer.

Reageer op artikel:
Esther: ‘Het licht ging uit, ik kon niet meer’
Sluiten