Esther: ‘Drie letters die staan voor onze laatste kansen op een zwangerschap’

Esther (34) en haar man hebben een vurige kinderwens, maar dit gaat voor hen niet vanzelf. Na 3,5 jaar zelf proberen, staan ze nu aan het begin van het IVF-traject. Voor Famme houdt ze een dagboek bij. Aanstaande vrijdag heeft ze de eerste afspraak bij haar IVF-arts.

Column 1: Zeepbellen

Ik heb altijd geroepen dat ik het niet zou doen. Dat ik het manipulatie vond, dat het niet natuurlijk was en dat ze me bovendien plat zouden moeten spuiten voordat ik die naald met een onmogelijke lengte bij me naar binnen zou laten steken. Via mijn onderkantje. Door mijn vaginawand en dan hup zo door de eierstokken. Om daar vervolgens de eiblaasjes leeg te zuigen op zoek naar de eicelletjes. De zaadjes van mijn man is het tot nu toe niet gelukt om ze te vinden, aangezien mijn eiblaasjes lekker doen waar ze zelf zin in hebben. PCOS wordt dat ook wel genoemd.

De eiblaasjes zijn er dan weer wel, dan weer niet, nooit regelmatig maar wel regelmatig met velen tegelijk. En waar zitten dan de eicellen in, hè? De zaadjes zoeken zich een ongeluk. En zijn de eicellen er überhaupt, of is mijn lijf slechts eiblaasjes zonder eicellen aan het produceren? Een soort van zeepbellen, die net als onze hoop iedere maand kapot spatten?

Drie letters die staan voor onze laatste kansen op een zwangerschap

Zeepbellen of eicellen

Behalve dat punt over de naald (ik wil nog steeds graag platgespoten worden) heb ik mijn mening noodgedwongen toch aangepast. Noodgedwongen, want het is onze enige kans. Na 3,5 jaar vruchteloos (hoe toepasselijk) proberen, onder andere via hormoonstimulaties en IUI, bereiden we ons nu voor op IVF. Drie letters die staan voor onze laatste kansen op een zwangerschap. Drie letters die ons hopelijk duidelijkheid gaan geven of ik zeepbellen of eicellen produceer.

Zijn we de enigen met vruchtbaarheidsproblemen? Nee, de cijfers liegen er niet om, 1 op de 6 stellen is niet zwanger binnen een jaar en krijgt te maken met een vorm van vruchtbaarheidsbehandelingen. Afgelopen week woonden we een informatiebijeenkomst bij over IVF in een collegezaal van een academisch ziekenhuis, en die collegezaal zat stampvol stellen met een onvervulde kinderwens. Ook in onze directe omgeving kennen wij meerdere koppels die niet via de natuurlijke weg zwanger zijn geworden, of die in behandeling zijn.

‘Iets mis’

Toch wordt er niet veel over het onderwerp onvruchtbaarheid gesproken. En waar toen wij nog iets jonger waren regelmatig soms toch best confronterende vragen werden gesteld als ‘wordt het niet ook eens tijd voor jullie?’, merk ik dat die vragen minder vaak voorbij komen. Alsof mensen aanvoelen dat er vast iets ‘mis’ is. Aan de ene kant is dat een opluchting want ik vond de vragen soms onnodig brutaal en kwetsend, aan de andere kant drukt het me met de neus op de feiten dat we ouder worden en nog steeds geen kindjes hebben.

Terwijl vele stellen in onze omgeving inmiddels hun gezinnen al ‘klaar’ hebben staan wij nog met lege handen. En een lege buik. Hoewel, leeg… er zitten genoeg eiblaasjes in. Die hopelijk geen zeepbellen blijken te zijn. Want dan spat onze droom uiteen.

Reageer op artikel:
Esther: ‘Drie letters die staan voor onze laatste kansen op een zwangerschap’
Sluiten