Froukje: ‘We hebben zijn kamer zelfs uitgerookt. Niets hielp’

Columnist Froukje is getrouwd met Pascale. Zijn samen de mama’s van twee zoontjes (6 en 3). Drinkt drie koppen koffie per dag (soms een paar meer). Kookt lactosevrij en vegetarisch. Ze heeft niets te zeggen en gewoon achter haar rug haar vingers te kruisen als iemand zich op een loopfiets van een helling stort. Kortom, Froukje is een heel gewone moeder, samen met die andere moeder.

Column: Als een roos

‘Voel jij het ook?’, vroeg ik mijn vrouw. ‘Dat het ergste voorbij is?’ Zij vond (met de terminologie van de januaristormen nog vers in het geheugen) dat we van Code Rood in Code Oranje terecht waren gekomen. Was wel een beetje waar, want we hadden die nacht nog een enge droom. De nacht daarvoor een snotneus. En de nacht daarvoor een nat bed. Maar toch. Het ergste, het allerergste, is voorbij.

Drie jaar is hij, onze jongste. Een kind om op te vreten, een boefje, een knuffelbeest, maar mán, wat sliep hij slecht. Kwam door buikpijn, kwam door honger, kwam door heel veel ziek zijn, kwam na verloop van tijd ongetwijfeld ook door gewenning. Alles probeerden we. Van laten huilen (wat voelde dat slecht) tot nachtvoedingen en van zijn bed omdraaien tot andere dekens. Van later naar bed tot reiki, van tussen ons in tot het uitroken van zijn kamer. Je moet wat, als niets helpt.

Alsof je altijd met je hoofd in de mist loopt

Nu is het voorbij. Hij slaapt de hele nacht, bijna de klok rond. Vriendinnen gruwelen als ze horen dat wij om zes uur wakker worden en daar blij mee zijn. Het is aan ouders van slapende kinderen dan ook niet uit leggen hoe het is om bijna drie jaar lang niet meer dan een uur of vier, maximaal vijf te slapen. En dan nog niet eens achter elkaar, maar onderbroken.

Op je tandvlees

Hoe vermoeidheid allesoverheersend wordt. Hoe je soms ’s ochtends al moet huilen omdat je geen idee hebt hoe je de dag door moet komen. Hoe je een sociaal leven mist, maar niet weet waar je de energie vandaan moet halen om iets leuks te gaan doen en hoe hoog bovendien de prijs is voor iets leuks doen. Een uur te laat naar bed is weer een uur minder slaap. Dat je niet kunt inhalen. Hoe het je het eerste jaar nog lukt om elkaar om en om op te peppen, maar dat je zo halverwege jaar twee allebei zo op je tandvlees loopt dat je veel vaker dan je lief is met elkaar kibbelt. Hoe je op je nieuwe werk een acht uur durend toneelstuk opvoert zodat ze maar niet zien hoe slecht je je voelt. Hoe het lijkt of je altijd met je hoofd in de mist loopt.

Lang heb ik naar de buitenwereld gebagatelliseerd hoe het met ons ging. Ik ben geen zeurpiet, hup, schouders eronder en door. Maakte ik grapjes over onze vermoeidheid op Facebook: haha, zie ons een treinbaan maken om vijf uur ’s ochtends. Iets afspreken, ja hoor, kan vanaf vier uur. Tien uur, is het al borreltijd?

Volhouden

Lachen hoor. Maar nu het voorbij is, we niet meer alles op alles hoeven zetten om te kunnen blijven functioneren, kan ik het wel zeggen. Het was heel, heel zwaar. Maar het ergste is voorbij. Lieve ouders van slechte slapers, al die mensen langs de zijlijn met hun goedbedoelde adviezen hebben toch gelijk: het gaat voorbij. En dan is het leven lichter en leuker, echt waar, ik beloof het. Hou vol!

Reageer op artikel:
Froukje: ‘We hebben zijn kamer zelfs uitgerookt. Niets hielp’
Sluiten